Leven is de Balans die ik zoek

Manisch-depressief in de praktijk

Ik, Gerard Jansen, schrijf het dagboek "Leven is de Balans die zoek. Leven met MDS als bagage." Hieronder staan mijn dagboekfragementen:

3 september 2010

En toen zakte een beetje de vloer onder mijn voeten. Ik schrok me rot en merkte dat ik op Alma kon steunen, letterlijk en figuurlijk. Eigenlijk heel goed. Ik wilde sterk zijn voor haar, in de scheiding, in de verhuizing, in haar verhouding tot haar dochter, in de herstart van haar leven. En ik kan best sterk zijn, maar niet tot in het oneindige. Te veel doen en te weinig slaap: daar ben ik voor gewaarschuwd en dat brak me nu op. En toen was Alma er, om me op te vangen. Ik kwam tot rust, we praatten er over, terwijl ik in haar armen lag te rusten, bij te komen. En in plaats van mezelf te verliezen, zoals toen ik "zwaar overspannen" werd, kwam ik weer tot mezelf. Ik ben moe, heb rust nodig. Vandaag was toch wel zwaar (einde srage, strijd of we wel genoeg van elkaar houden - wat we doen, maar wat nog wat labiel is) en het gekke telefoontje was net de druppel. Eigenlijk zegt de stem niet veel, maar ik was er nu wel even ontzettend gevoelig voor en besef dat ik meer regelmaat nodig heb, misschien ook wel een paar stapjes terug moet doen en vooral besef ik hoe belangrijk Alma voor me is. Twijfel? Ik wil met haar verder! Wat we ook tegenkomen. Ze vecht voor me, zoals ik ook voor haar wil vechten!

Vandaag belde ze met Yilna ("Hoe moet het nu met ons verder?"). Tussendoor belde ze mij nog voor mijn geboortedatum. Vroeger zou ik daar strijd over aangaan, nu heb ik zoiets van: Als je dat nodig hebt en vertrouwen hebt in Yilna, dan moet ik er maar van uitgaan dat ze een goed advies geeft. En inderdaad: Alma vertelde wat ze zei: Hij heeft nog moeite met zijn gevoel en doet te veel met zijn hoofd. Daar moet nog betere balans in komen en daarbij kan Alma me steunen. Hoe is het mogelijk, iemand die me niet kent vertelt eventjes in abstractie de kern van mijn probleem en ziet daarbij toekomst voor Alma en mij en daar ben ik heel blij om.

Ik moet echt beseffen, dat ik niet alleen Alma ondersteun, maar dat het tweezijdig is en dus is dat goed, in evenwicht. Dat is denk ik waar ik tot voor kort aan twijfelde.

Een zware avond, maar ook een lange nacht gemaakt en vandaag voel ik me alweer een stuk beter en kunnen we verder.

23 augustus 2010

12 augustus 2010

Maar daar komt ook mijn angst: Vindt ze me uiteindelijk niet gewoon een saaie kantoorpiet, zoals ik soms voor buitenstaanders kan zijn. Kost het me niet te veel energie (de nacht van zaterdag op zondag muziek gemaakt met Elwin, Rick en Alma in plaats van slapen. Daarna 's-morgens met Alma..... En gisteren ook al weer veel te weining geslapen.) Wil ik het volhouden (ja) dan moet ik duidelijk aanvoelen wat ik kan qua energie, wat ik prettig vind van haar en wat ik van mezelf prettig vind om te (blijven) doen. Balansen is dus het motto om overeind te blijven, te genieten en te ontdekken wat we willen, kunnen en ons samen zal houden.

9 augustus 2010

Misschien is het toch een kwestie van wennen, accepteren en helpt foeteren het om verdraaglijk te maken zonder naar haar uit te vallen. In haar zeker geen energie meer steken. Steek het maar in het laten zien aan bekenden wat me de afgelopen anderhalf jaar door haar gebeurd is. Dat is voldoende, met hen wil ik verder, zij moeten weten wat me beweegt tegen haar. En zoals dat gisteren ging, was het balen, maar ging het eigenlijk naar omstandigheden wel goed. Ik vertel gewoon dat wat ik op dat moment vind, geen vooraf-plannen, geen opzet-aanval. Gewoon ik baal en wel hierom.... Zo ben ik, ik wil niet anders. (Er stond 'kan' maar ik heb er 'wil' van gemaakt). Ik hoef dus ook geen rekening te houden met of ik Anna pijn met doe dingen te vertellen. Zij hield vorig jaar ook geen rekening met mij (en eigenlijk wel heel veel vaker ook....). Ik hoef over mijn leven geen verstoppertje te spelen, zij over een aantal dingen wel. Dat is haar probleem en met haar gevoelens daarover hoef ik beslist geen rekening meer mee te houden.

8 augustus 2010

6 augustus 2010

Het is al ruim 2 maanden geleden dat ik je voor het laatst zag. Ik heb goede herinneringen aan je maar ik weet niet goed wat ik er mee moet. Dat is ook de reden dat ik al lang geen poging meer heb gedaan om je te bellen.

Aan de ene kant denk ik: stom, dat ik ermee kapte, omdat ik vond dat je hulp met je verleden moest zoeken om met je verder te kunnen, terwijl er misschien ook een andere kant is: gewoon maar zien wat er van komt. Twijfel alom bij mij. Om niet deze tweeslachtigheid van mezelf tegen te komen, ben ik gestopt met proberen je te bellen.
Is dat zelfbescherming? Ik weet het niet. Er is natuurlijk nogal wat gebeurd in die paar weken dat ik je kende. Eerst lekker samen, toen wat afstandelijk bij je op bezoek komen, daarna het voor mij on(be)grijpbare rust-zoeken van jou.

De begintijd kostte me heel veel energie. Ik vraag me af of ik daar wel tegen kan, maar het kan natuurlijk ook een graadje rustiger. Ik merk wel dat ik niet goed tegen het wisselvallige kan, dat daarna gebeurde. Ik wist niet wat ik aan je had en paste me maar wat aan, omdat bij je zijn me een goed gevoel bezorgde.

Maar eigenlijk is dat een valkuil van mij: Dat deed ik bij Anna ook, heel veel zelfs. Ik ben bang als ik weer naar je toe ga, dat er niets meer is: Of heel-close of afstand en met dat laatste denk ik dat je hard kunt zijn, omdat ik dat kan zijn. (Kijk maar hoe ik inmiddels op Anna reageer.) Eigenlijk wil ik eerst garanties hebben dat het toch wel gezellig is en dat kan natuurlijk niet. In feite kom ik er pas achter door er zonder pretenties heen te gaan. En dat kan pas als ik me heel goed voel (?). Eigenlijk moet ik gewoon maar eens gaan. Ik heb niets te verliezen, ik heb gewoon wat vriendschap te winnen (ook met Dennis, en dat vind ik heel leuk). Of is het toch een surrogaat...? Niet minder dan andere vriendschappen.

Conclusie: Kijk of het een vriendschap oplevert, doe daar moeite voor nu het nog kan. Nee heb je, ja kan je krijgen. Als ze aanspreekbaar is, is het een leuke meid, waar ik ook nog wel wat voor kan doen en dat is ook heel prettig.

3 augustus 2010

Vorige week ben ik naar Utrecht geweest en heb daar een boekje over Karma gevonden dat me aansprak. Veel dingen die ik over mezelf of naar aanleiding van mezelf denk, vind of als privéinzicht heb, vind ik daarin terug, op een andere manier beschreven dan ik zou doen, maar wel met dezelfde strekking. Dat vind ik leuk. Als het vanuit een andere cultuur ook vergelijkbaar wordt ervaren hoe een persoon in elkaar zit, zijn levenswandel gaat, zijn manier van denken hanteert, dan geeft me dat een stuk rust: zie je wel, mijn ideeën zijn niet gek / zo gek nog niet. Ik stijg als het ware weer wat boven mezelf uit, en kan wat meer overzien: Ik ben -ondanks alles- goed bezig. Als ik besef wat ik wil, welke kant ik op wil en me niet blind staar op enkel hier-en-nu (huisje-geld-vrouwtje) maar op: thuis - bevredigende activiteiten - duurzame relatie en zo lang ik dat niet precies kan invullen gewoon geduld hebben, kijken wat IK leuk vind, dan wandel ik al op de goede levensweg en daar gaat het om!

Gisteren een gesprek gehad met twee vrouwen. De één, 44jr, midden in scheiding van naar eigen zeggen een miljonair en druk bezig op koste wat kost daar materieel zo goed mogelijk uit te komen. ("Ik heb een mooie mercedes, dan wil ik toch niet anders...") En al wel drie maanden bezig om haar nieuwe huis een beetje in te richten en nog steeds woont ze in het oude huis van hem. O, wat is dat gemakkelijk te relativeren voor mij en dat doe ik dan ook. Het was een prettig gesprek, ik hoop dat ze daar iets van meepikt, bijvoorbeeld door wat meer vaart te zetten bij het inrichten van het nieuwe en het zakelijke maar aan de advocaat over te laten en -na 25 jaar- in te zien dat een thuis belangrijker is dan een mooie kast-van-een-huis. Blijkbaar kan ik van het mooie vertellen.....!

De tweede was een jonge meid nog. Verkering, al twee jaar, daarin veel eenzaam, keertje vreemd gegaan, kort gehouden ("Je moet om 3 uur thuis zijn...."). Doorgepraat: wat wil je dan eigenlijk, wil je zo 65 worden?. En uiteindelijk bleek ze op haar 12e verkracht te zijn, af en toe gesprekje op het RIAGG. Netjes vertellen wat ze daar willen horen, maar er nog steeds mee zitten. Ik vertelde haar, dat het ook mogelijk is, zoals ik, om daar bijvoorbeeld een jaar aan te werken, zodat je er mee om kunt gaan, weet wat je belemmert. hoe het komt en wat je er aan kunt doen etc. Voor mijn doen heel veel verteld aan een vreemde in de hoop dat ze er wat aan heeft en los komt van de rotzooi. Afspraak gemaakt voor vandaag om verder te praten. Komt ze niet opdagen. Vervelend voor mij (ik was best gespannen hierover) maar blijkbaar is ze 'gewoon' niet zover dat ze daar mee bezig wil.

Wat gisteren ook leuk was, was dat ik op de braderie ongeveer de helft van mijn eerste PAAZ-groep tegenkwam. Stefan (die zag ik ook af en toe in de pauzes van m'n stage, gaat goed), Madelon (is al een heel eind, maar moet volgens mij ook nog een eind, al weet ze niet precies hoe/wat) en Annemarie (jonge meid met anorexia. Zag er goed uit, klonk ook goed en gaat volgend jaar weer naar school). Hoe zou het met Jitske en Mira zijn?

1 augustus 2010

Spiegelen.

'Die ander heeft niet echt interesse in mij'

-> vind ik ze wel voldoende interessant?
-> Vind ik mij wel voldoende interessant?
Kortom: ben ik er wel aan toe?

Eigenlijk moet ik zelf nog sociaal groeien
Ik red me wel als het moet, maar ik ben geen initiator: Hé, wie en wat ben jij?
Wel heb ik voldoende inhoudom daarover te praten
Ik gebruik het nog niet
Eerst maar eens gewone dingen als onderwerp en de rest komt wel, of niet.

Waarom zet ik me tegen Dirk/Sjors af als ze hun hoofd wild maken om jonge grietjes (puur lichamelijk dus). Vind ik geest zo belangrijk of ben ik bang voor lichaam - wat ik voel?
Moet ze dan net zo met haar geest bezig zijn als ik, of is dat juist ......ziek?

Ik heb bij het bezoeken van een grote stad altijd ook gedacht wat vind de ander leuk. Nu doe ik dat niet en dat levert me meer rust en minder stress (hoofdpijn op het eind van de dag) dan anders op.

28 juli 2010

26 juli 2010

En toen? Een deel 2 levensscript heb ik niet (nog niet?). Echt draaien-zoals-het-hoort in deze samenleving lukt me (nog?) niet. Ik probeer de dag te plukken, te genieten, mijn doen mijn denken te laten volgen, maar ik weet niet waar dat uitkomt. Ik weet wel dat dit de weg is voor mij. Is dat karma? Dan komt liefde vanzelf op mijn pad. Laat ik mij leiden door dat wat spanning oproept als negatief te beschouwen. Ik voel me immers prettig als ik vrij en redelijk ontspannen ben. In die situaties kan ik de beste keuzen maken. In een gespannen situatie maak ik een gespannen, geforceerde keus en dat is niet eerlijk tegenover mezelf. Maar daarbij moet ik ook leren om spannende zaken te relativeren, bijvoorbeeld door erom te kunnen lachen. Als ik me vrij voel, lukt dat. Lastig: spanning - relativeren - luchtig - vrij voelen.

26 juli 2010

Liefde is een energie. De wet van behoud van energie geldt hier dus. Bij scheiding wordt niet krampachtig aan verworven gewoontes vastgehouden, maar kan de energie gebruikt worden voor 'een nieuwe cyclus'. Als je echt van iemand houdt, laat je deze gaan. Dan kun je zelf iets nieuws beginnen. Het voor elkaar bestemd zijn zegt niets over de tijd die daarmee samenhangt. Als de 'taak' waarom twee zielen elkaar gevonden hebben voorbij is, kun je aan een nieuwe tijd beginnen. Dat kan zijn met dezelfde, dat kan zijn met een ander.

Het heeft iets mythisch, maar het heeft ook iets reëels: liefde kun je niet afdwingen, hoeveel je ook van de ander houdt. Wel is van belang om het gevoel vast te houden van: Het belangrijkste in het leven is het gevoel van houden van, liefde. (Zongen ze daar al niet over in de jaren '60, de muziek die ik zo mooi vind?)

Al (her)lezende komt bij mij naar boven: Ik ben doorgedraaid op het krampachtig fixeren op de gezondheid van Anna. Altijd pijn in haar buik, diverse onderzoeken, enkele operaties. En daar wilde ze niet verder in zoeken. Ik vond dat ze dat wel moest doen en heb haar dat uiteindelijk in psychotische toestand aan haar verstand proberen te brengen. (Ik ben er dus op doorgedraaid) Zij stond daar in feite niet open voor. Blijkbaar hoort bij haar een zekere mate van ziek zijn, pijn lijden aan de ene kant en groot houden, normen opleggend aan de andere kant. Dat is haar sterke kant in haar vak, maar dat maakt haar als persoon gesloten. Over haar vak hebben we het veel gehad, heb ik haar ook veel kunnen steunen, vond ik ook leuk. Maar kom niet persoonlijk aan haar. Alles wat ze doet is verbaal te verantwoorden, kan ze uitleggen en doet ze in de trend van .... zoals ze het voor haar moeder wil doen....? Lever dus geen kritiek. Ik denk, dat de psychotische situatie voor ons beiden het einder van de geestelijke relatie was. Ik ervaarde, dat Anna niet gezond wilde worden, waardoor in feite mijn levensbeeld-met-haar een enorme knauw kreeg, misschien al wel definitief instortte. Misschien stortte ik me daarom wel op 'de rest van de wereld' (Ik was zo actief: zoveel energie kwam er vrij, dat ik de hele wereld probeerde te verklaren - dat kon niet en ik stortte definitief in). Anna ervaarde mij waarschijnlijk als aantasting van haar autonomie: zij beheerde zelf haar activiteiten en haar gezond/ziek voelen, en daar drong ik te ver in door. Ik leefde gewoon (uit gewoonte, zonder daar vragen bij te stellen) met haar verder, zij nam steeds meer afstand van me en bedacht zelfs, dat ik haar in de psychotische discussie geslagen had. Uiteindelijk nam ze steeds meer afstand, ging steeds meer zonder mij regelen, wat gemakkelijk kon, want ik was immers toch ziek. Daarbij had ik steeds minder energie, tot ik op was. Toen liet ze me helemaal vallen. Dat is voor mij ook de verklaring voor het feit, dat ze NIETS gedaan heeft om onze relatie, die zij kapot zag gaan (ik niet, ik ging zelf kapot, de relatie was het enige waar ik nog in geloofde) te redden, er voor te vechten. Want dan zou ze haar eigen levensscript moeten aanpassen. Nu hoeft ze dat niet en kan ze op haar eigen manier doorleven.

Hier moet ik maar eens een tijdje over nadenken!

24 juli 2010

Ik kan haar een brief schrijven met mijn standpunt: Ik wil je uit mijn vriendenklub hebben, vooral ook 8 aug. Dit kan ik beter even kortsluiten-bellen!

Zo niet, dan gaat mijn agressieve programma van start: ik vertel Nicol, Peter/Louise en Ada het een en ander en laat hen merken: Of de een of de ander. Ik kan niet leven met beide in mijn vriendenklub. Bovendien vertel ik hoe ze mij heeft dwarsgezeten en hoe ze heeft bijgedragen aan mijn ziekworden. Tot slot stel ik de verschillende personen voor het dilemma: Of de een of de ander. Maar dan zijn we al wel een hele tijd heen. Hoe dan ook: ze moet uit mijn leven, uit mijn vriendenklub. Ik denk er anders over dan een jaar geleden, toen ik ze zelf nog de keus liet naar aanleiding van een stomme zet van mijn advocaat. Zij heeft geen echte vrienden, laat ze dan in ieder geval niet in mijn vriendenklub komen.

Maar natuurlijker is uiteraard, dat ik meer aandacht in mij vriendenklub durf te steken. Dan leren ze mij vanzelf beter kenen en haar afwijzen.
Dus: Haar bellen (bah) en bij niet-opvolgen wijzen op de mogelijkheden die ik heb, maar daarnaast 'slechts' mijn vriendenklub meer inhoudelijk uitbouwen en haar verwijdering slechts op lange termijn voor ogen hebben (en dat gebeurt dan toch wel). Eventueel iemand (wie) meenemen naar de 8e?

Aantekeningen uit deze tijd:

Ik spiegel in de ander - dat ben ik zelf

Boosheid, agressie, machtoloosheid

1. Als Anna on-nodig zich in mijn leven manifesteert
2. Als Anna zonder mijn medeweten in mijn vriendenclub blijft komen
3. Als anderen over haar beginnen word ik tegenwoordig boos, verbaal agressief
4. Als Anna iets naar mij doets (iets neutraals), meld ik haar dat ze dat niet moet doen, tenzij ze een reden heeft om mij direct te benaderen
5. In haar 'boosheid aan de telefoon' herken ik ons communicatieprobleem. Ik herken ook dat er wat mij betreft verandering in zit, bij haar niet.
6. Ik zou eigenlijk wel meer van haar willen weten, maar ik ga er niet langs, niet heen, neem geen contact op -> communicatie = 0 wat mij betreft (tenzij spontaan tegenkomen)
7. Ik kan er niet goed mee omgaan als vrienden/kennissen blijk geven nog steeds contact met haar te hebben. Ik ga daar -voorzichtig opener- steeds meer tegenin.
8. Van mijn vrienden/kennissen hebben eigenlijk alleen Elwin/Harriët openlijk voor mij gekozen. De rest is 'neutraal'. Strookt niet met mijn beleving!

21 juli 2010

Al nadenkend levert het me op, dat ik in feite niet vastgebakken zit aan deze plaats. Voor een definitieve relatie ben ik best bereid mij huidige leefomstandigheden op te geven en opnieuw te beginnen. Daarbij hoort dan wel, naast de goede relatie, (zicht op) een baan, hobbies in politiek en muziek, en de mogelijkheid om een sociaal leven op te bouwen, bijvoorbeeld door nog wat aanvullende activiteiten. Want draaien in een relatief veilige omgeving is fijn, maar mijn huidige veilige omgeving is op zich wel inwisselbaar, als ik zo evalueer wat ik aan de verschillende mensen heb. Ze zijn prettig etc. bij de activiteiten die we samen hebben, maar als leefgenoten heb ik er niet zo veel aan (vice versa). Daar moet ik maar eens over nadenken. Misschien moet ik maar eens wat meer gaan betekenen voor enkele anderen in mijn omgeving. Met wie zou ik meer close om willen gaan? Eigenlijk met iedereen van de band en de politieke fractie. Misschien moet ik me maar eens wat meer privé op hen gaan richten in plaats van bezig zijn met het jachtveld der eenzame sexen, waar ik een te kritisch jager ben. Betrokkenheid, netwerken, dat is immers belangrijk. En ik weet dat ik nu beter ben in netwerken dan voorheen. Ik moet het wel zelf doen. Wie zijn belangrijk voor genoemde activiteiten? Ikzelf uiteraard, en daarnaast: Dirk in de band en Hennie in de politiek. En ook Hidde en Henk moet ik niet uitvlakken. Hennie zie ik woensdag, Hidde volgende week woensdag en Henk en Dirk zondag. Maak dat maar eens privé belangrijk! En neem daarnaast meer 'gewoon' contact op. Zoals met Dirk vanavond, dat gaat gewoon prettig. Dat wil zeggen hij vertelt vooral wat hij doet, ik vraag daarop door en en-passent kom ik nog eventjes in beeld. Maar ja, zo maak ik me wel weer wat belangrijker. En dat werkt volgens mij.

21 juli 2010

Hoe kan dat? Toch denk ik vooral de teleurstelling dat het donderdag niets werd -hoewel dat terecht was- en mijn gevoel in het weekend van ik zoek iemand en dus ga ik naar de kroeg. Dat werkt niet zo een-twee-drie. En verder zit ik het hele weekend met mezelf, ook al kwam er wel bezoek en ben ik wel weg geweest. Het mist. Het mist in m'n hoofd: zij mist in m'n hoofd?

Ik denk nog wel: misschien als ik het gemak krijg om me anders op te stellen dan kan zo'n afspraak als donderdag anders verlopen. Maar dat zie ik wel: of ik kom iemand tegen bij wie dat niet nodig is, of misschien verander ik wel wat, dat ik me van het begin af aan meer laat gelden. Dat is iets wat ik niet zo gemakkelijk doe, althans niet bij iedereen.

Ik denk dat ik graag bezig ben met aan de ene kant iets constructiefs en aan de ander kant iets plezierigs en dat ik van die combinatie kan genieten. Het constructieve is deze week wat veel afwezig en dat belemmert me om te genieten van andere dingen. Vandaar dat ik vandaag niet echt een reden had om op te staan, behalve die van mijn medisch noodzakelijke ritme niet te veel verwaarlozen.

Wat is dan constructief momenteel? Lisa bellen? Volgens mij niet, dat gaat in ieder geval weer energie kosten en dat heb ik niet zo veel. Monique bellen? Aandacht tonen? Volgens mij sluit het nog niet echt aan. Het zou kunnen, maar ..... Ja wat eigenlijk? Ik denk dat het -omdat het nog niet echt aansluit- ook veel energie zal kosten. Laat maar (over)komen. Wil het ooit wat worden, moeten we beiden wat veranderen. Ziet zij dat ook zo (Dat is natuurlijk de interessante vraag)? Ziet ze er überhaupt wat in? Ik heb daar eigenlijk niets van gemerkt. En dat moet eerst nog gebeuren voor er meer gebeurt! Maar goed, dat kun je natuurlijk ook een handje helpen, en dat is eng, want kwetsbaar.

Ik verander dus mijn idee van vroeger van 'het overkwam me' in 'de situatie is er en in het gebeuren heb ik een rol', terwijl het toen natuurlijk net zo ging, maar ik ben me er bewuster van en kan er dus minder krampachtig mee omgaan (blijkt ook wel tot nu toe).

Eigenlijk ben ik dus heel constructief bezig! Ik kies duidelijk voor mezelf en voor een relatie die daar bij past, of eigenlijk tegen een relatie waar ik niet goed bij pas. Eigenlijk doe ik het dus heel goed, alleen het levert me -nog- niet op wat ik hoop en dat doet zeer, voelt leeg, kost energie. Eigenlijk maakt het me verdrietig, waarschijnlijk het (restantje) verdriet dat er door de scheiding nog zit en nadrukkelijk weer naar boven komt.

Nou maar eens kijken of ik vandaag alsnog aan het draaien kom en dus een goeie dag ervaar. Maar daarover later meer.....

Ik merkte gisteren dat ik enorm aan het malen kwam: doe ik het wel goed, voel ik het wel goed aan, bekijk alle 'verborgen' signalen goed. Malen, malen, malen. Dat maakte me wat aan het schrikken: Hallo, wel gewoon blijven denken! Ik kàn de hele wereld niet begrijpen en moet dat ook niet willen. Mijn handelen ter plekke is goed, want zo ben ik en niet anders. Ik hoef niet meer communicatie-kundigheden te hebben dan ik heb. Dus draai ik niet door, maar het kost me 'gewoon' even wat veel energie. Gisteren dus al, vandaar ook dat ik vandaag maar eens wat moet opladen. Relax, doe zeker niets constructiefs -althans niet gepland- en ontspant en vermaeckt u. Vandaag enkel leuke dingen, ondanks de planning in mijn agenda.

20 juli 2010

Ik kan me dat wel honderdduizend keer voorhouden, maar het liefst kom ik natuurlijk de vrouw tegen met wie het wel klikt, maar ik probeer wel zo ontspannen en onbevangen mogelijk te kroegen.

Ik moet me wel afvragen of dit de manier is: zomaar ergens gaan zitten en komen laten wat komt. Moet ik zelf niet actiever het gezelschap gaan uitzoeken? Misschien ook iets wat komt bij meer regelmaat. Ik moet het maar als hobby gaan beschouwen, iets wat ik op zaterdagavond doe. (Alhoewel, gezien het aantal optredens tussen half augustus en eind december heb ik daar nog een kleine maand voor, dan houdt het op.)

19 juli 2010

Toevallig had ik het er vanmiddag met Pa en Marijt over, dat zo weinig mensen echt belangstelling hebben. Alledrie ervaren we dat en Marijt en ik zijn beide zover, dat we geen contacten eenzijdig meer aanhouden alleen maar om de contacten aan te houden. Hier moet ik eens goed over nadenken. Ligt dat aan de anderen of ligt dat aan ons? Misschien is het wel zo dat ik mezelf ook niet uitdraag als 'moet je eens luisteren wat een interessant leven ik heb', terwijl dat in feite wel zo is. Wat wel is, is dat ik bij Monique me wel had voorgenomen geheel open te zijn, maar in feite had ze dar geen belangstelling voor, alleen maar voor zichzelf.

Ik vind wel, dat als ik voor iemand kies, deze persoon per definitie ook al voor mij moet kiezen door interesse te tonen: wie ben ik en waar houd ik me mee bezig. Volgens mij is dat -naast lichamelijk aantrekking- de enige basis om voor elkaar te kiezen. Ik vind dat heel belangrijk en ik merk dat door daar aan vast te houden, ik op een niet-gespannen manier de juiste keuzen maak (denk ik) ook al levert dat me tot nu toe nog geen partner op. Dat is ook het tweeslachtige: ik wil graag een partner, maar als ik iemend niet 200% zie zitten dan hoeft het voor mij niet. Dit lijkt wel wat op mijn totaal-aanpak bij de stage: eerst alles overziend en dan de keuze maken, niet zozeer try-and-error. Of is het toch: eerst een beeld hebben van het wordt wat, en dan zien dat het wat wordt (of niet, zie Lisa). Inderdaad. Dat is voor mij de enig juiste aanpak.

Eigenlijk weet ik qua randvoorwaarden wel wat ik wil. Misschien wordt het wel tijd om bijvoorbeeld eens een advertentie te zetten. Dat is gerichter dan afwachten wie er in mijn kennissenkring komt opduiken of met wie ik toevallig eens in de kroeg praat. Ik kan het één doen en het ander niet laten. Misschien dan toch vanavond maar even naar de kroeg? Ondanks dat ik dacht van dat wordt eigenlijk toch niets? Of toch nog even naar Utrecht: iets grotere kans? Of beiden? Twijfel, twijfel, dan wordt het weer laat en ik ben niet zo'n aanschieter dus wat levert het op.....

12 juli 2010

Inmiddels ga ik wat regelmatiger vroeg naar bed, heb zelfs de halve donderdag op bed gelegen en dan nog kan ik nauwelijks opstaan 's morgens, doe dat wat gepland was -auto poetsen- toch maar niet, want dat kost me te veel energie.

Misschien is het wel de wisselwerking: enige tijd terug deed ik alleen de hoofdzaken en had geen fut/plezier voor de kleine bijzaken. Nu doe ik ook veel bijzaken en ik vind het best wel leuk, nu heb ik niet meer genoeg energie voor de hoofdzaken.

Op dit moment moet ik er meer grip op krijgen: beter dagritme, opbouwen van meer energie, misschien ook wel minder denken, denken en meer gewoon doen. Met name de stage, politiek en de band leveren veel denkwerk op. Van dat denkwerk moet ik wat meer afstand nemen en me wat meer bezighouden met doen. En als dat niet daarbinnen past, dan moet ik zelf dingen gaan doen. Maar vooral: Pas op het ritme: Op tijd naar bed -ook nu in de weekends, verplicht!- en op tijd op, eventueel 's middags wat bijslapen als het nodig is, dat bevalt me eigenlijk wel het best. En daarnaast: aan de bel trekken als meer slaap nodig is, ook bij de band, want daar heb ik de neiging door te gaan met de rest. Hoewel het nu wat rustig is met optredens moet ik me realiseren, dat ik ook over zo'n maand best meer tijd voor mezelf mag vragen (moet vragen, als het om overleven gaat). Hetzelfde geldt eigenlijk voor de politiek: ze moeten maar weten dat ik op dat gebied zwak ben (me zwak voel momenteel), het is niet anders.

Teruglezend zie ik mezelf beginnen met me afvragen waarom heb ik geen energie, ben ik gespannen etc. en dat gaat verder naar Ik ben gewoon moe. Moet ik me natuurlijk wel even hardop afvragen of het 'simpel' gewoon moe is, dat alles verklaard, want daar kan ik me gezien de symptomen natuurlijk mooi achter verschuilen, maar is het ook zo simpel?? Wat kost me veel energie? Vooral het niet-met-mijn-(t)huis bezig zijn zorgt ervoor dat ik veel weg ben en niet tot rust kom. Juist de laatste paar dagen gaat dat beter nog wel met moeite, maar het gaat en de vermoeidheid mag er zijn. Ik weet als ik gewoon aan de gang ga, dan kom ik over de drempel en gaat het wel weer (de bijna-valkuil van twee dagen terug). Eigenlijk is er een aantal onzekerheden op dit moment waardoor ik niet goed weet hoe het verder gaat met me. Wat gebeurt er het najaar:

• Misschien stage Utrecht, drie dagen in de week, dus veel intensiever, bovendien verlang ik meer van mezelf in die stage, hoe ga ik er mee om, hoe wordt het (ik) gewaardeerd. Onzekerheden te over. Misschien moet ik nog maar eens nadenken over de drie dagen, misschien moeten het er toch wel twee zijn (zie hieronder)
• Band: Zeer veel optredens, bijna ieder weekend raak, zelfs een paar keer met overnachten. Dat kost me veel energie, maar zal wel leuk zijn. In ieder geval moet ik de maandagen vrij hebben voor bijkomen. Ik zal eventueel ruimte moeten vragen om minder inzet te hebben
• Politiek: Campagne moet gaan draaien. Ik voel de verantwoording om daar veel aan te doen, althans veel voor op te zetten. Misschien moet ik me beperken tot bureau-coördinatie. Men (enkelen) moet(en) in ieder geval weten dat ik niet altijd 100% beschikbaar kan zijn. Daarnaast wil de afdeling in de buurtgemeente erg veel en ik ben daar de contactpersoon voor. Ik ben niet de uitvoerder! Ik zal de informatie doorgeven en men doet maar mee waar men mee wil doen, dat is niet mijn verantwoording!
• Afspraak donderdag bij Monique verwacht/hoop ik veel van. Eigenlijk past ze het best in mijn straatje, zoals ik de huidige overige 'kandidaten' beoordeel. Dat is spannend. Maar ik zal echt donderdag af moeten wachten, zorgen dat ik er ontspannen (zo ontspannen mogelijk) heen ga en hopen dat ik voldoende uitgerust ben om er onbevangen positief, zoals ik normaal gesproken ben, te zijn en ter plekke wel zie wat ik er van vind en daar mijn keuzen maken omtrent wat ik wel en niet wil. Hoop gelul lijkt dit, maar dit heeft me tot nu toe steeds enorm geholpen: ik ben bij mezelf gebleven zonder moeten-om-te-moeten: ik doe op deze manier 'slechts' wat ik prettig vind en maak dan de voor mij goede keus. Tot die tijd moet ik er eigenlijk niet te veel mee bezig zijn. Zoek van de week dus maar andere activiteiten stage, cursus, verslag politiek.

10 juli 2010

Bijtanken dus, rust. Vooral gewoon lichamelijk rust krijgen. Niet te veel verschillende dingen doen op een dag, te veel dagen achter elkaar. Een maand geleden speelde eigenlijk al hetzelfde.

Was deze week dan te druk? Nee, maar het lijkt me vooral de uitloop van de te drukke vorige week (zie hier voor beschreven kenmerken van vermoeidheid: Ik gaf het toch zelf al aan. Niet zozeer spanning, maar doorgaan-doorgaan. Hoe kom ik tot rust? Er 'moet' nog zo veel: Diverse afspraken, politiek, cursus, muziek, huishouden, autopoetsen. En ik kom aan veel niet toe: Passieve keus, ik zou een actieve moeten maken. Of zou ik dan dezelfde keus maken? In ieder geval hoort er een beter ritme bij: Toch maar niet mee naar de kroeg, toch maar eerder naar huis bij het oefenen, toch maar een eindtijd afspreken bij vergaderingen, toch maar meer voor mijn rust opkomen, toch maar meer rust vinden in huis, toch maar meer opgeruimd zijn daar, dan hoef ik me daar niet op te concentreren, toch maar......meer energie hebben. Toch maar accepteren dat het op en neer gaat en dat ik in moet grijpen met een dagje rust -of langer-. Toch maar accepteren dat ikzelf de belangrijkste ben in mijn leven en me daar naar gedragen. Gezelligheid niet per se uit gewoonte opzoeken, maar bewust, als ik het nodig heb en daarmee gemakkelijker na-drinken laten schieten, want dan blijf ik wel hangen (eentje, nog eentje etc.). Nadrinken okay, maar dan 's morgens bij kunnen tanken, dat laatste heb ik namelijk nodig.

Nalezend wat ik vanaf 9/6 heb geschreven valt me op dat ik al die tijd bezig ben met richting geven aan mijn leven en met name ook met wie doe ik dat/wil ik dat. Het hoogtepunt hierin was tot nu toe het telefoongesprek met Monique (leuk, prettig!) en de afspraak die we maakte. Misschien kost het hiermee bezig zijn maar geen keuze maken me wel te veel energie en is dat doorbroken door het bellen: daar kan ik for the time being mee verder. Vaag verhaal, maar ik denk dat me het zoeken naar een relatie en me daar in kwetsbaar op moeten stellen best veel energie kost en zoals vroeger gebruikelijk was me wat lam slaat. Dan laat ik me af leiden met andere dingen, moe worden etc. en kom niet meer aan eigen dingen toe, alleen aan verplichte. Is een relatie dan zo belangrijk? Iets om over na te denken. Kwa gevoel is dat natuurlijk wel zo (kijk maar om me heen, de hele wereld bestaat uit mensen met een relatie, behalve bepaalde sommigen). Een goede relatie is dus een belangrijk onderdeel van mijn goede herrijzing.

7 juli 2010

Gespannen - weinig energie. Waar ben ik dan mee bezig? Alleen maar met de dag van vandaag en stop ik de rest weg. Wat gebeurt er na de stage, na de zomer. Einde WAO - en dan.... Werken? Lukt dat? Vind ik wat? Ik wil het wel, maar kan ik het wel en lukt het me wel wat te vinden? Zo niet, dan heb ik nog een jaar een uitkering. Dan moet er toch wel iets komen. En anders kan ik met extreem veel bezuinigen ook nog wel rond komen zonder dood te gaan. 't Belangrijkste -politiek en band- zullen me niet laten vallen. Ik blijf dus heus wel voortleven en het blijft heus wel leuk. 't Kan wel, 't komt wel, maar eigenlijk ook wel genoeg om me af en toe zorgen over te maken en dus gespannen van te worden. Maar dat mag me niet beletten om -nu het allemaal nog goed gaat- er van te genieten. Immers als het me goed gaat heb ik de meeste kans om 'goed' over te komen en dus verder te kunnen. Dat geldt ook voor de stage ('je komt hier niet weg') en Utrecht (had vandaag een afspraak zullen maken....), maar ook voor het doen van de cursus en andere activiteiten. Ik moet mijn enthousiasme en inzet wel blijven behouden.

Misschien moet ik me toch maar aanmelden voor de verkizingslijst. Iets om eens met Hennie te bespreken? (met alle ins en outs mijnerzijds). Eigenlijk gaat het om 'ik heb kwaliteit zat' versus 'heb ik daar wel tijd zat voor'. En dan blijf ik bij mijn konklusie: laat me maar meedraaien in de schaduwfractie: wel de inbreng, niet de (over)spanning van te veel tijd erin moeten steken: er is nog zoveel meer op de wereld.

Maar ja, het trekt wel om meer contact met Hennie -of eigenlijk Sandy- te zoeken. Is ze iets voor mij? Eigenlijk bedacht ik me vanmiddag al, dat ik vooral bezig wil om mijn eigen leven in te richten en daar hoort volgens mij niet bij om ook een gezinnetje-met-kinderen te stichten, dat is me eigenlijk wel duidelijk. Althans op dit moment. Hoe ik er over denk als het financieel allemaal heel gemakkelijk is en ik (en de ander) zeeën van tijd hebben om op te voeden, weet ik niet, maar nu in ieder geval niet.

En nu voel ik met name de spanning in mijn borst. Wat is dat? Ontspanning van de rest? Verdriet? Leegte?

Leegte, want ik wil eigenlijk een partner, die met me meeleeft. Of eigenlijk: een partner met wie ik kan meeleven en waarbij ik zoveel tijd heb en steun krijg, dat ik mijn eigen leven voortgaande kan houden. En dat is toch anders dan ik gehad heb, namelijk meer belangstelling retour krijgen. Wie, o wie?

Ik accepteer dat ik last heb van leegte, dat ik daar van baal en dat ik niet anders kan dan gewoon door gaan, maar daarbij mijn eigen energie (vermoeidheid), denken (druk, te veel doen in vergelijking tot de energie die ik heb), en uiterlijk (druk met mijn haar, wat moet ik aan en gebrek aan vitale kleur) in balans moet houden.

7 juli 2010

Ik heb in ieder geval een onregelmatig ritme: veel te laat in bed, te kort slapen en overdag -nu dus ook- daardoor te moe om meer te doen dan dat wat 'verplicht' is.

Afgelopen week was het ook weer iedere avond te laat. En toen het dat niet was ging ik zelf nog naar de kroeg en maakte het te laat. Waarom wil ik geen ritme, wat houdt me tegen? Is het de sleur die dreigt? Dan is dat ook het dilemma van mijn ziekte. Misschien moet ik toch maar nadrukkelijker de middenweg kiezen, zeker nu ik denk in de volgende stage-periode 3 dagen te gaan werken. Ik moet na een dag voldoende energie overhebben/bijslapen om weer een dag verder te kunnen. Dat betekent, dat ik nadrukkelijker eindtijden bij de politieke activiteiten moet plannen en uitvoeren. Dus: vergadering? Dan om 24.00u thuis zijn. En daarbuiten streven om om 23.00u op bed te liggen, in het weekend slechts 1 avond doorzakken, de andere avond niet en op zondag om 23.00u thuis. Als ik doorzak de volgende dag toegeven aan vermoeidheid: uurtje naar bed, dan voel ik me fitter. Wat Johanna zei -niet bijslapen- geldt immers voor meer chronische perioden, dat is bij bovenstaand schema niet aan de orde.

Als het goed gaat, dan levert dit uitgangspunt me weer voldoende energie op om uitgerust verder te gaan. Dan is er ook wel weer ruimte -vanzelf- voor de ander. Het gaat om het kombineren van de prettige kant van de regelmaat en de spontane variatie van het toevallige. Dat optimum moet ik zoeken. Is dat de balans van het leven?

2 juli 2010

Ik moet niet vergeten dat ik op het gebied van beleid en voorlichting best kundig ben: brief van Kees H. aan Melkert geef ik zeer fundamentele kritiek ook al ben ik niet in het onderwerp ingewijd. De Voorlichting over de nieuwe vorm van openbaar vervoer levert voor mij niets nieuws op. Hun boekje bevatte eigenlijk al alle informatie. Overige deelnemers hadden daar onvolledig kennis van genomen.

Nu nog de drempels naar Lisa en Monique slechten. Wat weerhoudt me?
Naar Lisa weerhoudt me haar terughoudendheid: het komt allemaal van mijn kant: ik ga/ging er volledig voor, zij niet, zij ondergaat. Dat is te eenzijdig: Ook zij moet investeren in een relatie.
Monique: spannend om zomaar een afspraak te maken. Moet ik een reden hebben? Moet ik tijd hebben? (Niet kombineren met als ik naar Elwin of de Macro ga) Moet ik ruim op tijd aankondigen? Gewoon maar eens bellen lijkt me het beste!

En Sandy? Drempel is wel erg hoog! Ik moet met ma om blijven gaan op niveau van gelijkwaardigheid. Dit is dus echt maar gewoon afwachten.

1 juli 2010

Ik ben bijvoorbeeld veel bezig met mijn lang-wordende haar. Dat is iets van mezelf, dat wil ik. Maar het zit niet meer zo goed en ik krijg opmerkingen van ga eens naar de kapper. Ik wil me er niets van aan trekken, maar als ik tzt bijvoorbeeld werk wil of anderszins publiek moet optreden moet ik er onkreukbaar uit zien. Moet het er dan toch maar af? Daar kun je druk mee zijn. Is het uiterlijk belangrijk, wat maakt het me eigenlijk uit - nu heb ik eindelijk eens iets onorthodox van mezelf, hoe ver kan ik gaan? Wat ben ik? Ideeën, uiterlijke verschijning, gedrag, conform opvatting van anderen, of juist afzetten daartegen? Wat vind ik eigenlijk zelf? Zolang het 'goed zit' kan het. Zit het nog goed? Op dit moment twijfel ik. Net zolang blijven bekijken tot ik overtuigd ben dat er wat aan gebeuren moet. Ik hoef er niet rationeel op vooruit te lopen.

Hetzelfde geldt voor relaties: ik kom het wel tegen. Niet forceren. Op een gegeven moment ontstaat de situatie waarin iets ontstaat. Dat is voor mij het meest ontspannen en dan kan ik de beste keuzen maken.

Ik moet dus eigenlijk wat meer genieten van de situatie en minder bezig zijn met wat zou moeten/kunnen/komen/worden. Laat het over me heen komen. Ter plekke maak ik vanzelf de dan juiste keuze. Nadenken over langere termijn is wel aardig maar daarmee neem je geen beslissingen, daarmee bepaal je de context. Loopt dat met anderen dus niet zo, dan is dat vooral hun probleem, niet het mijne. Ik hoef het voor mezelf niet op te lossen en vooral voor hen niet. Laat staan dat ik daarin het voortouw zou moeten nemen: dus niet, enkel dan als het me heel leuk lijkt.

• Politieke campagne: meehobbelen dus, mijn koers is wel duidelijk, die van anderen minder. Mijn belang is vooral: gewoon doorgaan en meedoen. Mijn taken naar behoren uitvoeren, taken van de anderen in principe bij de ander laten dus niet navragen en pushen etc. Ik ben geen coördinator, slechts medeuitvoerende met toevallig belangstelling voor het geheel (Ik zou grip willen hebben maar ben niet in die functie)
• Stage: Bij het schrijven ook zelf afstand nemen (zelfkritiek mogelijk maken) door stukken een dag te laten liggen en dan nog eens te bekijken. Alleen echte deadlines zijn van belang, verder moet ik leren reflecteren. Eerst schijnen dan reflecteren en dan pas voorlichten. Kwaliteit is het motto, geredeneerd vanuit de burger. Mijn aanpak moet eigenlijk in eerste instantie zodanig zelfvoorzienend zijn dat mijn oplevering aan collega of chef ook mijn kwaliteit is, niet dat ik er achteraf commentaar op heb.
• Band: Dat lijkt eigenlijk wel goed te lopen: compromis over hoe verder met de CD. Ik heb wel een ander idee over de aanpak, maar we moeten het gewoon doen tesamen. Ik merk dat mijn opstelling me in deze situatie goed bevalt. Er zijn nog meer ideeën. Dat kan niet allemaal, maar we proberen gewoon. Ik kan er in meegaan, daardoor heb ik meer het 'team-gevoel' dan vroeger en ben dus enthousiaster.

Als ik in genoemde taken groei, tot persoonlijke kwaliteit kom, dan stijgt ook mijn niveau van uitvoerder richting stuurder. En dat is wat ik wil.
Ik heb daarbij niet mijn lange haar nodig om mij ergens tegen af te zetten, maar op dit moment als symbool van zelfstandig bepalen wat goed/slecht is. Ik bepaal dat ik langer haar wil, ik bepaal dat het voor mij binnen de normen blijft en zodra ik dat niet meer vind, dan neem ik maatregelen. Op dit moment zit het op het randje.... Bovendien heb ik het als symboliek niet nodig.

28 juni 2010

Goed, dat is dus expliciet kiezen voor een vakantie zonder Ada, haar broer, etc. Wat ik ook merkte is, dat ik op afstand meer dreig te gaan voelen voor Sandy ('jong en wil kinderen' dat is eng, maar misschien wel prettig. Of is het prettig bij gebrek aan beter? Is Monique dan niets? In ieder geval minder belastend voor mij, lijkt me. Of heb ik juist wat meer belasting nodig, wat meer belangrijk gevonden worden). Eigenlijk is dat alles veel spannender dan deze vakantie. Blijkbaar moet een vakantie (wat) spannend zijn, hetzij qua gezelschap, hetzij qua activiteiten

Ik denk dat ik me eigenlijk helemaal niet met vakantie moet bezighouden, maar met het leven hier: dat is eigenlijk veel interessanter, leuker en spannender. Denemarken was wel aardig, maar o, wat vermaak ik me hier eigenlijk uitstekend.
Fijn dat ik weer thuis ben.

17 juni 2010

1. Ik pas me aan en ga ook zo functioneren: gewoon een voorstel op 1 A4-tje en dan starten. Daar leer je veel van en word je creatief van;
2. Wel mijn totaal-aanpak, maar die niet presenteren. Ik weet waarom ik iets kies, ik heb die aanpak eigenlijk wel nodig, zie 15/6, dan beheers ik waar ik mee bezig ben. De creativiteit uit punt 1 moet ik ook verder ontwikkelen;
3. Mijn sterke kant is het overzicht creëren en daaruit keuzen maken. Bovendien heb ik op het gebied van schrijven voldoende ervaring en ook andere presentaties gaan me wel goed af, mits inhoudelijk voldoende onderlegd. Ik zal een volgende stage in deze richting zoeken om me op dit gebied verder te ontwikkelen ('kracht, gemak en overzicht' geeft mij het evenwicht).

Mijn intuïtie zegt te kiezen voor 3 maar ondertussen alvast 2 uit te voeren. 1 past niet bij me.

Je kunt het ook omdraaien: omdat ik moeite had keuzen die ik maakte staande te houden, heb ik me steeds meer verbetert in het helemaal dichttimmeren van alle motieven en voorwaarden, zij het dat dat toch meestal niet absoluut was: er was dus altijd wel een gat en te schieten. Blijkbaar wilde/kon ik niet alles overzien. Hieraan zitten twee kanten: Het is goed om zomaar intuïtief met dingen bezig te gaan; ik merk dat ik nu zoveel overzicht creëer dat ik me goed staande kan houden. Blijkbaar is de totaalaanpak nu functioneel geworden, kwalitatief goed. Gaat het dus om de start van een grote(re) taak (zie stage) dan is het goed om een totaaloverzicht te hebben. Gaat het om kleinere of minder belangrijke dingen of om zaken waar ik niet de verantwoording over heb, dan is de incrementele aanpak goed, prettig. Ik moet me dus steeds afvragen: wat wil ik ermee, wat moet ik onversteren en wat levert het me op. Is het MIJN taak, doe ik het op MIJN manier (nr.3); is het de taak van een ander, dan is die daarvoor verantwoordelijk (nr.1). Lastig wordt het bij gedeelde verantwoording en verschillende aanpak, dan moet ik beseffen wat ik wil (totaalplaatje) en onderhandelen met de aanpak van de ander (nr.2). Ik moet dus met alle drie experimenteren. Dat wil zeggen nr.3 lukt wel, met name nr.1 en nr.2 moet ik helder mee bezig zijn en dus beseffen wat aan de orde is (dus overzicht houden en kiezen....).

Wat de stage betreft moet ik nu denk vooral -als dat nog aan de orde is- kiezen voor aanpak 2 (opdracht voor Josje) en waar aan de orde ook voor aanpak 1 (opdracht voor derden). Voor de volgende stage, na 31 augustus, zou ik iets moeten zoeken waar alle drie de aanpakken mogelijk zijn (opdrachten voor derden, opdracht voor chef en opdracht voor eigen verantwoording en uitvoering delegeren.....?).

15 juni 2010

1. Mijn commentaar op een landelijke notitie over onderwijsbeleid. Mijn basisaanpak bleek goed te zijn: eigen commentaarstuk, daardoor goed beeld van wat ik zeggen wou en een meegevertje, opdat ze er iets mee doen en ook de niet-besproken onderdelen staan er in. Maar ik startte nogal aanvallend, er tegen afzettend, terwijl het hoogstens eenzijdig is en er dus aanvulling is (waardoor wezenlijk andere keuzen, maar zij moeten dat in gaan zien, dat kan ik er niet inrammen. Qua tactiek moet ik nog veel bewuster inzien hoe ik iets breng. Dit bleek ook wel aan mijn fanatisme waarmee ik de drie onderwerpen van gisteren aan Hennie uitlegde: Laat de ander in de waarde en vertel gewoon mijn meerwaarde, zonder te oordelen, dat heb ik niet nodig (maar had ik vroeger wel! - afleren dus).
2. 'Strijd' met Dirk over de aanpak, de juiste aanpak met betrekking tot de CD; Uiteraard tegenstrijdige aanpak (incrementeel van Dirk - holistisch van mij). Hierover voelt strijd. Maar ik had al bereikt het go/no_go moment. Dus ligt er nu een twaalftal teksten. Dat is niet alles, maar we kunnen natuurlijk wel al vast wat stapjes zitten richting studio etc. Maar waar ben ik dan huiverig voor? Voor het niet voldoende uitgebalanceerd zijn van de muziek, incl. zang en ook de teksten soms wat banaal zijn, tegen mijn gevoel van liefde, tederheid en sex ingaan. Maar: ga niet de strijd aan -uiteraard kan Dirk het beste op zijn manier werken en ik het beste op de mijne-, maar zie dat er per nummer het beste van gemaakt wordt, ook al vind ik de tekst niet leuk. Niet discussiëren over de totaal-aanpak, maar over de concrete invulling, dat wat we doen. Als er geen vervolg komt ligt het de rest van de zomer stil. Actie dus, van mij bijvoorbeeld.
3. Wanneer ga ik naar Lisa (en vooral: wat wil ik daarmee)
4. Ik twijfel steeds: zal ik al gaan? Is dat niet wat snel na het telefoontje? En vooral: Wat verwacht ik, want ik heb ook wel zoiets van: als zij het belangrijk vindt, dan laat ze dat ook wel merken, terwijl ze per definitie nooit belt. Heeft ze dan zo'n muur om zich heen, waarbij ze eigenlijk alleen maar hoopt dat er af een toe iemand aardig doorheen kijkt en weet ze zelf niet wat daarbuiten gebeurt? Verwacht ik te veel of ben ik gewoon bang dat ik te weinig verwacht? Dat ik er niets aan heb? Er is een manier om daarachter te komen. Door gewoon te gaan en te ondervinden merk ik nu of over een poosje vanzelf wel wat ik er bij voel / ga voelen.
   En ik stond al twijfelend met de telefoon in de hand. Het hoeft natuurlijk niet nu. Als er nu nog iets is dat ons trekt in elkaar, dan is dat er bijvoorbeeld na het uitstapje naar Denemarken ook nog wel.... Geen overhaaste, te zenuwachtige dingen doen: houd het leuk: er hoeft niets!

Als ik dit nalees valt me op: strijd, strijd en opdringen. Niet doen: Het komt vanzelf wel. Keuzen maken vanuit kracht, gemak en overzicht is veel evenwichtiger dan vanuit moeten of laten moeten. Het commentaar op de onderwijsbeleidsnota was inderdaad kracht, gemak en overzicht, het uitmaken met Lisa was er een vanuit overzicht maar niet vanuit gemak en ook niet vanuit kracht, eerder iets krampachtigs. Het was gemakkelijker geweest het overzicht niet te hebben en gewoon door te gaan tot we zouden struikelen (of een van ons, ik bijvoorbeeld). Kortom het heeft me eigenlijk nog geen duidelijkheid gegeven. Nu kan ik wel zeggen dat dat aan haar ligt, maar het ligt natuurlijk vooral aan mij. Misschien is het voor haar wel duidelijk: Zolang het gaat gaat het, zij hoeft niets, wil niets, maar als ik aardig wil zijn mag dat. Zij heeft afgeleerd een relatie belangrijk te vinden. Ik zie wel de relativiteit inmiddels in, maar als ik een relatie aanga vind ik die erg belangrijk. En dus wil ik daarbij ook heel belangrijk gevonden worden. En dat kan zij me niet bieden volgens mij. En die afstand voel ik bij haar. Die kan ik niet overbruggen, die zal zij moeten overbruggen. Kan ik daarin een rol spelen (blijven gaan), wil ik dat (kost energie) en levert het wat op (opbrengst voor mij). Het blijft vaag, dus moet ik daar niet volop ingaan, spaar me. Het komt of gaat vanzelf wel.

Misschien is het wel nuttig/leuk etc. om haar te helpen met de punten die nu spelen (zie 19/5/[JAAR_204]). Geen verplichting, maar prettig om iets te betekenen dat van belang is. Misschien is dat voor mij ook wel voldoende om mijn gevoelens positief voor haar in te zetten. Laat zij het maar aangegeven. Laat het mij niet te veel energie kosten. Het gaat om mijn balans.

Ook vraag ik me al voor de zoveelste keer af of ik even koffie zal gaan drinken bij Gonnie. Waarom moet ik daar zo vaak en zo twijfelend over denken? Is het dan echt éénrichtings-energie? Misschien nu ze wat opkrabbelt blijkt ze in staat te zijn een echte, gezellige vriendin te kunnen worden. Gewoon blijven volgen dus, en misschien na de koffie er toch maar even heen. Het zal nog wel een tijdje van mijn kant moeten komen. Dan zal het een keer ophouden, maar nu is er mee te leven (kost me nog niet echt veel energie)

10 juni 2010

Waarom dan toch gespannen? Misschien omdat het van nu af aan 'goed' moet gaan, ik ben er wat de begeleiding betreft en inderdaad: tussen de oren zit het wel goed, maar -dat weet ik inmiddels- er is nog wel verschil tussen denken en doen: Bij doen komt nog veel meer -ongrijpbaars- kijken dan bij het denken. Ik weet de richting (denken), nu nog de uitvoering (doen). Het idee van ik heb mijn kwaliteiten en dat hoeft niet van een ander af te hangen moet natuurlijk nog wel groeien: Ik heb niet alle kennis, anderen hebben ook waardevolle inzichten. Ik moet me dus tijdens de ontwikkeling van een taak of opdracht of een eigen idee nadrukkelijk laten becommentariëren door anderen: daar word ik sterk van, daar wordt mijn inzicht sterk van. Ik bèn niet de autoriteit, ik heb niet alle kennis, ik heb de capaciteit met ideeën en inzichten van anderen kwaliteit te ontwikkelen. Ik merk dat mij daarbij helpt om niet af te gaan welk resultaat ik voor de ander wil bereiken, maar welk resultaat ik wil bereiken omdat dat mij het beste lijkt (en bij dat beste hoort ook de contextbeoordeling, inclusief de mening van de anderen). Daarmee ontwikkel ik een totaalvisie en maak me dus -zoals vroeger- kwetsbaar, maar ik sta daarin steviger en heb een beter doortimmerd plan, meer kwaliteit, en dat weet ik, merk ik. Hierin moet ik verder groeien: eerst vlak in mijn naaste omgeving (Voorlichting, fractie/bestuur, band, thuis, familie, vrienden, formele contacten enz.). De uitdaging is dus om te genieten van alle dingen, te zoeken naar wat ik belangrijk vind, dit te communiceren met anderen, en als ik het belangrijk vind dit verder vorm te geven of te sturen dat anderen er mee bezig gaan/blijven dan wel een meer afwachtende keuze te maken. Dit moet mij de bevrediging in mijn actieve leven geven.

Als ik dit terug kijk, dan valt me op dat ik aan mijn aanpak van vroeger het stukje 'dit communiceren met anderen' invoeg, en het stukje 'genieten van alle dingen'! Ik denk dat ik dat nodig heb om inderdaad goed te kunnen zoeken naar wat ìk belangrijk vind, bewuster keuzen te maken en daarmee meer kwaliteit te kunnen leveren in wat ik doe en gemakkelijker anderen aanstuur. Dan kan ik er ook weer meer van genieten. (Hé, eindelijk weer een cirkelredenering, maar nu een positieve!).

Dus: spanning, spannend, want dit is eng: ik heb het nog nooit duidelijk zo gedaan. Dit moet de goede weg zijn, maar blijkt dat ook wel? Ik moet dus hier steeds minder spanning over voelen, meer gewaardeerd worden en me steeds meer (nog steeds meer) als een vis in het water voelen over de dingen die ik doe. (Mits goede verhouding in in/ontspanning)

9 juni 2010

Het tweede is: Durf ik de stand-up comedy aan te gaan? Er is nog een blokkade van op mijn dertiende: 2e klas, opeens geen goede cijfers meer, twijfel aan mezelf: Onterecht. Ik durf het dus te doen!

Tot slot: Diverse dingen die ik uitvoer, waarbij ik merk, dat ik er goed in ben. Daar durfde ik eerder niet voor uit te komen. Nu eigenlijk voor mezelf wel. Naar anderen toe begint het te komen. Dat hoeft ook niet zo expliciet, dat gaat vanzelf naarmate ik me sterker begin te voelen.

Was er verder nog iets? Nee. Nog een volgende afspraak? Nee. Johanna bedankt! Nu lukt het zelf weer. (En zo niet kom ik weer bij je terug).

8 juni 2010

Hypothese: Ze heeft dus geleerd een realiteit die verkeerd begrepen wordt (voor haar verkeerd) naar haar interpretatie om te buigen, en daar desnoods een portie eerlijk lijkende tranen bij te gebruiken. Godverdomme als dat waar is! Als dat waar is, is ze eigenlijk voor een ander niet te..... 'Vertrouwen' is het verkeerde woord. Niet te 'vatten', ongrijpbaar, sluw etc. lijkt me de omschrijving. Inderdaad ze ging gewoon haar eigen gang en bepaalde in hoge mate hoe ons thuis er uit zag. Omdat ik daar zo lang en zo ver in meeging mocht ik het van haar zo lang uithouden, in tegenstelling tot de eerdere vriendjes (waarvan ze er ook wel eens twee tegelijk had en ook wel eens een waarmee ze wel hand in hand liep maar verder niets.... Hoe kan dat nou? Dat is toch niet uit te leggen? Zij kon dat wel.) Ik denk dat ze zo druk is om de door haar uitgelegde realiteitsweergave onder controle te houden dat ze daar te veel energie in stak. Daardoor kan ze niet op gaan in een relatie, heeft ze altijd een duidelijk beeld van hoe het zit en als iets wat anders zit, wordt het wel bijgepraat. (Het lijkt wel op Marga haar verhaal over de tijd dat ze leugens nodig had, maar dan veel subtieler.) Alles wat ze mij vertelde over haar dagelijkse belevingen was haar beeld van haar verhaal. Daardoor dacht ik ook bijna altijd met haar mee en kon in haar straatje verder meedenken.

Als ik soms wel eens om actie vroeg (bijvoorbeeld aan haar baas) dan had ze toch weer allerlei bedenkingen. Als ik zelf eens (suggestieve) vragen aan hem stelde, was dat toch weer fout volgens haar, zo kon je dat niet oplossen en bovendien moest ze dat zelf doen. En welke interesse had ze naar mij? Ik vertelde wel wat, maar bijvoorbeeld het 'ingewikkelde' verhaal van mijn werk was niet eens de moeite om helemaal te willen weten. Daar deed ze zelf ook verder geen moeite voor. Zoek het maar uit dus. Het is geen onwil, het is niet bewust, maar het is haar houding, zo is ze nu eenmaal. Zo leeft ze om zich zelf staande te houden. Je wilt je leven delen, zij neemt het helemaal.

Waarom schrijf ik dit op, terwijl ik met Lisa contact heb gehad? Lisa is misschien niet zo 'sophisticated' maar wel direct. In haar op- en neergang is ze, in mijn beleving, voor haarzelf wel eerlijk, ook al denken bepaalde anderen daar anders over..... Ik zie het mezelf opschrijven. Is ze soms op dat gebied hetzelfde??? Ook zij heeft haar eigen verhaalswijze van het gebeuren, van haar leven. Het verschil is, dat ik nu mijn eigen normen stel en vandaaruit de belangrijke keuzen maak, ondanks haar verhaal. Haar verhaal is waar voor haar, mijn beoordeling ervan, of eigenlijk mijn gevoel erbij is dat van mij.

Let dus op de realiteit die ik ervaar en die de ander vertelt. Het enige dat voor mij telt is uiteindelijk mijn waardering ervan, mijn gevoel erbij. En ik kom er steeds meer achter dat dat gevoel eigenlijk wel goed zit, ook al heb ik dat indertijd leren wegdrukken.

8 juni 2010

6 juni 2010

Naar aanleiding van jouw telefoontje en uiteraard onze 'correspondentie' vind ik het nodig om je wat uitleg te geven.

In feite wil ik niet geconfronteerd worden met dingen die mij onnodig pijn doen. Ik hoop dat je dat begrijpt. Ik ga daar op mijn manier tegen in. Ik heb geleerd dat er maar één is die op komt voor mij en dat doe ik dan ook.

Ik besef dat dat een aantal keren vervelend voor jou is geweest en dat vind ik jammer. Ik merk echter, dat het, hoe 'vechtend' het ook is, voor mij duidelijkheid oplevert.

Ik ben lang bezig geweest met jouw telefoontje. Ik snapte echt niet waarom je het kaartje en de reclame-post doorstuurde. Ik zou dat namelijk niet doen. En bij mij riep dat het een en ander op, vervelend dus, vandaar mijn verzoek om dat niet meer te doen, maar als je contact wil, gewoon, rechtstreeks te zoeken.

Toen ben ik gaan nadenken: wat zit mij dwars, waarom roept een kaartje ect. bij mij zoveel tegenstrijdigheid op? En waarom baal ik als een stekker als mijn reactie bij jou verdriet oplevert. Dat wil ik niet.

Ik ben aan het schrijven gegaan en denk dat ik een uitleg voor mij gevonden heb. Omdat ik je zeker niet wil kwetsen, en dat blijkbaar met de vorige brief gebeurd is, stuur ik mijn uitleg bij deze.

Uiteraard heeft ze bij de scheiding heel veel rekening met me gehouden, dingen aan mij bedeeld die ik waarschijnlijk wel wilde hebben, zodanig de boel geregeld, dat ze kon uitleggen dat het de beste keuze was, steeds. Maar steeds zonder mij er op het concrete moment van de beslissing in mee te laten beslissen. Tja, misschien is dat altijd wel zo geweest. Alleen voorheen accepteerde en ondersteunde ik dat. Misschien is het nu wel juist mijn probleem, omdat ik het niet meer accepteer. Ik word er in ieder geval opstandig van.

Maar waarom is dan uitgerekend haar uitleg over het doosturen van reclame-achtige post die van: "ik wil niet voor je beslissen?" Zijn die kleine beslissingen dan zo moeilijk, kan ze daar formeel voor op de vingers getikt worden?

In ieder geval levert het nu conflicten op. Ik ga er tegen in als ze voor me beslist èn ik accepteer geen opsturen van niet-noodzakelijke post. Wat moet ze dan? Wie heeft er dan een conflict? Zij? Terwijl ze het juist zo goed mogelijk doet en bedoelt. Ze wil me juist niet kwetsen. Hoe kun je dan een conflict krijgen?

Ik wil de pijn niet en zij niet het conflict en dus hebben we een conflict. Zo kom je steeds verder uit elkaar.....

Het lost niets op, maar ik stuur je echt geen brieven om je te kwetsen, maar probeer zelf duidelijkheid te krijgen.

Groeten

6 juni 2010

• We waren goede vrienden
• Ik stort volledig in
• Ze laat me in één keer helemal barsten
• Vervolgens word ik op een aantal terreinen zakelijk en mentaal genaait:

  Zakelijk:

  • Huis:
    De taxateur die ik suggeerde, had mij al een 2-kamerflatje verkocht en was dus partijdig, vond ze. De makelaar die zij vervolgens voorstelde, was onpartijdig en kende de lokale situatie beter.
    Deze sprak af: "ik werkt mee aan een lage taxatie bij echtscheiding en zo hoog mogelijk bij verkoop". Toch valt de taxatie een stuk hoger aan dan hij indiceerde.
    Anna en de makelaar zoeken gegevens kadaster niet uit. De grondmaat was volgens mij te klein aangehouden. 'Mijn' advocaat schrijft dat ik accoord ga met de taxatie. Dat doe ik dus niet.
    Achteraf bleek dat Anna de taxateur nog van vroeger kende....
  • Mijn muziekinstallatie moet ik terugkopen uit de gezamenlijk boedel, haar kettingen etc. zijn vanzelfsprekend van haar.
  • We spreken voorwaarden voor een eventuele alimentatie af. We praten daarbij over bedragen per maand en zijn het daar over eens. Maar later vindt haar advocaat uit dat bij mij het vakantiegeld gewoonlijk als koopkracht meegerekend moet worden en bij haar niet.
    En mijn advocaat? "Och: je hebt toch meer dan de bijstand? Meer dan dat heb je eigenlijk geen recht op."
  • Klein spul uit het huis wil ik meerekenen in de boedelscheiding: ik heb niet echt overzicht en achter mijn rug kan ze alles regelen. Ik taxeer de waarde zo goed ik kan. Vervolgens blijkt dat al die kleine spullen aan mij worden bedeeld, inclusief haar enorme voedselvoorraden die zodra ik de spullen kan uitpakken al lang over de datum zijn.
  • Ze heeft 9 maanden tussen het beslissen van 'ik koop de woning' en het uitkopen van mijn deel. Bij het kopen van mijn appartementje dacht ik: och, dat zal ze toch in 3 maanden wel rondhebben, mijn hypotheek was in een week geregeld. De noodzakelijke tweede hypotheek was vervolgens ook in een week geregeld. Het geintje kostte mij enkele duizenden guldens en dat leverde het háár op. Overdracht daarvan is uit den boze: Overmacht, overmacht.... "Ik had nu eenmaal zo lang tijd nodig voor alles rond was" en tussen (gewezen) echtelieden wordt geen rente etc. verrekend.
  Mentaal:
  • Ik krijg een advocaat in mijn maag gesplitst (omdat ik door de rechter gek verklaard ben op verzoek van de tegenpartij), die dingen toezegt, die ik nooit heb toegezegd (bijvoorbeeld accoord gaan met taxatiebedrag van de tegenpartij: heb ik nooit gedaan, mijn advocaat wel), die eisen stelt die ik nooit gesteld heb ('Anna moet wegblijven bij Sjors') en die mij stuurt in de richting van: je moet wel accoord gaan met de regelingen in het convenant maar de schendingen ervan heel logisch vond. Als ik ergens toch uitleg over wilde, dan schreef ze dat ook zo aan de tegenpartij: cliënt wil uitleg (niet ik, advocaat); de tegenpartij gaf dan dus vervolgens geen uitleg. Uiteindelijk heb ik het idee dat ze er van uitgaat dat bij de scheiding de vrouw altijd de dupe is en de man altijd de veroorzaker en de profiteur. Helaas was ik geen vrouw.... Bovendien was ik een profiteur want, zo vertelde ze nadrukkelijk, ik verdiende, oh nee, kreeg een WAO-uitkering en die was best wel hoog, want meer dan de bijstand....
  • Sleutel: Haar beleving van de afspraak was, dat ik mij altijd moest melden voordat ik het huis (mijn huis ook) in kon; mijn beleving was, dat ze het vervelend vond mij zomaar in huis te zien en dat ik me dus moest aankondigen. Was ze er niet, dan zag ze me niet. Ik schreef op wat ik meenam. Tja, is het verkeerd gezegd of verkeerd verstaan? (aankondigen is wat anders dan toestemming vragen)
    In ieder geval had zij daarin de macht, want opeens was er een ander slot op de deur. Mijn beleving hierin is die van het laatste beetje 'thuis' dat ik nog ervaarde, raakte ik kwijt doordat ik de afspraak anders opvatte dan zij en zij macht had en liet merken. Zij legde uit: 'Vrienden zeiden dat ik dat doen moest'.
    Ik had alleen nog een voor mij vreemd logeerbed tot mijn beschikking en een koffer met wat kleren.
  • Vervolgens -het convenant bestond ook al 4 dagen- verdwenen mijn spullen uit huis en werden opgeslagen. Daar gekomen werd ik eerst min of meer uitgelachen. Toen ik veel later voor de tweede keer kwam, werd mij gezegd dat het toch wel heel veel geld kostte als ik steeds bij mijn spullen moest. Mijn schoonvader (...?) kwam nl. ook regelmatig. In concreto: ik kon nog net wat kampeerspullen krijgen en vervolgens moest ik een half jaartje wachten tot mijn spullen bij het nieuwe huis werden afgeleverd. Ik kon er dus tussendoor niet bij. Ook al tegen de afspraak (en tegen de afspraak van Anna met het opslagbedrijf). Mijn advocaat? Tja het convenant was gesloten. Haar taak hield eigenlijk op. Een formeel briefje kon nog net, een procedure was te veel gevraagd. Het hele convenant is dus bullshit, je kunt net zo goed onderling wat afspraken maken. Gaat sneller en efficiënter.
  • Afspraak was, dat als ik in mijn nieuwe huis was getrokken, ik nog een keer door het gezamelijk huis mocht lopen, omdat ik natuurlijk niet precies wist wat er aan kleine spullen was. Ik wilde dat doen als ik was ingericht. Zij bepaalde vervolgens dat dat moment twee weken na de verhuizing was, want zij wilde het nu wel afsluiten. Het kwam mij niet uit, ik had na twee weken nog een zooitje, was nog lang niet ingericht. Het is dus ook nooit meer gebeurd.
    Bovendien dacht ik inmiddels: dat wat ik niet meer weet aan spullen, wat wil ik daar nog mee?

Tja, misschien is dat altijd wel zo geweest. Alleen voorheen accepteerde en ondersteunde ik dat.

Misschien is het nu wel juist mijn probleem, omdat ik het niet meer accepteer. Ik word er in ieder geval opstandig van.

Maar waarom is dan uitgerekend haar uitleg over het doorsturen van reclame-achtige post die van: ik wil niet voor je beslissen? Zijn die kleine beslissingen dan zo moeilijk, kun je daar formeel voor op de vingers getikt worden?

In ieder geval levert het nu conflicten op. Ik ga er tegen in als ze voor me beslist èn ik accepteer geen formeel gemotiveerd opsturen van niet-noodzakelijke post. Wat moet ze dan? Wie heeft er dan een conflict? Zij? Terwijl ze het juist ze goed mogelijk doet en bedoelt. Ze wil me juist niet kwetsen. Ik wil het conflict niet en zij niet en dus hebben we een conflict. Leuk hè, zo kom je steeds verder uit elkaar.....

6 juni 2010

Toch blijf ik er mee bezig. Het is zo dubbel: wel contact - geen contact. Er is veel kapot gemaakt - we hebben een groot aantal goede jaren gehad. De optelsom is dubieus.

Zolang dat niet is vergeven roept eenzijdig contact (zien op afstand in bij een optreden van mijn band, nutteloos reclamebrieven doorsturen) voor mij haar negatieve beeld op.

Bij direct contact is dat minder het geval, vooral als het over 'gewone dingen' gaat.

Om wat er vanaf eind gebeurd is hoeft contact voor mij niet echt: wat moet ik er mee. Wel is het zo dat het sinds ik eigen woonruimte heb en de officiële dingen achter de rug zijn (sleutel, makelaar, inboedel, andere grondslag voor alimentatie dan overeengekomen, etc., schenden van het convenant), direct contact voor mij gemakkelijker te ondergaan is.

Maar als er dan indirect contact is, komt het oude zeer weer boven: Wat moet ze van me? Zolang ik daar geen vrede mee heb, het niet gesleten is, heb ik het idee door haar verraden te zijn, in de steek gelaten op het moeilijkste moment in mijn leven. Wil ik daar uitleg voor? Vorig jaar probeerde ik dat: Waarom, waarom? Maar ze kan het niet uitleggen, althans niet op een manier die voor mij acceptabel is, want ik kan het niet accepteren dat ze mij laat barsten. Kan ik haar dan wel weer toelaten in mijn leven? Als ik haar zie, probeer ik eerlijk te zijn. Onder 4 ogen gaat dat wel, maar als ze achter mij rug opeens in mijn vriendenkring opduikt voel ik me weer gepakt: "hij is er niet, dan kom ik. Die lui, waar ik vroeger nogal koel over dacht zijn immers tegenwoordig ook mijn vrienden: ik blijf er komen, zij horen nu ook bij mijn leven." Wat zoekt ze eigenlijk bij hun? Wat doet ze in mijn vriendenclub? Waarom?

4 juni 2010

Waarom stuur je me toch steeds post (reclame) waarvan je weet dat ik er geen prijs op stel. Je stuurt zelfs reclame door waarop ook jouw naam staat. Ik vind het zeer vervelend om geconfronteerd te worden met mijn oude adres en met jou in het bijzonder. Ik ben daar namelijk mentaal verongelukt en daarbij had jij een nadrukkelijke rol, die daarna nog eens aangedikt is met allerlei acties van jouw kant danwel van de kant van jouw advocaat. Ik pluk daar nog dagelijks de 'vruchten' van. Ondanks dat alles probeer ik te overleven.

En dan komt er weer een impuls van jouw kant. Totaal nutteloos. Kun jij me uitleggen wat ik met reclame van het Leger des Heils moet? Kun jij me vertellen waarom je een aan ons beiden geadresseerde vakantiefolder bij mij in de bus doet? Ik neem aan dat je in staat bent om de betreffende organisaties van wijzigingen op de hoogte te brengen, te vragen om mijn/jouw/'onze' naam uit het bestand te verwijderen, danwel dat je bij machte bent om nutteloze enveloppen te vernietigen, zoals je onze nutteloze relatie vernietigd hebt.

Inderdaad, er zit een hoop zeer bij mij. En iedere keer als jij in mijn ogen zomaar laat weten dat je nog bestaat, roep je bij mij een hoop extra zeer op. Vind je dat leuk, moet je vooral zo doorgaan, maar ik zal me er openlijk tegen verzetten. Ik hoef geen pijn-stimuli van jou en ik accepteer ze ook niet meer. Het lijkt agressief maar het stelt natuurlijk geen bal voor. Wat is dat nu een envelop terugsturen met een aantekening erop? Waar het mij om gaat is het volgende.

• Wil je geen contact met me, neem dan ook geen contact met me op. Ik stel geen prijs op formaliteiten als kerst-, en verjaardagskaarten uit 'gewoonte'. Natuurlijk, je hebt 73 adressen waar je ieder jaar twee keer een kaartje naar toe schrijft. Schrap mij uit die lijst. Ik stel daar van jou op dit moment geen prijs op.
• Wil je wel contact met mij, besef dan waaròm je dat wilt. Er zal bij jou ook een hoop zeer zitten en dank zij mijn ziekte en onze fantastische advocaten en nog achtenzestig andere redenen hebben we het daar nooit over gehad. Neem dan contact met me op om de redenen die je echt hebt, àls je die hebt.

4 juni 2010

Het één heb ik retour afzender gestuurd met de mededeling het te veranderen in haar naam.

Het ander was engelstalig. Ik heb mijn naam doorgestreept en het weer aan haar terug gestuurd met de mededeling dat ze zelf in staat is om te verzoeken de adressering te wijzigen en de brief terug te sturen aan de afzender en niet aan degene die "you've killed".

Vrij agressief voor mijn doen. Wat wil ze, waarom deze stimuli van 'ik besta ook nog'. Eigenlijk zou ik haar een brief moeten schrijven over waarom ik dat vervelend vind. Misschien moet ik dat in concept hier ook maar alvast doen, voor de volgende keer.

3 juni 2010

Het effect: niet slapen.

Ben ik te druk geweest? Maar het was wel prettig: goed gewerkt, dank zij mijn inzet en visie succesvolle vergadering. Kortom: druk, druk, maar: ik had controle over de situatie, er gebeurde niets buiten mij om, in tegendeel, en de waardering..... Tja, daar kan ik nog niets over zeggen. Ik ga er van uit dat dat wel goed is, maar dat is uiteraard nu nog onzeker.

Zit daar de spanning? Het gebrek aan controle op de waardering? Heb ik die externe bevestiging zo nodig?? Ik weet toch dat het goed is (inhoudelijk) en ik heb drie-dubbel gezorgd dat ze er straks in de raad mee uit de voeten kunnen zonder mijn aanwezigheid.

Ik ben er dus helemaal in op gegaan, maar op een prettige manier, zonder mezelf weg te cijferen, integendeel ik heb gedaan zoals ik vind dat het goed is. Misschien is dat nog wel mijn gevoelsmatig onontwikkelde terrein: Echt geloof in mezelf. Dat heeft een enorme knauw gehad en dat moet ik terugvinden. Vandaag draagt daartoe bij. Prettig dus.

Wat blijft is druk-druk-druk: niet kunnen slapen en dus maar wat rondspoken, eten, tv-zippen, etc. en vooral weigeren om een slaapmiddeltje te gebruiken: ik wil gewoon kunnen functioneren.

Waarom niet-slapen? Okay: accepteren niet-slapen en dus: vragen aan Johanna straks en voor nu: ongezond pilletje-lekker-slapen en morgen fris weer op.

Wat ook meespeelt is het gebrek aan rust-momenten voor mezelf. Door het heen-en-weer getrek naar Lisa, het weekend Centerparcs, de drukke agenda vorige week, de optredens dit weekend en de drukke agenda deze week tot en met na het komende weekend is het niet toevallig vandaag even druk, maar het is continu druk voor mijn gevoel.

Dat moet dus anders. Ik moet rustmomenten, een dag of enkele dagdelen hebben, ook al ben ik bezig met leuke, gezellige, nuttige etc. zaken. Ik moet 'niet-activiteiten' plannen, witte vlekken in mijn agenda houden, plannen te fietsen, ontspannen, leuten, enzovoorts. Ik moet nog heel veel leren voor ik weer full-time kan functioneren, want dit is eigenlijk overfull-time, althans voor mij! Normison kan wel wat helpen, maar moet eigenlijk niet-nodig zijn. Ik plan dus nu al vast witte-vlekken voor de rest van juni.

30 mei 2010

Maar ja, nu stuurt ze een kaartje.....
Wat moet ik nu? Ik wil geen strijd aan gaan, ik wil niet laten merken: ik ben er nog (doet zij dat wel, op deze manier?). Ik accepteer van haar geen vraag om aandacht. Het enige wat ik van haar accepteer is een oprechte belangstelling, zoals ik die tot op zekere hoogte ook voor haar heb. Een kaartje is dat in mijn ogen niet, dat is een opdringen. Kan/wil ik haar dat duidelijk maken? Gaan we dan 'als vrienden' met elkaar om in de toekomst, kan dat, wil ik dat?

Reageer ik hier niet op, of laat ik haar merken dat ik dit niet prettig vind, of stel ik haar voor om gewoon eens te komen buurten, bijpraten.

Wat wil ik eigenlijk? Ik moet hier wel wat mee doen: of in principe geen contact dus ook dit niet, of wel wat contact en dan meer dan dit. Misschien iets om Johanna te vragen.... Nee, ik zal Anna melden dat ik op dit moment geen contact met haar wil hebben, tenzij toevallig.

29 mei 2010

Asperine werkt niet. Wat is er? Spanning?? Wat dan? Loop ik weg voor mezelf? Ik ben wel weer zomaar naar Utrecht gefietst. Dat was eigenlijk wel prettig.

Ook het praatje met Marjan (Anna's nicht), die ik tegenkwam, ging wel goed: Ik heb niets te verbergen, ik ga niets uit de weg. Zij stelde belangstellende vragen, oprecht leek me.

Maar ik vind geen rust in de stad: ik blijf rondlopen en kijken.
Bij Ada koffie gedronken. Niets mis mee, ik ben niet extra terughoudend, maar gewoon open.

Waarom moet ik dat zo benadrukken? Beide hebben contact met Anna. Vind ik dat vervelend, doet dat me wat, geeft dat me spanning?? Moet ik me verantwoorden? Wat moet ik hiermee?

Morgen optreden met de band in een plaatsje hier vlakbij. Als ze komt, hoe reageer ik? De vorige keer kon ik er niet tegen. Okay, ik zal gewoon doen, negeren het liefst. Maar ja, ze hoort bij pijn, verdriet, onmacht, spanning en dat roept ze ook op.

Ik zal dus wel koppijn hebben van Anna (en van de 'selection clemence' - rode wijn).

28 mei 2010

Gaat dat over mij? Ben ik dan nog zo bezig met Anna?
Nee, het is het gevoel dat het oproept: Er is iemand waar ik mijn leven mee deel. Dat gevoel heb ik voorheen gehad, Lisa riep het weer op en nu wil ik dat weer vasthouden.

Dat is de weemoed. Maar ik moet me niet op het verleden richten maar op de toekomst: Ik moet verder met mij - ik moet mijn leven in blijven richten en niet teveel stil staan bij wat zou kunnen. Wat komt dat komt, ik ben sterk genoeg om het aan te kunnen.

Wie weet komt er iemand bij. Niet geforceerd, maar 'vanzelf'.
Ondertussen maar wat zwijmelen bij 'Hou me vast.....'
Dan blijft het gevoel levend.

28 mei 2010

Blijkbaar komt gevoel uit die tijd weer naar boven. Of is het juist het gemis dat weer versterkt wordt?

Ik merk dat ik wat meer gespannen ben, maar dat ik daarnaast, als ik het maar bewust doe, ook bezig kan zijn met ontspanning en hoewel ik wat meer 'weg' wil, kan ik ook bewust toch in huis bezig zijn.

Hoe kom ik van die spanning af? Misschien toch maar de racefiets. Daar heb ik vanochtend nog wel tijd voor......

28 mei 2010

Blijkbaar komt gevoel uit die tijd weer naar boven. Of is het juist het gemis dat weer versterkt wordt?

Ik merk dat ik wat meer gespannen ben, maar dat ik daarnaast, als ik het maar bewust doe, ook bezig kan zijn met ontspanning en hoewel ik wat meer 'weg' wil, kan ik ook bewust toch in huis bezig zijn.

Hoe kom ik van die spanning af? Misschien toch maar de racefiets. Daar heb ik vanochtend nog wel tijd voor......

25 mei 2010

Gisteren vertelde ze: ze gaat weer aan het werk, dan is ze weer bezig en heeft geen last meer van getrek van de uitkerende instantie etc. Pappen en nathouden, dan kan ze het beste zorgen voor Jim. Er is geen plek voor alternatieven. Mijn keus is duidelijk: dan is er geen plek voor ons. Dat vindt ze ook.

Wen rationeel goede keus. Maar het houdt me wel bezig. Houdt het zomaar op? Ik zie haar een week niet (Centerparc etc.) en dan even een telefoontje en het is over. Zal ik er nog een keer heen? Zal ik haar een deel van mijn vakantiegeld geven? Is ze (en Jim) zielig of kiest ze er zelf voor? Of zal ik haar toch nog helpen. Ze blijft immers een leuke meid met een rot-leven. Kortom: Hoe sluit ik dit af voor mezelf zodat ik rust vind, of moet het gewoon wat tijd hebben?

Ik merk wel: geen verdriet: de goede keus. Ik kan niet met haar verder. Maar hoe sta ik daar zo bij stil, dat ik het achter me laat? Ik schreef:

"Waar ben ik eigenlijk mee bezig. Ik begin weer een beetje leven op te bouwen voor mezelf en het gaat weer wankelen. " (zie 14 mei [JAAR_204], deel 2)

en:

"Door Lisa zie ik dat er in ieder geval ook nog plaats is voor liefde en dat na zoveel verdriet..... " (zie 14 mei[JAAR_204], deel 1)

Maar dit 'down' is veel minder totaal dan het vroeger zou zijn geweest: Dan zou het me overkomen en niet goed voelen. Nu heb ik het meer in de hand: Ik kan immers zelf verder, sterker nog: het is mijn keus.

En Lisa vindt dat ze ook zelf verder kan. Dat moet ik dan maar respecteren. Ik denk dat ik dat dan ook begin te accepteren: Het is haar verantwoording, niet de mijne.

20 mei 2010

Ze zit zo vast in haar eigen wereld. Als ze het niet meer ziet zitten stort nu de wereld in. En even later gaat ze weer verder. Ik voel me buiten spel staan en ik kan haar niet volgen. Dus sta ik op afstand. Dat voelt niet goed. Ik wil haar graag steunen er voor haar zijn, maar het moet wel goed voelen. Ik laat haar niet vallen, maar laat ze mij vallen houdt het op! In ieder geval is ze daarin wel eerlijk: ze zal er geen misbruik van maken!

Ik heb mijn beleving op mijn manier. De situatie vandaag, gisteren doet me pijn, spanning, verdriet. Maar ik merk dat ik er niet krampachtig mee omga, dat ik voldoende ruimte houd voor mijn eigen beleving en dat niet wegstop. Ik ga er mee om, ik ga er niet in op, laat staan aan kapot.

Blijkbaar is mijn balans in deze sterk genoeg. Ik denk dat ik verder kan met wat er ook uit komt. Dat is allemaal niet zo leuk, maar ik kan wel verder. Met haar, intensief; met haar op afstand; zonder haar.

18 mei 2010

Eigenlijk zou ik nu ontiegelijk moeten vloeken, maar ik kan het niet.
Vanavond Lisa naar de PAAZ gebracht GODVERDOMME.

Ze wil niet verder, ze wil dood zegt ze. Maar dan kiest ze wel het verkeerde middel: met 20 of 30 seresta's ga je niet dood. Dat heb ik haar gisteren nog verteld.

Wanhoop. Werk, sociale dienst, voogdij, verplicht solliciteren, alimentatie, huis. Echt alles gaat klote. En dat na haar verleden met incest, mishandeling, scheiding, gebruikt worden maar nooit iets terugkrijgen, afgedankt worden. Toch nog een kind, het enig fijne in je leven, en dat raak je dan gewoon kwijt, omdat dat 'het beste' is in de huidige situatie. Voor wie?

Alleen al van dit opschrijven zou ik verdrietig moeten worden, maar ik word opstandig. GODVERDOMME. Ik wil haar helpen, dat heb ik haar ook gezegd. Ik ken haar nog maar kort, maar ze is een goed mens, waard om mee verder te willen en dat wil ik ook, al lijkt alles nog zo pril.

Ik kan en wil je helpen met het nu.
De financiën op een rijtje zetten: wat geef je eigenlijk uit per maand en waar kom je dan in de problemen en waar niet. Is dat op te lossen met extra aanvraag bij de gemeente? Bijvoorbeeld voor een bankstel of het opknappen en herinrichten van de kamer of een extra woonkostentoeslag, of ....? Dat is na te vragen.

Hoe zit het met ziektegeld/WAO en de keuringsarts? Bijdrage van Jim's vader? Wat kan er? En zo niet: Zolang ik geen armoede heb hoef jij het ook niet te hebben. Ik weet je doet geen gekke dingen met geld, en voor jou en Jim heb ik het graag over. Ik geef mezelf één tot anderhalf jaar tijd om weer aan het werk te komen. Dan wordt het ook voor mij gemakkelijker. Over alimentatie moeten duidelijker afspraken gemaakt worden: Iedere maand bijdrage, automatisch overgeboekt op de eerste van de maand op jouw rekening. Geen gezeur daarover, je moet weten waar je aan toe bent.

En bij de eventuele overdracht van de ouderlijke macht kan een convenant (juridische afspraak) afgesloten worden, waarin de tijdelijkheid van de overdracht aanvaard wordt door beide partijen (vader èn moeder) en uitgesproken wordt dat zo snel Lisa weer volledig voor Jim kan zorgen de ouderlijke macht weer teruggedraaid wordt. Ondertekend door beide ouders, meegetekend ter kennisname door iemand van de kinderbeschermimg. Deze afspraak is de voorwaarde voor het accoord gaan met de verandering van de ouderlijke macht, anders geef je alles uit handen en dat wil je niet en dat hoeft ook niet.

Solliciteren: je arts moet erkennen dat je nu niet werken kan en dus moet je ziektegeld/WAO krijgen en niet bezig zijn met solliciteren: Je kunt nu niet werken! Dat kunnen ze niet van je eisen. Dit moet bekend worden gemaakt aan de uitkerende instanties. Dat wil ik wel voor je doen in overleg met je arts, als het ziekenhuis dat niet doet

Papieren rompslomp van uitkering, huursubsidie, etc.: Heel vervelend. Laat mij dat een tijd voor je opknappen. Ik heb er de tijd voor, en de rust en het overzicht. Het is een deel van mijn werk, ik kàn dat voor je. Maak gebruik van me, dat vind ik prettig!

En dan blijft de rest van de shit liggen: Het verleden.
Incest: wat moet je met die klootzak. Hoe reken je gevoelsmatig met hem af. Daar is hulp bij nodig. Die moet je zoeken, die moet je eisen. De hulp die jou past! Hij heeft je kapot gemaakt. Roept hij bijvoorbeeld agressie bij je op: Vernietig dan het beeld dat je van hem hebt, zoals ik het beeld van mijn 'thuis' vernietigd heb: Dat deed me goed, toen kon ik verder.

Je vader en je moeder: Hebben veel kapot gemaakt. Wat moet je daarmee? Ze hebben je ook gevormd tot wat je bent en daar heb je last van. Wat heb je van hen en hoe kom je daar van af? Je hebt ook goede dingen van ze. Leer die ook zien: dat zijn ze ook, dat ben jij ook. Zoeken met hulp dus. Je bènt niet je vader of je moeder, je bent jezelf. Als je last van ze hebt, moet je daarvan af komen, omdat het blokkeert in je gevoel en je doen. Welke last heb je van ze? Welke blokkades? Waarom? Wanneer blokkeer je? Hoe doe je dat? Hoe werkt dat bij jou? Hoe heb je er last van? Hoe kom je er van af? Uitzoeken. Hulp.

Waarom gingen de relaties kapot? Wat ging er mis? Als je dat voelt - en dat doe je - kun je ook achter je valkuilen, kwetsbare kenmerken komen. Dan ga je dat herkennen en kun je er mee verder komen als het je weer gebeurt. En ik heb gemerkt dat je daarmee naar mij toe bezig bent, zelfs zo sterk, dat je mij wijst op mijn valkuilen. Zo'n overzicht heb je, zo gevoelig ben jij. Daar heb ik wat aan.

Bij je huis, je leven met Jim, de zorgen van alledag, geld, werk, sleur - hoe kom je daar uit? Daar heb ik je iets te bieden. Dat wil ik graag. Voor jou, voor mij en voor Jim.

Je echte blokkades zitten in je verleden. Daar zit pijn, verdriet, machteloosheid, afgedankt zijn, vernederd zijn, ook al doe je het zo goed mogelijk, het werd afgekraakt: voor een ander doe je het niet goed genoeg, vindt die ander. Je denkt dat het allemaal aan jou ligt. Door blokkades sla je dicht, verdring je je gevoel, vervlak je, kun je niet meer, raak je op, en wil je niets meer. En je weet: dat was het verleden. Wil ik verder? Maar de blokkades hebben hun werk al gedaan. Je kunt niet meer verder. Wat zijn nu precies jouw blokkades? Welke heb je van je vader? Welke van je moeder? Welke heb je op school opgedaan of bij vriendinnen? Welke heb je van Dolf? Of heeft die je juist bevrijd van blokkades - hoe dan? En wat heeft dat opgeleverd? Toen, nu?

Welke blokkades heb je van Jacob? Welke gevoel ben je daar kwijt geraakt? En je kreeg Jim. Wat betekent dat? Wat levert hij je op? Wat heeft-ie jou gekost. Wat is er in de eerste jaren na het huwelijk gebeurd? Heb je het verwerkt? Hoe heb je het verwerkt? Hoe kijk je nu terug op Jacob, op je zelf, op jullie samen als ouders van Jim?

Geef alsjeblieft aandacht aan het gevoel dat daarbij hoort, want dat is het echte gevoel: Verdriet? Bang, afgewezen? Vernederd? Eenzaam, een eenzame strijd met Jim om verder te komen? Niemand om op terug te vallen: Door iedereen verlaten, verraden? Wat is je gevoel? Probeer dat uit te vinden, achter de blokkades. Probeer te ontdekken welke negatieve invloed al die mensen hebben gehad op jouw gevoel. Jouw gevoel over jezelf, over Jim, over anderen die je eigenlijk nodig had en anderen die zich opdrongen omdat ze iets van je moesten.

Als je de blokkades weet kun je er omheen of zelfs er doorheen. Als je ze niet weet, blijven ze je blokkeren.

Ik heb twee en een half jaar aan mijn blokkades kunnen werken. Het heeft mij heel veel opgeleverd. Veel meer dan dat ik zelf kon bedenken van te voren. Ik wist ze niet, ik kende ze niet. Ik kan er nu mee omgaan, zij het nog wel voorzichtig, maar dat is ook een langzaam proces: 35 jaar worden tot wat je bent is niet zo maar omgevormd tot wat anders, maar het kan wel. Neem de tijd, Eis de tijd. Vuistregel is dat wie voor zijn 40ste wil veranderen dat met redelijk succes wel zal lukken. Daarna wordt dat allemaal veel moeilijker.

Laat mij je voorbeeld zijn dat het kan. Okay, mijn strijd was een andere, maar had ook met de elementaire dingen in het leven te maken, met afwezigheid van levensgeluk. Sinds enkele maanden heb ik het gevoel dat ik wat van de geluk heb gevonden. Dat doet me goed: Ik krijg wat en ik heb weer wat te bieden. En dat vind ik ook bij jou: Jij past bij me. Laat me toe in jouw denken en laat me toe in de rest van je leven. Ik ben niet je verleden, ik ben wel deel van je nu en van je na-nu. Accepteer me.

Dan begin je te weten wie je zelf bent, los van al die anderen, wat je voelt voor Jim, voor jezelf, en voor mij en misschien voor nog een paar mensen. Dan kun je je verleden achter je gaan laten, omdat je er rust over hebt: Dat is echte rust vinden, dat verzeker ik je. Dan pas kun je wat gaan opbouwen. Tot die tijd zul je je waardeloos voelen. Maar ik zal er dan voor je zijn. Het opbouwen: dat doen we samen: Liefde, Jim, thuis, en dan zien we wel verder.

18 mei 2010

Zij wil dat niet, ze wil tijd voor zichzelf en de rust om samen iets op te bouwen. In eerste instantie vind ik dat eng: wil ze me niet zo graag? Waar is ze bang voor. Maar achteraf heeft ze gelijk: Ik ga er ongenuanceerd volledig in op. Waar blijft mijn eigen invulling van vrije tijd in mijn leven? Is zij, de ander, weer alles voor me? Wat ben ik?

Ze laat me precies m'n valkuil zien. Ze wilde zaterdag rust voor zichzelf. Daardoor had ik een heerlijke eigen zaterdag met dingen waar ik anders nooit aan toe kwam. Heerlijk! Dank zij haar. Ik moet echt heel anders met een relatie omgaan om mezelf alle ruimte te gunnen die ik nodig heb. Bij Johanna gaf ik aan: ik geniet niet van de dingen van alle dag in mijn eigen huis. Ik merk dat ik het nu wel doe.

Eigenlijk laat ze me haarscherp mezelf zien. Ik denk dat ik de neiging heb krampachtig een relatie vast te houden. Ik ben daardoor te veel met de ander bezig en te weinig met mezelf. Ik verloor mezelf in mijn vorige relatie. Het lijkt wel of ik nu mezelf leer terugvinden doordat ze me tijdig terugfluit.

17 mei 2010

Ik ga er niet op in. Dus loop ik er voor weg. Beter is: Okay, het is zo, maar wat betekent het niet verliefd te zijn, er is toch naast geestelijke aantrekking ook lichamelijke aantrekking in het spel? Wat is dat dan??

En moet je op je 35e hoteldebotel zijn, of gaat het dan gewoon anders? Maar ik moet niet hier de antwoorden geven, ik moet haar de vraag stellen.

16 mei 2010

Dus toch nog opgeruimd het feest meegevierd vanavond. Ik voel me zekerder over haar dan hiervoor, al is ze niet bij me.

14 mei 2010

Ik sta onder de douche en een ongrijpbaar angstgevoel overvalt me. Ik voel me helemaal slap en sta te trillen op m'n benen. Hetzelfde gevoel als in toen ik de grip op mijn leven aan het verliezen was.

O jee, doe ik dit wel goed, maak ik me niet te druk, wat doe ik? wat voel ik? Gaat dit fout, weer....?

Maar ik herken: Ik heb geen grip op haar, ze is ver weg, ongrijpbaar.

Zij-toen was alles, werkelijk alles voor me.
Zij-nu is belangrijk voor me en daarbij vind ik mijn eigen waarde.

Zij-toen gaf me dat niet en daarom ging ik er aan kapot.
Zij-nu doet anders met me.

Ik heb er geen grip op, maar ik zie dat en volgens mij accepteer ik dat (dank je wel, Johanna). Het gaat dus niet 'weer fout', ik heb geen controle op wat er met haar gebeurt. Maar: Lisa is eerlijk en doet haar keuze niet achter mijn rug. Blijkbaar ben ik heel belangrijk voor haar, althans dat voelt zo. Bij Anna voelde het tegenovergesteld.

14 mei 2010

Voor mijn gevoel doe ik het op de goede manier. Voor mijn gevoel vraagt ze ruimte voor zichzelf, om haar eigen leven op te ruimen, te ordenen en bij zichzelf te kunnen blijven. Ik ga daarin mee omdat het eerlijk voelt. Ik haar niet wil pushen. Ik er van uit ga, dat als ze wat meer overzicht heeft ze eenzelfde gevoel heeft als ik: we doen het goed samen.

Ik voel dat het niet sneller kan, al zou ik wel willen. Maar natuurlijk ben ik ook bang: misschien komt er wel wat anders uit. Misschien komt er wel geen overzicht voor haar en bedreig ik haar dagelijks leven. Dat is ook eng: zomaar iemand erbij als je altijd alles zelf hebt moeten doen en voor jezelf hebt moeten vechten. Misschien krijgt ze wel meer overzicht maar kiest ze uiteindelijk niet voor mij. Dat doet zeer, daar ben ik bang voor en daarom redeneer ik: mij krijg je er niet mee onder.

Dat zal wel, maar pijn is pijn. Ik voel gewoon heel veel voor haar en dat is eng. Voor die angst loop ik eigenlijk wat te hard weg. Ik laat 't haar niet zien (misschien maar goed ook, ze heeft al genoeg te verwerken) maar laat ik dat mezelf eigenlijk ook niet zien. Dat is eigenlijk niet eerlijk: ze betekent erg veel voor me. Daar ben ik bang voor.

12 mei 2010

Ik voel veel voor haar zij ook voor mij maar zij heeft zoveel leed. Kan zij het wel aan? En ze denkt dat als het niet goed gaat, ze mij kwetst en ik weer onderop raak. Ik weet dat dat niet gebeurt, maar ik ben er wel bang voor.

Ik wil dat ik sterk genoeg ben, ik ben daardoor in gedachten ook onafhankelijk genoeg. Maar bèn ik dat ook. Ik denk dat ik goed doe, dat als het bij haar misgaat het niet met mij te maken heeft en dat ik er wel mee verder kan.

Maar is dat wel zo?? Uiteindelijk ben ik ook gevoelig, kwetsbaar en kapot te kijgen. Ik wil het niet, ik denk het niet maar ik ben er bang voor.

Ik voel zoveel voor haar. Er komt zoveel bij me los. Bij haar ook. Dat is haar grote angst, bij mij is het fijn, bij haar angst. Kan ik haar overtuigen dat het goed is, dat het wat oplevert, dat ze beter af is met me dan zonder me en dat dat andersom ook zo is. Ze heeft zoveel angst om wat bij haar geweest is. Kan ze zelf wel verder? Kan ze wel verder denken? Kan ze wel verder voelen? Kan ze wel haar angst voorbij?

TIJD en die vraagt ze. Dan is ze eigenlijk wel goed bezig volgens mij! Dan zou ik geen angst moeten hebben maar blij moeten zijn. Dat komt dan vanzelf wel.

5 mei 2010

Of het agressie te noemen was weet ik niet precies, maar ik heb het wel op de goede manier geuit, vervolgens kon ik ermee verder (of Anna dat ook kan weet ik niet en maakt me ook veel minder uit). Waar begint dan het vergeven?? Of is het verder kunnen hetzelfde als vergeven? Wie kan er verder? En kan ik er de volgende keer wel tegen? Ik denk het niet.

Kan ik verder? Ik ben toch al weer een paar dagen bezig met of over het voorval aan het nadenken of bezig met hoe ik met één van de (nieuwe) dames om mij heen uit kan gaan. En waarom? Wil ik iets met ze? Het lijkt me compensatiegedrag. Daarmee los ik niets op. Vandaar dat ik toch maar weer aan het schrijven ben gegaan.

Anna was dominant. Ik merk dat ik in een relatie niet dominant wil (kan?) zijn. Blijkbaar zoek ik op dit moment een gelijkwaardige relatie. Is dat reëel? Moet ik toch maar eens gaan uitvissen of ik wat meer dominantie aan kan/wil en me daar prettig bij voel? Als ik me goed voel kan ik het wel, maar als ik me minder voel?? En hoe zit het met de gelijkwaardigheid?? Bij de huidige vriendinnen is dat niet het geval.

Ik merkte donderdag dat het me goed deed naar Anna toe te bepalen -in de vervelende situatie- om toch even met haar te praten, vervolgens aan te geven waar en waarover, en tenslotte te bepalen dat het voor mij lang genoeg geduurd had. Ondanks mijn balen kon ik ermee overweg en dat is winst. Maar daarna ben ik er nog te lang mee bezig. Het is ook allemaal zo twee-drie-vier-slachtig. Ik moest anders worden - ik ben anders geworden. Is zij nog dezelfde - is ze veranderd - kan ze veranderen. Is dat goed? Hebben we het goed gehad - hadden we het slecht? Wil ik wat anders - wil ik dat goede gevoel terug. Ik wil mijn goede beleving van een relatie. Dat koppel ik toch nog aan haar, ondanks dat ze nu toch eigenlijk gewoon afgeschoten zou moeten worden. Ik heb nog niet de ervaring van een goed altenatief: Daar ben ik naar op zoek. En tot die tijd maak ik mijn eigen leven plezierig en zij roept daarbij -naast goede herinneringen uit het verleden- pijn, pijn en pijn op: Heeft het voor haar eigenlijk wel wat voorgesteld?

Misschien heb ik het allemaal wel veel intenser beleefd en durfde daarom het afkalven niet onder ogen te zien. Voor haar was het wat oppervlakkig. Haar leven werd ook niet echt naar mij toe gepland en ingevuld. Zij en haar werk waren het belangrijkst. Wat dat betreft deed ze gewoon haar eigen zin, wat op zich heel goed is, maar waarnaast ik een totaal andere beleving had. Misschien werd ik wel langzaam afgestoten, tot de randvoorwaarden gepromoveerd. Vandaar dat de beslissing na een jaar ziekte voor haar waarschijnlijk heel logisch was: Waarom zou ze er verder voor vechten? Wat is de waarde van een relatie, als je -zoals zij- je ouders voor ogen hebt? Misschien lijkt ze nog wel meer op haar moeder dan ik (en zij!) wil zien. Maar in ieder geval lijk ik niet op haar vader. Vandaar dat ze maar beter met een ander verder kan gaan om haar eigen levensverwachting te vervullen ("ik ben bang dat mijn relatie net zo wordt als die van mijn ouders...." + "Ik denk niet dat ik oud word....")

Ik moet ook eens wat meer gevoelsmatig die negatieve beleving boven laten komen. 8 jaar goede relatie - toen ziek en daarin afwijzing etc. Ik probeer nu boven dat ziekte-gevoel uit te stijgen en daarmee vervaagt ook het negatieve gevoel over haar en wat komt er dan weer boven? Dat staat niet in verhouding. Mijn eigen goede gevoel komt boven, daar hoort zij niet bij!!! Energie op andere dingen/zaken/mensen richten!

26 april 2010

Dus wel, ondanks niet kunnen toch tijd gemaakt voor Dirk's gebeuren. Ik voel me verraden (al is het haar recht: hoe denkt ze dat ik dat vind?). Bovendien Anna blijkt een aantal kontakten toch weer op te pakken (koffiedrinken met de vrouwen van de band-leden, bij Ada). Waarom? Ik weet hoe ze over hen denkt. Wat heeft ze daar zo-wie-zo te zoeken, ik vraag me af. Blijf uit mijn sociale leven!

Ik merk dat ik daar niet goed mee om kan gaan. Uitwendig wel: ik probeer gewoon mee te doen en dat lukt ook wel, maar inwendig zit ik me op te vreten. En dan haar motivatie, achteraf naar mij toe, om te blijven: 'Ik zou wil willen weggaan, maar dat valt zo op en dan word je gepakt door zo'n conferencier'. Hoezo? Je kunt toch tussendoor weggaan?

Affijn na afloop van het progamma even tegen haar kunnen foeteren, in een ander café: Ik vind het vervelend. maar ja, ik kan het je niet verbieden. Afgekoeld. Toen gevraagd hoe het gaat. Ze blijft in haar te kleine kringetje zitten: Werk, en de ander gebruiken om nog iets van een sociaal leven te hebben (ook mijn kring nog, blijkt!). Ik denk dat ze uitgeleefd is en daar niet uit kan komen. Echt enthousiast doet ze ook niet over haar huidige relatie. (Hoe gaat het tussen jullie? Vrij lang nadenken: o, wel goed hoor....). Zo is ze en als ze niet verandert dan blijft ze zo. Niets voor mij. Mijn leven ziet er gelukkig nu anders uit. Okay, ik ben alleen, maar niet uitgeleefd.

Misschien ben ik indertijd door haar wel uitgeleefd geraakt, ze was immers zo'n voorbeeld voor me in veel van haar gedrag. Ik liep er bijna letterlijk in vast. Laat ze dan nu ook maar een voorbeeld zijn, in negatieve zin: zo wil ik niet.
Maar het doet wel zeer.

Waarom dan kwaad? De wond die weer open gaat. Het kost energie om die weer dicht te kijgen. Maar ik hoop dat het mij minder energie kost dan haar. Ik doe er tenminste iets mee.

Nu nog foeteren bij de band. Dat moeten ze wel weten, ik heb wel gevoel, waar rekening mee gehouden moet worden: Besef dat je me kwaad maakt, dat risico loop je. Ik ben er om rekening mee te houden!

26 april 2010

Ik weet nu dat ik een aantal van die kenmerken zelf ontwikkeld heb in de afgelopen 12 jaar en dus mee verder kan. Andersom kan ik dat niet merken. Ik heb in de gezamenlijke tijd wel veel normen van haar overgenomen puur omdat ze van haar waren en is dus in mijn ogen wel goed moesten zijn en omdat ik zelf erg normatief was ten opzichte van mezelf en de wereld.

Ik merk dat ik nu veel minder geneigd ben in termen van normen te denken maar meer in termen van: wat vind ik er van, vind ik het prettig/vindt de ander het prettig, heb ik er last van/heeft de ander er last van. Dat is veel praktischer en ik merk, dat het direct leidt tot een goed gevoel en een teveden gevoel achteraf, zeker in relatie tot/met anderen. Ik ben daardoor opener, directer, laat mijn gevoelens -tot op zekere hoogte- zien en handel oveeenkomstig dat gevoel. Ik ben meer met mijn eigen beleving van mijn eigen wereldje bezig.

Ik bedacht me vandaag dat ik in een nieuwe relatie waarschijnlijk niet zo volledig op zal gaan als die met Anna, maar wel meer open staan voor wat gebeurt er en wat vind ik er van en hoe vertel ik dat en hoe kunnen we er iets aan doen, in plaats van in mijn hoofd te beredeneren dat het wel oorzaken zou hebben, die buiten de relatie staan. Want waar blijf ik anders? Nergens, zo bleek.

Wereld, hier ben ik, houd rekening met me, ik ben die ik ben en ik kom -blijkbaar als enige- voor me op, ik doe mijn best om mijn leven plezierig in te vullen. Ik weet dat het daarbij prettig is om tijd, ruimte en activiteiten met een ander te delen. Ik zoek dat dan ook op en hoop dat ik daarbij iemand tegenkom waarbij dat delen een meer intieme basis kijgt.

Eerder scheef ik, dat Anna het mooiste was, dat me ooit is overkomen. Een volgende relatie zal me niet overkomen: daar groei ik vanzelf in/naar toe, een bewuste keus.

23 april 2010

Wat wil ik eigenlijk? Is het wel verstandig? Kan ik niet beter kontakt zoeken met Monique of Yvonne dan met An? Moet ik dat van te voren allemaal weten?

Ik weet dat als ik 'bij mezelf blijf' ik de juiste, eerlijke weg kies om dit soort zaken uit te vinden (zie 22 febuari [JAAR_204]

Dat sterkt me in deze huivering en houdt het spannend in plaats van rationeel-vervelend.

21 april 2010

Het dagelijks leven moet geen routine worden: waar is de uitdaging van de dag. Ik moet het niet laten verslonzen. Vraag me steeds af: Wat is de uitdaging van vandaag (eventueel van deze week) en die dan ook opzoeken!! Anders verval ik in dezelfde sleur uiteindelijk waar ik -vanaf - in gezeten heb.

15 april 2010

Wel moet ik oppassen -bv met de stage- niet te vervallen in een vooral technische aanpak van teksten en taken, maar nadukkelijke bedenken: Wat ben ik hierbij en wat vind ik er persoonlijk van. Stap twee is dan: hoe vertel ik het aan de ander (opdachtgever), hoe ga ik met kitiek om en waar sta ik daarbij (waar ben ik, waar mijn tekst en waar de kitiek van de ander daarbij).

Kortom het consolideren van een prettige aanpak ook op mijn stageplek is op dit moment zorg van aandacht (gebruik daarvoor Josje: zij staat voor mijn taak!). Wat is mijn zwakke punt: ongrijpbare kritiek (zoals gisteren): hoe ga ik daar mee om: Aanhoor het, kategoriseer de kritiek en geef feedback (durf ik dat? Het is wel belangrijk voor mijn zelfvertrouwen!)

12 april 2010

Eigenlijk kan ik er nu, nu ik alleen ben, beter mee omgaan. Ik wist toen niet wat me overkwam. Er over praten met de ander was er al helemaal niet bij. Ze moet toch wat gemerkt hebben? Heeft ze eigenlijk wel interesse in mij als persoon gehad, of ging het er haar om, dat er interesse voor haar was....?

Kortom: Ik kan er nu in ieder geval beter mee omgaan: ik weet wat het is en kan er tegen in gaan, al kost dat wel moeite.

Als ik zo door mijn aantekeningen lees, dan valt me op: de hulpverlenersrol die ik ten aanzien van een paar mensen op me neem. Ik raad ze veel aan, ik kijg er niets voor terug en ik vraag me af of ze er iets mee doen / kunnen / willen. Ik moet bewust mijn inbreng veranderen in vragen stellen, zodat ze zelf verder kunnen denken, oplossen. Ze kunnen met mijn oplossing niet echt verder (geen integatie tussen de oren volgens NEI), die moeten ze zèlf aandragen. Dat is mijn missie bij hen. Dan kunnen ze verder (stapje) en misschien krijg ik er iets meer voor terug. In ieder geval push ik ze niet direct in een richting, het moet uit henzelf komen. Uiteindelijk is dat bij mij ook zo gegaan.

Terugkijkend de opmerking om ambities maar eens te bepalen moet ik zeggen dat ik me veel prettige voel bij wat de stagebegeleiding voorstelde: consolideren. Pofiteer er maar eens van, dat de dingen nu prettig lopen. Ik hoef niet meteen verder te rennen, het komt wel. Over mijn ambities hoef ik me nu geen zorgen te maken. Ik doe leuke dingen en daarvan kan, wil en moet ik genieten. Après nous le déluge: apres ce jour la future et restez la future dans la future.

Teruglezend over de vermoeidheidscikel komt er in mij op: Wanneer kan ik nu gewoon moe zijn? Zonder dat de negatieve gedachten bovenkomen? Ik blijf ook steeds maar doorgaan, zodat ik blijf denken. Misschien moet ik wel eerder vaststellen dat ik moe ben en gaan slapen (met of zonder hulp).

Ook als ik de derde NEI-sessie nalees denk ik: ik heb altijd verkampt vastgehouden aan techniek, kennis, etc. waarmee ik het slechts deels kon redden. Het gevoel wat ik sinds februari, de eerste NEI-sessie, heb, heb ik daarbij nooit gehad: Ik bepaal dat waar ik voor sta het juiste voor mij is. Ik maak mijn keuzen en vanuit die overtuiging wil ik onderhandelen over alternatieven. Ik begin in te zien dat dat mijn verandering is en dus mijn kracht aan het worden is. Mijn blokkades hebben deze ontwikkeling belemmerd.

Het omzetten van agressie in vergeving zie ik nog niet gebeuren bij me. Daar moet ik dus nu mee bezig!!!

7 april 2010

Eerst aangegeven dat ik mezelf in een cirkel denk: 'moe-alleen-agressie' en wat voor gedachten er dan zijn. Ook uitgebreid besproken hoe het verder gaat en wat er naar aanleiding van de vorige sessie gebeurd is.

Als eerste blokkade kwam bitterheid er uit. Het had te maken met een voorval op mijn 7e jaar. De bitterheid was vooral onderhuids. Ik had veel over de gevolgen van het voorval nagedacht, maar niet over de manier waarop het toen naar mij is aangepakt. Op zich korrekt, maar ik voelde me eigenlijk nogal tekort gedaan. Blijkbaar deed de rol van de begeleiding toen me toch wel pijn al had ik daar nooit oog voor.

Tweede blokkade was een wrok, vlak na mijn geboorte. Het had blijkbaar te maken met de eerder geconstateede blokkade bitterheid. Het is blijkbaar een gevoel van afstand, afgewezen worden. Johanna vroeg hoe dat anders kon. Ik zei dat ik dan mijn neefje van 2 voor me zie en lekker met hem aan het knuffelen ga. Dat is iets wat ik vroeger niet kende maar juist weer bij Anna tegenkwam.

Vervolgens bezig geweest met integreren: Als je stevig staat kun je je gevoelens achter de agressie uiten; kun je vooral ook vergeven en kun je vervolgens verder. Met name het vergeven is belangrijk: bij agressie-gedachten: leid ze maar om naar vergevingsgedachten (dat is integratie, dan kun je verder).

Verder zei ze nog, dat het toch wel goed is om lichamelijk actief te zijn: ga maar hardlopen. Het hoeft ook niet altijd leuk etc. te zijn, dan kost het je namelijk geen energie. Als iets minder leuk is, kost het meer energie en kun je beter slapen.......

6 april 2010

Maar als de leegte komt, en die komt vooral als ik (te) moe ben, ga ik nadenken over hoe Anna mij voor mijn gevoel verraden heeft en dan komt inwendig de agressie in me omhoog. Ik ga helemaal beredeneren wat ze fout deed en doet en waarom etc.

Het maakt me down, ik kan er niets mee en de moeheid wordt versterkt. Bovendien wil ik de onvrede niet feitelijk op haar richten: geen aandacht aan haar schenken, laat ze maar kapot vallen. Maar ondertussen heb ik er last van. Wat moet/kan ik met deze agressie, die er wel degelijk zit? Ik word erdoor belemmerd in mijn normale functioneren (bedrukt)

Als ik zo teruglees over leegte en dames etc. dan denk ik, dat ik de volgende cirkel bij moeheid heb:

• Ik ben moe
• doe niet veel meer
• maar ga nadenken over zaken die weggestopt zijn
• dat is vooral de machteloosheid bij de scheiding
• die is eigenlijk alleen te verdringen door over bepaalde dames te gaan nadenken

Waar is hier mijn gevoel? Waar mij eerlijke motivatie? Als ik die laat gelden, kom ik bij de machteloosheid en de daarbij opkomende agessie uit

31 maart 2010

Al fietsend bedacht ik me dat ik niet echt per sé koste wat kost een partner moet hebben, maar: er is een bepaalde leegte in mijn leven die ik op moet vullen.

Vroeger had ik ambities (studie, sociaal-maatschappelijke ideeën). Die vielen eigenlijk in het niets bij het gevoel van partner-huisje-boompje-beestje. Daarmee heb ik mezelf verwaarloosd en Anna te centraal gesteld en dat heb ik niet overleefd.

Nu moet ik weer aan mezelf blijven bouwen. Mijn activiteiten / hobbies zijn leuk, maar ik moet oppassen dat ze niet gewoon worden. Gezelligheid bij/met anderen is leuk en dat moet ik ook wel blijven doen, maar in 'ledige' momenten is dat niet altijd de oplossing.

Kortom mijn ambities had ik ingeruild voor een vrouw. Daarmee had ik een deel van mezelf ingeruild en dat was fijn want het waren ongenuanceede ambities. Het werd echter een ongenuanceerde liefde. Nu moet ik op zoek naar de balans in beiden.

1. Het lijkt me goed om toch voor mezelf maar eens uit te vinden wat ik uiteindelijk met de lokale politiek wil. Het draait nu wel prettig, maar wat wil ik uiteindelijk?

   Hetzelfde geldt voor werk: Wat wil ik over een jaar doen? Daar moet ik naar toe werken. Niet het reïntegratieproject of de WAO bepalen dat, maar ik. (En eigenlijk wil ik in mijn huis (leven) blijven, dus het kan niet te ver weg zijn!)

2. Muziek loopt wel, zorg dat ik me daar prettig bij blijf vinden. Het is mijn 'peer-group'! Misschien iets nadrukkelijker contact mee houden buiten muziek om

3. Vriendinnen: moet ik kritischer zijn, of groei ik vanzelf ook bij probleemgevallen als de laatste tijd. Ik moet vooral ook oog hebben voor niet-psychiatrische dames!

23 maart 2010

Uiteindelijk is ze een aardige meid, maar wil ik -in ieder geval op dit moment- niets met haar en andersom is dat ook wel duidelijk. Bovendien: waarom ben ik daarbij zo gespannen? Als ze gewoon terugbelt hebben we een gezellig gesprek, dit levert me helemaal niets op. Fout gehandeld dus. En uiteindelijk beleef ik het meeste plezier en ontspanning aan gewoon bij Marja & Steven en later bij Marga & Marc op bezoek gaan: ze leven mee, denken mee en zijn aardig en er hoeft niets: daar heb ik wat aan.

Ben ik dan door (enkel het toeleven naar) de bezoeken van Yvonne (en zoon Lars) zo gespitst op het vinden van een partner (zij zijn wel aardig, maar niet de vonk - al wist ik dat al wel dus dat is niets nieuws) en door mijn onbewust belangijk maken van het date-game waar ik van organisator -en medebandlid- Dirk heen moet. Ik weet het allemaal niet, maar ik moet wel effe dimmen op dat gebied qua focussing: ontspan, relax, hef fun. Vonken ontstaan vanzelf, daar hoef je niet achteraan.....! Beide benen op de grond en houd me bezig met de dingen van de dag: Maak dat weer het belangijkst.

14 maart 2010

Deed Hannah dat toen? Deed Anna dat toen al? Doet Marieke dat? Het voelt wel zo, maar ik denk dat ik wel relativeren moet, dat er slechts één aspect afgewezen wordt (serieus zijn, het bezig zijn met de gezondheid) en niet mijn hele persoon. Daar komt dus weer het andere verschijnsel om de hoek kijken:

Wijs iets af, dat ik belangrijk vind en ik voel me volledig afgewezen. Althans toen bij Hannah, bij Anna wilde ik daar niets van weten, die kon me niet afwijzen dacht ik, en bij Marieke blijk ik veel meer afstand te hebben maar het voelt wel zo.

Ik moet daarbij ook een duidelijk gevoelsmatig verschil in de gaten houden: Het muziekmaken en serieus studeren was iets van mij, terwijl de gezondheid van beide dames iets van hen is, waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn. Ik moet dan ook de verantwoording leggen waar die hoort: Bij het muziek maken bepaal ik wat leuk is en daar moet ik mijn plezier en eigen waardering uit halen, bij de gezondheid bepaalt de ander dat.

Dat moet mijn insteek zijn: laat zien dat ze keuzen hebben t.a.v. hun gezondheid en die ook maken door niets te doen. Daar houdt het op voor mij. Dat lukt touwens ook wel: Ik volg Marieke belangstellend bezorgd, dat merkt ze, maar detsit. Ook Anna vertelde ik vandaag dat ze er slecht uit ziet ('dat is altijd op vrijdag', zei ze) en dat ze daar wat aan moet doen ('je moet nog 25x50 vrijdagen door, dus daar moet je wel wat aan doen') En met de opmerking 'doe er wat aan anders kom ik weer bij je wonen' liet ik haar merken dat het me ernst is, maar ik er uiteraad niets mee kan en detsit

11 maart 2010

Wel denk ik dat ik nu naar Hannah toe een duidelijk bijgesteld beeld moet kijgen: Ze is mijn zus, ik kan dus dingen met haar delen en bovendien -het zwakke punt van mijn kant- ik moet mijn kwaliteiten niet voor haar verdoezelen / afzwakken. Ik weet niet in hoeverre ik dat nu nog doe. Wel geef ik bijvoorbeeld Rick, haar man, veel macht in zijn aandragen van muziek-oefeningen waar ik eigenlijk niks mee doe/kan doen: ik speel meer op gevoel / intuïtie en wordt niet geïnspireerd door techniek-aanpak.

Ik onderwaardeer dus mijn eigen vaardigheden. Terwijl juist naar hun kinderen toe dat heel gemakkelijk ligt (muziek, voetbal, computer, spelen in het algemeen) en dat zullen ze best wel merken. Dat gemak zou ik ook naar Hannah en Rick moeten gaan ontwikkelen. Goed voor mijn ego; duidelijker naar hen toe: zo ben ik.

Kortom ik ben eigenlijk terughoudend naar Hannah, vanwege mijn verleden en het gevoel naar haar toe wat bij mij nog sluimert en slechts mijn oude gevoel is. Uiteraad zal Hannah op dat gebied veranderd zijn, maar dat geloofde ik eigenlijk nog niet voor 100%. Toch moet ik gaan handelen naar het beeld dat ik wil dat ik van haar heb en niet andersom.
Vraag 12, sub 3b: Hoe doe ik dat: nog uit te vinden, te ondergaan, ofwel: houd het in de gaten!

11 maart 2010

Opnieuw bij Johanna geweest voor een NEI-sessie.
(zie nogmaals 10 februari [JAAR_204] voor de eerste introductie).

1. Als eerste vraag gaf ik aan dat ik slecht slaap en dat ik eigenlijk alle mogelijke oorzaken inmiddels al heb onderzocht en verworpen: wat is de reden?

   Het antwoord had te maken met een voorval op de lager school waarbij de angst om en conflict tussen anderen mij parten speelde.

   Ook bleek het te gaan om het principe: 'er zit meer in dan er uit komt'. En het had te maken met het per sé bepaalde taken goed willen uitvoeren (Ook nu: de stage is belangrijker dan een koffiedrink-afspraak - voor wie is het belangijker?)

2. Tweede vraag was waarom ik me zo volledig stort (kan/moet storten) op één bepaald iets, bijvoorbeeld de gezondheid van Anna of Marieke, (het werk dat ik deed), terwijl ik mijn energie zou moeten verdelen over meerdere dingen.

   Het antwoord had te maken met een angst gericht op mijzelf tussen mijn 6e en 10e en ook nog wel daarna. Het had te maken met de angst niet goed genoeg te zijn (denk ik).

   Wat me nu te binnen schiet is de overeenkomst tussen aan de ene kant de houding van pa&ma (doe maar goed je best....) en van met name m'n zus Hannah (Wat is nu het belang van huiswerk maken, muziek studeren etc. Het gaat toch om de lol - althans in haar MAVO-tijd) en mijn gevoel van er zit meer in dan er uit komt:

   ik weet wel dat het er in zit (ouders) maar ik durf het er niet uit te laten komen c.q. zien want dan word ik afgewezen (Hannah).
   In feite heb ik veel moeten opboxen tegen de afwijzende houding zoals ik die dacht bij Hannah te ervaren en daarop met name dingen maar minder goed of minder doorzichtig etc. gedaan. In ieder geval niets laten merken van 'ik kan het goed, zie je dat wel'. Zo ervaarde ik: Ik weet dat ik goed ben, anderen zien dat niet, willen dat niet zien of wijzen me af als ze dat zien.

3. Maar wat Johanna vooral ook zei, was, dat het met betrekking tot het slapen ook belangrijk is om bijvoorbeeld te sporten: Ik ben geestelijk erg actief, maar lichamelijk nauwelijks: daar moet meer balans in komen. Als ik geestelijk moet slapen, moet ik lichamelijk ook kunnen slapen. Daarnaast zei ze ook dat het belangrijk is niet toe te geven aan uitslapen, ook al heb ik een matige/slechte nacht gehad: gewoon de wekker zetten op bijvoorbeeld 8 uur. Daarmee voorkom ik dat ik na een slechte nacht toch nog wat bijslaap en weer niet moe de volgende nacht in ga.

   (Daarnaast zei ze nog dat het korter kunnen slapen de laatste tijd erg veel voorkomt bij erg veel mensen en dat dat misschien wel te wijten is aan het vastgestelde feit dat eerst de mens van 7 naar 13 chakra's is gegaan en dat afgelopen mei is vastgesteld dat ook de aarde van 7 naar 13 chakra's is gegaan......)

3 maart 2010

Dat beangstigt me, omdat mijn depressie er net zo uit zag, waarbij steeds meer loze momenten kwamen, zodat ik er in weg zakte. Nu gebeurt dat nog wel niet, maar ik herken het patroon. Ook herken ik het patroon van daarnaast helemaal op kunnen gaan in een taak. Blijkbaar is dat even nodig ter afwisseling. Is het normaal? Is het nodig bij 'overload'? Is het mijn afweerpatoon? Of is juist het richten op iets (momenteels) onbereikbaars iets dat bij me past?

Hoe dan ook: Vandaag besef ik des te meer dat het me lam slaat en dat ik er niet in moet verzuipen. Het kan dan ook niet anders dan dat ik me nu bezig ga houden met zaken die ik nu eigenlijk geneigd ben te laten liggen terwijl ze wel aandacht behoeven (gisteren, vandaag, mogen, overmogen....) en daarnaast dat waar ik eigenlijk niet aan kan/wil toegeven: ontspanning: TV/video-kijken, relax-man!

Dus nu: kijk de videoband maar eens af! De cursus komt wel.

2 maart 2010

Het lukt me niet. Vervolgens dacht ik: ik heb een lieve brief gehad van Louise en Peter en een lieve kaart van Yvonne en Lars toen ik vorig jaar in het ziekenhuis lag. Die kan ik mooi gebruiken om het contact te verstevigen / herstellen.

Dat lukt dus ook niet. Is het te formeel? Wil ik schrijven omdat me dat de afgelopen dagen zo goed lukt? Moet ik hen gewoon maar benaderen? Moet ik afwachten en komt het vanzelf wel?

Of slaat mijn enthousiasme (en daardoor druk zijn) van de afgelopen weken om in afwachten / passiviteit? Of ben ik wat uitgeraasd, zeker nadat ik de laatste dagen zeer intensief muziek heb gemaakt en vanuit mijn gevoelens diverse brieven gescheven heb. Oppassen! Op mezelf! Bij drukte afremmen en andere dingen en ook eens niets blijven doen. Bij passiviteit juist ook die andere dingen blijven doen. Moet ik me op bijzaken richten? Hoofdzaken lopen vanzelf wel? Wat betekent dit?

1 maart 2010

Ik merk wel -nu weer enkele dagen later- dat ik wat losser van haar kom. Ik heb zelfs weer geschreven op een contactadvertentie en ik heb een kennis hier uit de buurt, Gonnie, uitgenodigd om een keer op de koffie te komen. Daar vond ik voorheen ook te eng, want ik weet niet wat ik aan haar heb. En nu heb ik iets van: Ik zie wel (en ik vind haar zielig).

Bij doorlezen bovenstaande teksten:

Is het afwachtend zijn naar bijvoorbeeld Marieke goed zoals ik me voel, of gebruik ik het om niet te hoeven worden afgewezen - moet ik maar eens over nadenken.

Ik denk dat het toch wel mee valt: ik durf op zijn tijd wel stappen te zetten c.q. me kwetsbaar op te stellen. Ik wil het niet voor haar forceren, want inderdaad: dan wordt het niks en word ik afgewezen. Het is nu niet alles of niets, het is: ik kom het wel tegen.

Rode draad: bang voor afwijzing. Ik merk nu dat ik vrij gemakkelijk aan mensen die ik vertrouw kan vertellen wat er in mijn hoofd speelt. (Marijt & Marga vij veel [+ Hanna v.S. per bief], Josje & mijn ouders ook wel redelijk veel en anderen zoals vandaag Gonnie en gisteren Hidde durf ik voor mijn doen toch wel veel over mezelf te vertellen. Zelfs Anna vertelde ik maandag veel over mezelf en dat heb ik ruim een jaar niet gedaan en zeker niet gewoon eerlijk en vrijuit, maar altijd met een doel).

22 februari 2010

Mijn gevoel zegt: ze is leuk, aardig, we hebben best wel overeenkomsten. Al zou ik nu niet met haar als mijn partner verder willen, ik wil best met haar experimenteren om haar gevoel en zelfrespect terug te kijgen en om een ervaring van vrijen vanuit jezelf op te doen en dan te kijken wat voor iemand er uit tevoren komt. Is dit te naïef, ben ik dan te therapeutisch bezig, is dat verantwoord, ben ik eerlijk genoeg naar haarzelf en naar mij? Vragen en twijfels. Zo erg dat het me vandaag veel energie kost en dat naast de zware stage, de vele vergaderingen deze week. Het mag niet ten koste van mezelf gaan.

Ik geef haar (en mezelf) het voordeel van de twijfel. Eerst moet ze laten zien, dat haar dartelgedrag afneemt. Daarna moet ze eerlijker met haar lichaam omgaan. Hopelijk komt ze ooit zover dat ze toch hulp zoekt en gaat werken aan het overwinnen van de vernederingen (lichamelijk en geestelijk).

Voor deze week: Ik moet dit overleggen met met haar begeleider op therapie. Dat doe ik echter niet achter haar rug om. Ik heb een probleem met de omgang met haar. Dat heeft alles met haar te maken, maar ik moet het leefbaar maken voor mezelf. Ik leg het de begeleider voor, dan is ze op de hoogte. Ze kan ook inschatten of ik een juiste keuze maak (voor mij èn voor Marieke).

In de omgang met Marieke moet ik een verbetering van haar naar mij toe zien. Ook moet ik door de weeks kunnen blijven doorfunctioneren. Zo niet dan kap ik ermee, uit zelfbehoud.

22 februari 2010

Ik kwam haar een paar keer tegen bij de therapie, maar ken haar nog nauwelijks. Ze is leuk, spontaan en vrolijk. Ik had me opgesteld van "ik zie wel wat er van komt" en dat beviel me wel. Bovendien: ik moet het naar mijn zijn hebben etc. anders hoeft het niet. Het was prettig spannend.

Eerst hier koffie gedronken en zij vertelde iets over haar achtegrond (mishandeld). Toen uitgegaan naar een grote disco. Daar bleek de vonk al gauw over te slaan. Maar toen bleek ook haar andere kant: tussendoor (te) uitdagend naar anderen en om mij ging ze niet verder met 'al die aardige jongens'. Ik vertelde haar dat ik dat niet prettig vond. Toen ik uiteindelijk wegliep om me zelf elders te vermaken, bleek dat ze toch wel steeds mij in de gaten hield. Later kwam ze weer naar me toe.

Het zoenen was vreemd: ze kijgt een vreemde blik, die me benauwt. En ze start een zoen, maar ik merk dat ze er niet in op kan gaan, niet zichzelf geven. Toen ik haar dat op de terugweg zei, bevestigde ze dat.

Eigenlijk kan ze niet hebben als je aan haar lichaam zit. Ze heeft door de mishandelingen geen idee meer van wat goed moet voelen. Ze kan dat dus ook niet geven, dan slaat ze dicht. Van dat gevoel heb ik haar heel voorzichtig, onder haar controle, iets laten herontdekken (hoop ik).

21 februari 2010

Het gevoel van indertijd bij 'Anna intrekken' is blijkbaar altijd wel door blijven sluimeren. Ik voelde me bij haar thuis. Maar bij mezelf? Ik nodigde ook niet zo gemakkelijk mensen bij mij uit. Altijd overleg, altijd rekening houden, nooit eens het besluit voor de ander kunnen nemen (Zou Anna ook niet pikken, andersom deed ze gemakkelijker). Blokkades???

1. Angst controle over de situatie te verliezen.
   Blijkbaar werd dat bepaald door 'het moet Anna naar de zin zijn'. Dat klopt ook wel, dat vond ik het allerbelangrijkst. Ik heb me wat druk gemaakt over haar, haar gezondheid, haar welzijn. Maar waar was ik?
2. Bitterheid: gevoel van afgewezen zijn, gepasseerd zijn.
   Om dit gevoel weg te drukken compromitteede ik me eigenlijk altijd aan beslissingen van Anna. Zelfs toen zij in therapie zat en het te veel vond om bijvoorbeeld naar de bruiloft van Albert te gaan hoefde ik er niet over na te denken: ik ging ook niet. Waarom geen zelfstandige beslissing: Om maar geen conflict op te roepen? Het kwam wel overeen met mijn gevoel: Anna is belangrijk, niet de builoft. Waarom was ik niet belangijk?
3. D'r zit meer in dan tot zijn echt komt.
   Ik heb wel capaciteiten, bijvoorbeeld ten aanzien van ontdekken van wat ik wil naast / buiten mijn relatie. Maar ik hield me zo krampachtig aan Anna vast ('zij is het enige dat ik in de wereld heb, de rest is niet belangrijk' schreef ik ooit) dat het scheef groeide. Bovendien die ene keer dat ik eens iets deed wat haar niet zinde (doorzakken met de buurman op nieuwjaarsnacht) kreeg ik zodanig de wind van voren ('nu heb ik alleen alles moeten opruimen, etc', uiteraad kon dat geen halve dag wachten) dat ik me schuldig voelde een keer zelf iets bepaald te hebben: Blijkbaar moet ik toch wel sterk met Anna rekening houden. Dat komt niet alleen uit mezelf maar ook uit haar.

19 februari 2010

Wat gebeurt er? Ik ben aan het denken over de stage die ik waarschijnlijk ga lopen, over de lokale politiek waarin ik inmiddels in meedraai, over de band en over het afspaakje van vrijdag.....
Daarnaast merk ik jeuk op 't hoofd, concentratie tussen mijn schouderbladen (gebrek aan 'grounding'?), trek in water (teveel kruiden/noten??).

Oorzaak? Ik ben met prettige dingen bezig - maar kan me daardoor niet tot slaap ontspannen? Te laat nog actief (vergadering) daardoor te kort relaxen? Of te kort actief, daardoor niet uit-gedacht? Of met teveel dingen bezig, die ik daardoor niet afmaak voor het slapen? Of te weinig lichamelijke inspanning, waardoor ik energie blijf houden. Of teveel met anderen bezig: hoe moet ik naar hen toe reageren in plaats van 'ik ben die ik ben, dus het komt wel - einde denkwerk'. Wat nu, hoe pak ik dit aan. Eerst maar eens op mezelf concentreren. Wat voel ik? (dorst, te druk). Hoe moet ik ontspannen? Bijvoorbeeld richten op wat ik voel en dat werken naar: maak het prettig (drinken, concentratie over het lichaam verdelen - voel ik alles wel?)

Ik sta weer voor een aantal situaties waarbij het moeilijk is om er grip op te houden (de a.s. stageplaats en vrijdag, met name wat wordt het vrijdag) en ik merkte al dat ik daardoor minder geneigd ben om binnen de PR-groep van de lokale partij me te storten op 'hoe pakken we 't aan?': 't loopt wel en ik zie wel. En de band: er liggen wat klussen (uitzoeken en schrijven) maar als ik er niet aan toe kom (ik zie vrijdag overdag wel), komt het later wel.

Ik denk dat ik me toch misschien wel moet proberen vol overgave aan minder belangrijk lijkende zaken te zetten om ze daarmee weer belangrijk te maken en de mee energie-vretende klussen naar de achtergond te duwen en zo weer wat evenwicht vinden. Dus morgen de stage niet mee naar huis nemen, genieten (?) van de ledenvergadering van de partij en mijn opkomst als bestuurslid etc. en het naborrelen; vrijdag overdag lekker bezig gaan met vertalen van nummers, enkele zangoefeningen, huis schoonmaken en cursurs (evt za/zo??).

Want het klopt wel dat toen ik gedurende de laatste jaren van mijn werk niet goed kon slapen, ik overdag ook alleen maar met werk bezig was: verder kwam er niet veel meer uit mijn vingers en wat er kwam was omdat het moest en niet omdat het leuk/prettig was. Het cirkeltje werd daardoor steeds kleiner.

Ik denk dat dit mijn ultieme valkuil is, misschien wel het gevolg van angst grip te verliezen en keuzen / oplossingen niet durven te nemen omdat ik niet duidelijk durf te laten zien dat ik wel weet in welke richting dat gezocht moet worden, maar wacht tot alles duidelijk is en er zonder risico oplossingen ontstaan zijn.

Niet-kunnen-slapen is dus een valkuilpatroon van mij, dat ik in de laatste 5 jaar van mijn werk ontwikkeld heb en komt omdat ik van mezelf een drietal belemmerende blokkades heb. Ik ben bezig de blokkades te herkennen / aan te pakken. Ondertussen daarmee pak ik mijn valkuil aan (als het goed is). Dit betekent, dat ik in de loop van de volgende week weer goed moet slapen. Anders trek ik woensdag aan de bel en overleg verdere stappen richting therapeut of Johanna.

17 februari 2010

Wel bedacht ik me vandaag het volgende:

• Eigenlijk heb ik een negatief zelfbeeld
  In feite ben ik gericht op het controleren van de situatie, heb angst om de grip te verliezen omdat ik wel weet dat ik er eigenlijk niet aan voldoe, maar met heel veel inzet misschien toch wel.
  Het zou moeten zijn: ik verwacht er aan te voldoen en doe daartoe mijn best. Als het niet lukt: kan aan van alles en nog wat liggen.
  Misschien vindt dit wel zijn basis in: ik denk dat ik goed ben, maar ik word niet zo gewaardeerd -door anderen- en ben dus blijkbaar niet zo goed, ook al heb ik mijn best gedaan en houd ik vast aan de gegevens zoals ik die kan bezien en die dat te bevestigen. (Duidelijke tegenstrijdigheid, om gek van te worden!)
• Eigenlijk wil ik altijd voldoen aan wat belangrijke anderen van me verwachten. Ik maak daardoor de mening van anderen erg belangrijk. Daarmee bevestig ik dan ook mijn negatieve zelfbeeld. Waar is mijn mening gebleven? Ben ik dan zo afhankelijk van anderen? En vooral: kan ik dat (blijvend) doorbreken?
• Om daaraan te kunnen voldoen maak ik grote constructen, waar ik helemaal in op kan gaan. Wordt een belangrijk aspect afgeschoten, dan ben ik helemaal weg: Ik heb gefaald, want ik heb niet aan 1000% gedacht. Hiermee maak ik taken en taakjes heel belangrijk, ik ga er helemaal in op en het levert me uiteindelijk geen tevredenheid op. Relativeren jochie!

16 februari 2010

Ook in mijn werk had ik het gevoel in absolute zin met iets belangrijks bezig te zijn (en collega's etc. vonden dat ook wel -gedenk maar hun onderling geruzie over hun werk en hun autonomie (eigenwijzigheid) daarin). Zelfs in mijn ziekworden dacht ik belangrijke dingen te doen: de psychose bracht 'enorme' theoretische inzichten, belangrijker dan rust te vinden; bij het RIAGG vond ik de begeleiding enorm interessant en beschreef zelf(s) een inhoudsopgave voor een beschouwing over de theorie van Freud en vond het een gemiste kans van de psychiater dat hij daar niet op in ging. Aan de andere kant, hij deed met deze gedachtenkronkel helemaal niets en je kan je afvragen waarom niet.

Blijkbaar is het ook weer niet zo logisch om dat soort 'belangrijke' dingen te relativeren. Is dit soort 'starheid' een poging om belangrijke situaties te beheersen? Voor mij was dat in ieder geval wel zo. Is het omslaan van mij in een (overdreven?) mechanisme van relativeren een tijdelijke 'wave' op weg naar een middeling of is het Reeds de balans die ik zoek? (NB. Ik heb al eens geschreven: "Leven is de balans die ik zoek". Qua logische afleiding kan ik in dit geval stellen: "Leven is relativeren" en als ik dat kan, ben ik in balans)
 

Als ik een en ander teruglees kom ik het woordje 'durf' tegen. Ik denk dat ik morgen mijn opzet van beschouwingen over Freud maar is ga nalezen. Jeneverknow.

15 februari 2010

Vervolgens dacht ik: eigenlijk verandert er niets aan mijn gevoel en dat doet me goed.

Blijkbaar ben ik inderdaad in staat onafhankelijk van haar mijn gevoel te ontwikkelen: Dat wat ik hierboven heb beschreven klopt en daar ben ik blij om. Blijkbaar kan ik (a) mijn gevoelens herkennen en (b) daar nuchter genoeg over nadenken om ze in perspectief te zetten. Vroeger omzeilde ik (a) in te zien en liep daardoor in een valkuil omdat ik (b) niet kon.

14 februari 2010

1. Angst geen controle over de situatie te hebben.
   Het lijkt wel dat ik daar, dankzij een jaartje therapie, wat minder moeite mee begin te hebben. Ik kan wat meer relativeren. Aan de andere kant word ik wat dat betreft natuurlijk ook minder op de proef gesteld: geen partner, geen werk, de band die niet te veel van me verwacht, vrijblijvende inzet in de politiek. Aan de andere kant: ik voel me toch ook wat zekerder: àls ik afgewezen word (bv. bij m'n sollicitatie) ligt dat niet uitsluitend aan mij, maar aan een combinatie van factoren. Ik ben nou eenmaal zo: blijkbaar pas ik dan in die situatie niet. Ingaan tegen een ander: geen strijd mee aangaan, maar duidelijk maken: Ik vind iets dat jij niet vindt. Dat jij daar anders over denkt moet jij weten.
2. Bitterheid, want er gebeurt iets belangrijks, waarbij ik niet gekend word.
   Ik kan wat gemakkelijker relativeren dat als er iets besloten wordt waarin ik niet gekend ben, maar wat me niet zoveel uitmaakt om daar toch in mee te gaan. Daarnaast merk ik soms dat ik, als ik het er niet mee eens ben, het voor mij leefbaar probeer te houden: Het is bijna niet mogelijk besluiten die eenmaal zijn genomen terug te draaien. Ik kan me wel afvragen of het voor mij mogelijk is daar gewoon niet aan mee te doen of te relativeren: wat maakt het mij uiteindelijk daadwerkelijk uit. Er zijn vaak nog zat mogelijkheden om er een eigen draai aan te geven. Kortom: in de praktijk maakt het niet veel uit, het gevoel erbij is echter: leefbaarheid in plaats van bitterheid
3. D'r zit meer in dan tot zijn recht komt.
   Ook hier geldt dat ik wat meer kan relativeren. Als er ideeën van anderen zijn: we zien wel waar het schip strandt. Ik hoef daarbij niet van te voren een hele visie te geven (die onderuit gehaald kan worden) maar probeer op details wat bij te sturen en tot een gezamenlijke visie te komen.
   Wat dat betreft heb ik veel geleerd van m'n therapeut: Je kunt wel ideeën hebben maar de feitelijke uitwerking / consequenties / beoordeling in de praktijk is veel belangrijker dan in de ideeën. Dat betekent ook, dat mijn ideeën minder ver uitgewerkt hoeven te zijn en ik er dus minder absoluut in op hoef te gaan. Ik loop daarmee ook minder risico om voor mijn gevoel afgewezen te worden en bovendien is een 'beslissing buiten mij om' nog wel weer leefbaar te maken.

14 februari 2010

Ik heb bij Sjors en zijn vrouw openhartig gepraat over mijn situatie nu en heb Sjors duidelijk gemaakt dat de manier waarop hij over v/h mijn Anna denkt zijn goed recht is, maar dat ik daar anders over denk. Geen conflict, maar verschil van inzicht. Ik hoef geen gelijk te hebben en dat lijkt me in dit geval mijn kracht: ik roep bij hem geen verdediging op, maar hopelijk iets om over na te denken. In ieder geval sla ik niet dicht in deze confrontatie en dat is winst voor mij.

Ik heb mijn vader aan de telefoon zeer globaal uitgelegd dat ik met een alternatieve geneesvorm bezig ben, die bij mij psychisch het nodige losmaakt. Het komt direct tot bepaalde antwoorden uit het onderbewustzijn op vragen die ìk heb en veroorzaakt veel denken. Mijn vader wist niet wat hij daar mee aan moest en zei dat hij me geen advies kon geven omdat hij er te weinig van wist. Ik heb hem uitgelegd, dat ik hierin ik geen advies hoef te hebben, maar dat ik zelf een keuze heb gemaakt en zolang ik me er prettig bij voel er mee door ga. Hierin komt ook tot uiting welke macht ik mijn vader in mijn visie toe ken: het nadrukkelijk goed/af-keuren van dingen die ik doe. Dingen die ik niet wil laten keuren, vertel ik hem dan ook niet.
In dit geval was het vrij gemakkelijk om me daarboven te plaatsen: hij kòn immers geen advies geven. Ik laat hem de laatste tijd trouwens wel vaker merken dat ik zijn adviezen niet wil opvolgen. Blijkbaar ben ik daar aan toe.

12 februari 2010

1. Bitterheid: gevoel van afgewezen zijn, gepasseerd zijn.
   Ik probeer dit niet te laten merken (geen bitterheid uit te stralen), maar stel me achter de keuze van een ander ook al zou ik het anders willen. Dat kan natuulijk niet. Waar ben ik dan?
2. Angst geen controle over de situatie te hebben.
   Komt qua timing later opzetten (bitterheid 1e jaar, angst 6e jaar). Zoals ik bitterheid hierboven beschrijf is het een vervolg erop. Bitterheid heeft nog iets van een situatie waar ik het niet mee eens ben. Deze angst strekt zich vervolgens uit naar 'moeilijke situaties'. Blijkbaar hanteer ik een zelfde mechanisme: Ik vind de situatie niet prettig, maar durf dat niet meer aan te geven, om .........? het gevoel van afwijzing te voorkomen. Daardoor durf ik me niet kwetsbaar op te stellen. Ik kan ook niet relativeren.
3. D' zit meer in dan tot zijn recht komt.
   Dit is weer later (11 jaar) en lijkt ook weer een vervolg op de angst. Ik heb wel capaciteiten en dat weet ik wel, maar ik loop er niet mee voorop, zodat ik me ook niet hoef te verantwoorden over mijn kennis en inzichten en er ook niet op kan worden afgeschoten. Ik heb mezelf daardoor qua capaciteiten, kennis en inzicht onderschat. Zeker op mijn werk dufde ik de discussie niet aan en naar Anna toe merkte ik, nu we uit elkaar zijn, dat ze verbaal de boel helemaal naar me dicht timmert, zodat ik er moeilijk doorheen kan prikken, al lukt het me nu wel wat. Deze manier van op me in werken heeft ze natuulijk altijd al gehad en daarmee heeft ze me denk ik dikwijls ingepakt - omdat ze uiteraard altijd gelijk had en bovendien wilde ik het haar altijd naar de zin maken: dat was voor mij het belangrijkst. En het gemakkelijkst: hoefde ik me niet kwetsbaard op te stellen.

Dit overziend denk ik: wat was de rode draad? Bang voor afwijzing. En waartoe heeft dit alles geleid? Tot finale afwijzing. Ik vermijd het om over iets te praten etc. en kan het daarom dus ook niet oplossen / voor zijn.
Moet ik dat dan expliciet leren? Iets om over na te denken. Immers ik durf nu ook niet een relatie aan te gaan - zelfde thema. Ik kan overal over meepraten, ben gezellig etc. maar een verdere stap durf ik niet. Ik durf mezelf niet ter discussie te stellen (wel op een veilige manier binnen therapie, maar niet daarbuiten). Actie voor morgen: Bedenk een situatie waarin ik me kwetsbaar opstel en voer dit uit.

12 februari 2010

Is dit een principe dat ik voor mijn ziekte hanteerde: Houd je bezig met onbereikbare zaken, zodat je geen energie steekt in (daardoor) schijnbaar onoplosbare problemen (= de drie blokkades bewerken).

Op zich loopt het natuurlijk door elkaar heen: in mijn ziekworden is ook Anna betrokken. Maar: Herstel is geen terugkeer in de oude situatie, maar veranderen. Ik moet veranderen. (of Anna verandert heb ik niet in de hand en moet ik niet willen sturen). Ik moet veranderen (verder veranderen, want ik ben natuurlijk al een aardig eind) en daarmee mijn leven plezierig in vullen. En daarbij moet ik iemand zoeken die past op het moment dat ik haar tegen kom. Ik wil al wel zover zijn, maar in hoeverre ben ik dat al?

Het zo sterk richten op Anna kan twee dingen betekenen:

1. of ik ben al zover, dat er weer iemand in mijn leven past
2. of ik ben nog lang niet zover en wil daarom liever de oude situatie herstellen

Als 1 geldt, dan moet ik mijn energie vooral maar op anderen richten en dan kàn ik dat ook; als 2 geldt dan moet ik vooral weer met mezelf bezig zijn en met de drie blokkades. Waaschijnlijk gelden 1 en 2 allebei wel een beetje. Dus.........

11 februari 2010

Ik moet nu voor mezelf kiezen: Ìk moet gelukkig worden en als ik in de oude situatie teugkeer zit ik weer in een ziekmakende omgeving, zowel qua thuis etc als qua relatie!!

Voelen en weten: je kunt er maar druk mee zijn. Ik wéét wel wat ik moet: ik moet me niet met haar bezig houden, maar met mezelf, mijn stekkie, mijn eigen activiteiten ontwikkelen en daar van genieten. Als daar iemand bij komt: dan zie ik dat wel en dan moet dat passen.

Kortom ik ben bezig met (gebrek aan) relaties, in plaats van de wezenlijke dingen, de blokkades: "Angst geen controle over de situatie te hebben"; "Bitterheid want er gebeurt iets belangrijks buiten mij om"; "D'r zit meer in me dan tot zijn recht komt".
Met deze kennis kijk ik al heel anders naar Anna.

Ik sprak vandaag met mijn zus Marijt over de NEI-sessie. Met mijn ouders durfde ik dat niet. Nu ik alles terug lees denk ik, dat ik misschien toch maar meer informatie moet gaan halen bij mijn ouders omtrent een aantal gebeurtenissen van vroeger - misschien is het me richten op Anna op dit moment wel een uitvlucht - ik weet dat het niet reëel is!

10 februari 2010

Hoewel ik er zeer gespannen heen ging, bleek zo'n NEI-sessie er heel ongedwongen aan toe te gaan. Niets gaat buiten m'n aandacht, wil of controle om. Ik bepaal wat ik wil weten en wat ik vertel.
Daarbij komt dat Johanna een prettig persoon is, die haar vak erg serieus neemt.

NEI =

Neuro Emotionele Integratie, een therapie die ontwikkeld is door Roy Martina Meer informatie: ga naar de site van Roy Martina of selecteer actuele sites

Mijn vragen gaan -uiteraard- over mijn ziek-worden.
De belangrijkste vraag die ik heb is: Wat is de oorzaak van mijn psychose in [JAAR_201]?

Na enkele voorbereidende controles stelt Johanna mijn vragen in de vorm van ja/nee-vragen. Vervolgens controleert ze de reacties die ze aan mijn lichaam waarneemt met behulp van een spiertest:

• Krachtige reactie:  OK
• Zwakke reactie:  niet OK

Bij de oorzaken van psychose zijn drie aspecten die terug te voeren zijn op mijn wezen. Johanna noemt dat 'blokkades'.
Daarnaast waren door zeer sterke oververmoeidheid ook de lichamelijke voorwaarden aanwezig voor een psychose. De drie blokkades liggen ten grondslag aan het feit dat het zover heeft kunnen komen. Deze zijn:

• Angst geen controle over de situatie te hebben
• Bitterheid, want er gebeurt iets belangrijks buiten mij om
• D'r zit meer in dan tot zijn recht komt

De komende tijd zal ik over deze basale gevoelens na gaan denken en hoe ze me belemmeren. Ik moet het geloof in mezelf meer durven uitdragen, en daarbij voor lief nemen, dat ik me kwetsbaar opstel en dus op onderdelen aangevallen kan worden. Die strijd moet ik nu maar eens aangaan. En misschien is het dan ook wel geen strijd, maar heb ik gewoon op hoofdlijnen gelijk. Details komen vervolgens wel in overleg.

Volgens Johanna zal er in de komende periode meer los komen met alle gevolgen van dien (hoofdpijn, moe, wat neerslachtig etc.).

Start 2010

• Ik ga op zoek naar een stageplaats 'pr/voorlichting'.
  Dat lijkt me leuk en heel concreet. Dankzij het reïntegratietraject om mensen uit de wao te krijgen, ben ik doelgericht op zoek naar leuk en passend werk.
• Daarnaast ben ik weer actief in de muziekwereld en in de plaatselijke politiek
• Ik maak een afspraak bij Johanna, de NEI-therapeute (Neuro Emotionele Intergratie). Ik vind het eng, iemand die mijn onderbewuste naar boven kan halen. Wat komt daar uit? Kan ik daar wel tegen? Kan ik er wel mee omgaan?

Einde 2009

Via vragen die je stelt kan de behandelaar antwoorden van je lichaam krijgen: het onderbewuste geeft direct weer met wat voor soort emotie de vraag te maken heeft en in welke levensperiode deze emotie geblokkeerd is geraakt.
Vervolgens moet je daar bewust mee om gaan en kan je gevoel daarover geïntegreerd worden.

Het lijkt me een goede aanvulling op mijn behandeling. In de dagtherapie is de nadruk op gedrag en verandering, hier kan ik op zoek gaan naar de geestelijke beleving ervan, naar het bijbehorende denken. Dat is precies nog wat ik mis en wat wel bij me hoort

December 2009

Na een jaar intensieve therapie schrijf ik in mijn eindevaluatie:

"Het dal waar ik door ben gegaan heeft heel veel gerelativeerd: Wat is er eigenlijk nog belangrijk? Ik kan zeggen dat hoewel de feitelijke omstandigheden nauwelijks gewijzigd zijn ik weer zin heb om door te gaan. Wat er ook gebeurt met betrekking tot werk, inkomen, relaties etc. ik voel me nu gelukkig en ik ben van plan dat ten minste zo te houden."

Ik ga me richten op 'public relations' en als eerste stap ga ik een cursus op dat gebied volgen. Daarnaast ga ik op zoek naar een stageplaats op dat gebied.

Eind 2009

Al met al leer ik om meer vanuit mezelf te denken en te doen èn om te accepteren en waarderen dat als ik iets samen met anderen doe, dat het uiteindelijk wel eens anders kan gaan dan ik zelf had gedacht, maar dat ik daar gewoon maar wat van moet maken, samen met die anderen. Het lijkt simpel, maar het is voor mij een heel andere beleving dan ik gewend was.
Het gevolg is, dat ik weer eigenwaarde terug begin te krijgen en dat ik meer vertrouwen durf te hebben dan vroeger in mensen die nogal anders denken en doen dan ik.

Ik leer te relativeren:
Problemen zijn erg en toch is lachen belangrijk.
Samen vechten, samen lachen.

Najaar 2009

In de eerste maanden kom ik kapot van de therapie naar huis. Gelukkig hoef ik helemaal niets bij mijn ouders, waar ik voorlopig logeer. Ik plof op bed, kom er af om te eten, om wat tv te kijken als ik dat wil en verdwijn weer naar boven.

Later begint dat beter te gaan. In de zomer word ik actiever: ik ga fietsen naar de therapie in plaats van autorijden. Ik ga ook weer met mijn band meespelen. In september meld ik me aan bij de Lokale Fractie van de gemeenteraad: ik wil alvast gaan meedraaien met de fractie, omdat de begroting in oktober het meest belangrijke beleidsstuk is. Dan kan ik alvast sfeer gaan proeven.

Als ik in het najaar uiteindelijk de sleutel van mijn huis krijg, heb ik er echt zin in. Ik heb al het nodige uitgezocht aan kleuren: behang en boedel. Nog voor dat al mijn spullen er zijn, blijf ik er slapen. Ik heb eindelijk weer een thuis, mijn thuis. Ik kan ervan genieten en ik kom er tot rust. Hier ben ik mezelf. Na enkele jaren kan ik zelfs zeggen, dat ik me hier meer thuis voel, dan de huizen waarin ik met Anna heb gewoond.

Zomer 2009

Ik heb in mijn doen en laten, in belangrijke keuzen die ik gemaakt heb, altijd mijn inschatting van hoe de ander het zou vinden voorop gesteld.

Ik ben na m'n opleiding in Utrecht gaan werken omdat Anna's situatie niet hoefde te veranderen, niet omdat ik zonodig iets in de automatisering wou, integendeel. Ik koos indertijd voor een huis kopen, omdat Anna in haar toenmalige overspannen toestand in daarmee weer met iets opbouwends bezig kon zijn, niet omdat ik dat zo nodig had. Anna gaf mij steeds minder liefde, koos steeds meer voor haar zelf, maar ik wist het steeds uit te leggen in termen van druk voor haar werk, moet kunnen dat ze andere activiteiten wil en ondertussen werd ik steeds eenzamer in onze relatie.

Voorjaar 2009

Diagnose of geen diagnose, hier behandelen ze de mensen zoals ze zich laten zien, zoals ze zijn. Het gaat om inzicht in mijn gedrag, herkennen van patronen waar ik last van heb. En uiteindelijk gaat het om het ontwikkelen van betere handelingswijzen in situaties die tot nu toe blijkbaar ziekmakend waren.

Ik heb het gevoel, dat ik weer iemand ben. Niet het patiënt-zijn staat centraal, maar mijn doen en laten, mijn gevoel.

Ik kom na de observatie in de groep die gericht is op 'individuele ontplooiïng'. Hier zitten de patiënten met de beste vooruitzichten. In de groep voel ik me direct thuis en dat is belangrijk, omdat ik moeite heb om me kwetsbaar op te stellen. De groepsgenoten geven ongezouten kritiek en commentaar. Dat is hard, maar ik heb er wat aan. Andersom gaat me ook goed af. Ik begin me weer wat prettig te voelen.

Ook helpen ze me om met de scheiding bezig te gaan. Ik wil vanAnna antwoord op de vraag: wat heb ik fout gedaan? Zeg me waarin ik veranderen moet.
Ze kan me het mij goede antwoord niet geven. Op therapie word me duidelijk gemaakt: Ik vind de beslissing fout, dus ze kan me geen goed antwoord geven. Ik moet me er gewoon bij neerleggen, dat het voorbij is voor haar, en dus ook voor mij.

Mijn strijdlust houdt op, ik voel me leeg, ik voel bijna niets meer. Dankzij muziek kan ik huilen. Ik jank avonden lang. Eindelijk: ik voel verdriet. De strijd is voorbij, nu kan de eigenlijke strijd beginnen: de strijd met mezelf.

30 januari 2009

Ik ga er heen voor een intakegesprek. Ik vertel weer een keer mijn verhaal. De arts van de deeltijdbehandeling denkt dat ik bij hen op de goede plek ben.

De wachttijd is vier tot zes weken, dat is nog enorm ver weg, denk ik. En dat is maar goed ook. Ik kan zelf nog nauwelijks vatten wat alles voor mij en m'n verdere leven betekent. Ik voel me nog lang niet in staat om het ziekenhuis te verlaten en bezig met een vervolg ben ik eigenlijk nog niet.

Ik ben ziek, manisch depressief. Dat heeft weliswaar uiterlijke verschijningsvorm, maar het is een eigenschap, die blijkbaar bij me hoort en altijd dus al bij me aanwezig was ("Was je altijd al wisselend van stemming??"  "Nee, maar heb ik eigenlijk wel goed beleefd hoe ik was?")  Heb ik überhaupt wel gevoeld hoe ik was, wat ik beleefde, wat ik voelde?

Het is allemaal heel onwezenlijk. Ik zit in een soort vacuüm waarin ik net weer een beetje overeind probeer te komen.

En toch kan het allemaal snel: Het bericht komt: ik ben 'aangenomen' en kan volgende week dinsdag al beginnen. De arts vindt het prima. Ik krijg meteen al 'weekendverlof' om buiten het ziekenhuis te wennen en maandag is hier mijn laatste dag. Vanaf dinsdag zit ik tussen de langdurig psychiatrische patiënten, als medepatiënt.

2009

Menselijk gezien misschien wel te begrijpen, maar volgens mij mag je als huisarts niet de vrouw van een patiënt van je naaien als er sprake is van een krisis in de relatie en van een opname wegens psychische ziekte.

2009

Ik kreeg door de rechtbank een advocaat toegewezen (Anna deed bij de rechtbank haar best om aan te tonen hoe gek ik was). 'Mijn' advocaat vond dat de man in principe de schuld van een scheiding is, dat een wao-er geen geld verdient, maar krijgt en omdat ik meer dan bijstandsniveau had, hoefde ik volgens haar ook geen alimentatie op te eisen (zoals in het convenant stond). Eigenhandig regelde ze achter mijn rug een aantal disputabele zaken. Ik had niet de energie er tegen in te gaan:

Direct na het tekenen van het echtscheidingsconvenant -de inkt was nog niet droog- schond Anna de belangrijkste afspraken. De advocaat vond dat haar taak er na het convenant opzat: Procederen zou voor mij te duur worden, vond ze en het was maar de vraag of ik in het gelijk gesteld zou worden.

Ik kocht een klein appartementje in april. Maar ik moest nog tot november wachten tot ik uit het gezamenlijk huis uitgekocht werd. 'Ja, de vrouw heeft altijd recht op de woning gedrurende 9 maanden na de scheiding' wist mijn advocaat ieder inspanning van haar kant te voorkomen. En ik dan? Anna wist al in februari dat ze in het huis wilde (en kon) blijven.....

2009

In die tijd beschikte ik niet over een computer, dus ik maakte geen aantekeningen. Ik ben in dit jaar zeer bewust met mezelf bezig geweest.

Ik zal kort een aantal zaken opsommen die in die tijd gebeurden.

begin januari 2009

Na een week heeft ze een afspraak bij de arts in het ziekenhuis. Deze vind dat ik erbij hoor te zijn.

Dan blijkt wat ze te bespreken heeft: 'Hoe vertel ik Gerard dat ik de relatie wil beëindigen?'

Haar besluit staat vast. Ze heeft geen zin om de rest van haar leven verpleegster voor mij te zijn. Mijn voorstel, een half jaar proberen, heeft geen zin, zegt ze. Het speelt eigenlijk al vijf jaar, antwoordt ze op een vraag van mij.

Het kon dus nog erger.

Na dagen van heel veel verdriet kon ik anderen duidelijk maken wat er met me gebeurde:
Ik ben mijn gezondheid kwijt, ik ben mijn thuis kwijt, ik ben mijn partner kwijt, ik ben mijn werk kwijt.
Ik ben 33, in de kracht van mijn leven, maar ik ben een wrak.

27 december 2008

Kerst heb ik overgeslagen. Ik word wakker op de gesloten afdeling van de PAAZ.
Het was op het nippertje, zei Anna.

Na enkele dagen mag ik naar de open afdeling, daar voel ik me meer thuis.
Ik kom in de 'pillengroep': de groepstherapie van vorig jaar heeft immers niet geholpen, is de motivatie.

Ik hou me wat vast aan het dagritme van het ziekenhuis. Verder zit ik bijna uitsluitend naar de tv te kijken: ik ben leeg, op.

De arts in het ziekenhuis maakt de optelsom:
Als je éénmaal psychotisch bent geweest en tweemaal depressief, dan ben je manisch depressief.
Daar is weinig aan te doen. De rest van je leven moet je medicijnen slikken. Intensieve therapie, zoals in 'Veluweland' is te intensief, dan kan je weer manisch worden. Een lichte vorm van therapie is wel wenselijk.

24 december 2008

Ik voel me vreselijk gespannen, mijn hoofd is leeg en toch zwaar gevuld, beladen. Ik kan niet stil zitten, ik kan eigenlijk niets.

In de verte voel ik een seconde aankomen
Hij gaat voorbij, ik kan er niets mee
Ik kijk 'm na. Daar gaat de tijd
En dan komt de volgende seconde er aan
Het is niet mijn tijd, ik heb geen tijd
Ik kan enkel nog terug kijken
Ik heb het gevoel dat mijn tijd voorbij is

Ik ben leeg, ik weet niet waarheen, ik weet niet waarom
Ik kan niet eens denken om iets te gaan doen, alles zo ontzettend nutteloos

Ik ga maar weer op bed liggen, de spanning neemt verder toe
Was ik maar weer op de PAAZ, dan kwam ik weer tot rust, net als de vorige keer (zie 28 januari [JAAR_202])

Het wordt erger in mijn hoofd: de leegte en de zware druk die daardoor mijn denken vult.
Ik besluit om de extra zware rust-pil te proberen. De arts van het Riagg schreef me er een ruime hoeveelheid van voor.
Een week wachten op een plekje op de PAAZ duurt lang als je iedere seconde ziet aankomen en vervolgens voorbij ziet gaan.
Van de pil voel ik helemaal niets. Ik blijf net zo gespannen.

Anna is vreselijk druk in de keuken. Er moet voor kerst van alles gemaakt worden. Straks moet ze ook nog weg om met mijn oma naar de kerstdienst te gaan. Ik lig boven kapot te gaan en beneden probeert Anna op de been te blijven. Toch roept ze een keer voor koffie. Ik ga even naar beneden. Ik heb eigenlijk al een besluit genomen. Ik ben erg gespannen.

Als ze weg is weet ik: ze is na ongeveer een uur weer thuis.
Ze zal me vinden, ik zal op de PAAZ komen
Nu neem ik eindelijk het heft weer in eigen handen....

16 december 2008

1. klachten / problemen / jaar
   Na mijn onderzoekswerk ben ik met behoud van uitkering bezig geweest met het schrijven van een proefschrift. Ik heb toen een psychose gehad (nov. ). Daarna kwam ik in een depressie terecht. Daaruit opkrabbelend heb ik besloten het verslag niet af te maken, omdat me dat veel te veel energie kost. Hierdoor kwam ik in een vacuüm terecht: ledigheid / gevoel van nutteloosheid en zinloosheid. Ik heb altijd een rode draad in mijn leven gehad en die ben ik nu kwijt. Wat ga ik nu met mijn leven doen. Ik heb niet geleerd om keuzen te maken zegt men bij het RIAGG
2. andere omstandigheden: werk / huisvesting / financiën
   Ik ben per 1/7/[JAAR_201] werkloos. Per 7/11/[JAAR_201] ben ik ziek (psychose, depressie). De terugval van financiën vind ik enorm zwaar
3. waarom dagkliniek?
   Hierdoor blijft mijn priveleven in tact. Er is geen sprake van noodzaak voor totaalopvang

Tijdens het invullen van de formulieren voel ik me wegglijden in hetzelfde gevoel als vorig jaar toen ik depressief werd.

Eind van de middag zat ik met Anna bij de huisarts: de medicijnen hebben twee weken nodig om aan te slaan....

15 december 2008

Heb ik eigenlijk wel bewust keuzen in mijn leven gemaakt?

In de derde klas van de lagere school wilde ik onderwijzer worden. Dat is zo gebleven tot aan de vijfde klas van de middelbare school, ondanks allerlei andere vakgebieden waaruit ik zou kunnen kiezen.

In de vijfde klas suggereerde iemand me niet naar de PA te gaan, omdat dat voor werkloosheid opleidde, maar een andere studie te gaan doen. Dat leek me uiteindelijk wel wat, ik wilde niet werkloos worden. Na mijn studie zocht ik bijna een jaar naar een onderzoeksbaan. Na een eerste jaar koos ik voor een 5 jarencontract. Slecht betaald, maar wel vijf jaar zekerheid. Na die vijf jaar ben ik dan eindelijk toch waar ik bang voor was: werkloos.

Zijn mijn keuzen wel goed overwogen geweest? Wilde ik PA en niet iets anders? Wilde ik de PA wel laten schieten? Wilde ik wel de onderzoeksbaan?

Als ik het nu moest overdoen zou ik misschien wel voor PA kiezen, omdat ik het leuk vind om kinderen wat bij te brengen qua leren en qua opvoeding.
Misschien als ik de kans had zou ik alsnog naar de PA gaan. (Of zou er nog een andere opleiding zijn die me leuk lijkt)

Misschien moet ik me na "Veluweland" daar op richten: Een nieuwe keus en een nieuwe richting voor mijn leven.

15 december 2008

Gert-Jan van de Wel raadde mij aan om mij daar aan te melden.

Via psychotherapeutische aanpak leren ze daar mensen, die vastlopen in hun huidige situatie -zoals ik dus- om de oorzaak daarvan te achterhalen en te experimenteren met alternatief gedrag om in de toekomst niet meer vast te lopen maar met effectief gedrag verder te kunnen.

De weg er naar toe is echter een lange: circa 2,5 maand wachtlijst en vervolgens een half jaar dagtherapie 5 dagen in de week. Dit lijkt me een zware opgaven, maar gezien het bovenstaande is dit mijn enige keus om beter te worden.

14 december 2008

1. Welke richting ga ik aan mijn leven geven?
   (zonder mijn historie weg te gooien: ik ben die ik ben inclusief mijn (werk-)ervaringen)
2. Hoe geef ik dit vorm?
3. Heb ik nu de energie of is er een tussenstap nodig?
   Een tussenstap is: Hoe leer ik door middel van initiatieven te beseffen, dat ik invloed kan uitoefenen op mijn eigen stemming (bijvoorbeeld het zit me tegen, maar te gaan fietsen levert me plezier op - als dat zo is)

Eén uur in de week begeleiding van Gert-Jan is niet voldoende. Hij kan echter niet meer bieden.
Mijn behoefte is leren dat ik zelf richting kan geven aan mijn eigen leven in tegenstelling tot zoals mijn leven tot nu toe verliep, waar dingen gebeurden in het kader van mijn rode draad: studie, werk c.q. proefschrift.

Ik moet dus leren uitvinden wat ik leuk vind, wat ik graag zou willen doen, willen weten, zien. Kortom: ik moet positieve dingen beslissen, om mijn activiteiten inclusief vakantie-wensen, wensen ten aanzien van mijn verdere ontwikkeling en werk-wensen op af te kunnen stemmen.

Ik heb dit echter nog nooit gedaan. Misschien verwacht ik daarom ook te veel van de "leuke dingen": Ik kan ze niet uitdrukken in kleine-stap-denken, maar verval meteen in 'Wat zou ik voor werk willen doen' en daar kan ik op dit moment geen antwoord op geven.

14 december 2008

Vorige week kwam ik er achter dat het werk aan het verslag zo'n belasting voor me is, dat het me ziek maakt:
Het is nog zo'n zware klus, waarvoor ik eigenlijk alles opzij moet zetten. En dan nog ben ik wel een driekwart jaar voltijds ermee bezig.

Het stoppen met het schrijven levert me echter meteen nieuwe problemen op: In ledige tijden ging ik er aan het proefschrift" schrijven.

Altijd heeft iets mijn leven bepaald: De studie, het werk, het schrijven. Ik heb nooit zelf een invulling hoeven zoeken: Het was er altijd al (het kwam me als het ware aanwaaien).
Nu blijkt dat dat niet meer het geval is: Ik moet zelf mijn tijdsvulling kiezen.

Dat kan ik dus niet: Ik loop vast in ledigheid en kan me niet in kleine dingetjes verliezen. Waarom kan ik niet keuzen maken omtrent mijn leven en het verloop ervan. Nu is dat natuurlijk ook wel gemakkelijker als je dagelijks vaste bezigheden hebt, maar die ontbreken mij en zullen mij voorlopig ontbreken.

December 2008

Het stoppen van schrijven aan het proefschrift levert bij mij vooral gevoelens van angst op: Wat komt er voor in de plaats?

Dat weet ik niet. Het maakt me leeg. Ik heb mentaal al mijn pijlen altijd op het verslag gericht. Dat valt nu weg

De gedachte maakt me niet verdrietig of blij.
De gedachte maakt me boos op mezelf: heb ik dan niet gezien dat het proefschrift me ziek maakt?

Hoe breng ik het stoppen met het schrijven in de praktijk?
Het is wel heel pijnlijk om daar nu al mee naar het vroegere werk met name naar Pieter te gaan. Daar moet ik het uitleggen etc. en ik sta nog niet zo stevig in mijn schoenen.

Alle materiaal weggooien is ook een moeilijke zaak: dan is het zo definitief
Het lijkt me dat ik enige tijd nodig heb om mezelf zover te overtuigen dat ik deze stappen aan kan.
Deze tijd heb ik ook nodig als een soort verwerkingstijd.

Wat doe ik ondertussen wel?
Aan mijn naaste omgeving vertellen.

Ik moet eerst blij zijn dat ik er mee stop. Dat lukt pas als ik een andere invulling van mijn leven zie.

Daarmee is de vicieuze cirkel rond. Mijn energie moet nu dus gaan naar een nieuwe invulling. Daarna komt de rest wel.

December 2008

Terug in mijn oude vak zie ik niet gauw gebeuren. Wat dan wel?

1. Ontwikkelingswerk
   bijvoorbeeld in Zuid-Afrika met als doel daar bij te dragen aan de opbouw van bijvoorbeeld onderwijs, een bepaalde opleidingssoort of een school.
   Maar ik heb het er niet voor over om mijn relatie met Anna hiervoor (enkele malen) een tijdje 'in de ijskast' te zetten door fysiek weg te zijn.
2. Projectsecretaris
   bijvoorbeeld bij een gemeente, provincie of middelgroot bedrijf (geen eindverantwoording, wel veel -gedelegeerd- regelwerk in de vorm van administratie, planning en oplevering, controle, financiën)
3. Schrijven / dichten
   over iets waar ik mijn gevoel over spreken laat (vroeger schreef ik ook al liedjes). Eventueel uit te werken in muziek of in boekvorm.
4. Iets verzorgends
   Ik had wel altijd oog voor wel en wee van naaste medewerkers. Organiseerde de koffie etc. (Als het maar niet over mij ging) Ik denk dat ik redelijk goed ben in iets verzorgends en opkomen voor de belangen van (ietwat) achtergestelden binnen een organisatie.

Weinig nieuws. Het zijn dingen die ik al een tijd(je) opper (mn. 2, 3 en 4)

Hoe op te pakken:

1. Hiervoor moet ik zelf een plan van aanpak gaan ontwikkelen in samenwerking met bv Min v Ontwikkelingssamenwerking.
   Eerst oriënterend aantal aspecten uitzoeken. Op basis daarvan verdere keuzen maken. (Hiervoor moet ik hersteld zijn)
2. Als ik verder hersteld ben: Maak een plan van aanpak samen met het arbeidsburo. Verwerk daarin een eventuele stage
3. Dit laat zich niet echt plannen. Wel kan ik eens onderzoeken of ik een strategie kan ontwikkelen om consequenter dingen te schrijven. (Zoek uit: Cursus volksuniversiteit: is dat iets, of kan ik met schrijf-modellen zelf uit de voeten)
4. Dit is iets voor 'erbij'. Bijvoorbeeld één of twee dagdelen per week vrijwilligerswerk bij een bejaardencentrum. Hiervoor moet ik al wat verder hersteld zijn (bv goedgekeurd voor 1 a 2 dagdelen) omdat het nu nog te zwaar is (vermoeidheid)

4 december 2008

Ik ben erg tweeslachtig omstrent het wel/niet afschrijven van mijn proefschrift.

Aan de ene kant roep ik steeds, dat het eigenlijk een eer is etc. om het verslag af te schrijven. Het is immers het resultaat van nu ruim 7 jaar werk.

Aan de andere kant is het een constante belasting: Het schrijven kost me erg veel energie.

Zo wilde ik vandaag even de aantekeningen van Pieter verwerken. Dat betekent, dat ik me weer ontzettend intensief weer moet inleven in wat er precies staat.
In het vervolgens aanvullen van wat volgens hem gemist wordt, moet ik erg veel energie steken in zaken die niet direct bijdragen aan de verhaallijn.

Ook het weer oppakken van Hoofdstuk 5 kost me veel energie (waarom had ik ook al weer deze opbouw gekozen, wat moet er precies in deze paragraaf uitgeschreven worden?)
Hiertoe moet ik eigenlijk heel bestaand Hoofdstuk 5 herlezen.
Het kost me erg veel energie om hierover na te denken.

Het effect is, dat ik een dag die redelijk goed begon omzet in een dag die me bedrukt maakt: Ik ga er letterlijk onder gebukt.
Wil ik dit wel?

Is het proefschrift (lange termijn) de bedrukking (tegen mijn herstel, korte termijn) wel waard?

Begin december 2008

Op welke manier kan ik mezelf helpen beter te worden:
door het proefschrift in tijd voor me uit te schuiven of juist nu prioriteit te geven?

Ik zal dus te maken krijgen met afwegingen als:

• blijf ik op de woensdagen vrachtrijden als ik weet dat me dat veel energie kost?
• blijf ik op de vrijdagen bijles geven? wat levert me dat op?

Wat me nu al te binnen schiet:

• Als ik me alleen maar focus op mijn proefschrift is dat in mijn ogen momenteel ongezond.
• Het is niet een kwestie van " of/of " maar een goede balans tussen " en/en "
• Hoe beleef ik de aangegane verplichtingen? Wat betekent het voor mij op middel-lange termijn?
• vrachtrijden: is gewoon leuk / beetje geld op leveren, waar ik het nu niet voor doe maar misschien over een poosje wel / bijles geven: ontspannend / levert me financieel niet veel op / voor de kinderen is het leerzaam, dat zouden ze anders missen /

• inspanning en ontspanning moeten goed harmoniëren
• zoek voor jezelf hierin een goede balans

Begin december 2008

• de financiën
• het proefschrift

Hopelijk geeft me dat een stuk rust en normale contacten met anderen, waardoor ik misschien beter dingen kan relativeren.

Anna schrijft voor me op:

Van de begeleiding heb ik meegekregen dat ik mezelf hierbij een "dijkverzwaring" moet gunnen in allerlei opzichten:

• medicijngebruik
• goede balans tussen in- en ontspanning
• RIAGG-hulp zo optimaal mogelijk uitwerken, uitvoeren, want ik moet het immers zelf doen. Ik kan niet blijven denken dat anderen mij wel beter maken.

28 november 2008

Anna schrijft:
Wat betekent het voor Anna als ik zo snel mogelijk weer beter word?

Vervolgens vullen we dat om en om in:

G:	dat ik snel weer een normaal ritme heb, hetgeen bij haar een stuk rust zal veroorzaken
G:	(...?)
A:	dat ik weer mijn vriend terug krijg
A:	dat ik weer de Gerard bij me heb waar ik indertijd voor gekozen heb
Wat betekent het voor Anna als ik niet zo snel mogelijk weer beter wordt
G:	Voortgang van de huidige onrustige periode.
G:	Daar heb ik me tot nu toe niet mee bezig gehouden. Ik schrik ervan wat ze nu opschrijft
G:	Vooral omdat ik het idee heb dat ik er niets aan kan doen. Als het nou zou zijn dat ik wist wat ik aan de situatie kon verbeteren, zou ik dat meteen doen.
G:	Ik koppel mijn ziekte niet aan onze relatie.
G:	dat we nog langer uit elkaar blijven lopen, dat ik Anna's leven eigenlijk niet deel
A:	dat iedere dag vol zorgen zit
A:	dat er geen gelijkwaardige relatie is
A:	dat er geen liefdevolle relatie is
A:	dat zij al haar mogelijkheden dag in dag uit aanspreekt om te zorgen-voor en lief-te-blijven hebben.

28 november 2008

Scenario 2:
Wat betekent het voor mij als ik niet zo snel mogelijk weer beter word?

• dat ik in een rustiger tempo moet werken aan mijn proefschrift
• dat ik de dreiging heb dat ik (deels) goedgekeurd ga worden maar dat dan niet ben
• dat ik steeds meer wen aan het idee dat ik ziek ben
• dat ik steeds meer besef dat ik niet kan functioneren zoals ik zou willen en dat maakt me leeg (ik hoef me er niet voor te schamen want het maakt me niet zoveel uit wat anderen ervan vinden / dan heb ik het wel over derden en niet over mijn naaste omgeving)
  (hoe lang ik een ziekte-uitkering krijg, is bij deeltijds-goedkeuring niet duidelijk)
• proefschrift nu even laten liggen en proberen beter te worden door wel andere activiteiten op te pakken:
  dan zou ik wat rustiger andere dingen kunnen gaan doen, waar ik nu niet aan toe kom

• ik zie er als een berg tegen op / het kost me enorm veel energie
• gevoel voor eigenwaarde wordt vergroot (ik ben er immers al 7 jaren mee bezig)
• ik denk dat ik het nu wat beter kan overzien, m.n. inhoudelijk, dan een jaar geleden
• ik heb dan niet veel geschreven, maar een sabbat-jaar heeft me wel een aantal dingen opgeleverd (bijvoorbeeld: visie over hoe ik het kerngedeelte uitwerk / eerst afschrijven en daarna pas het commentaar van anderen verwerken / minder schrijven naar verwachtingen van anderen en meer naar mijn eigen ideeën)
• ik kan niet inschatten of het de kans op werk vergroot (het is wel prettig om aan te kunnen geven dat ik in deze periode aan mijn proefschrift heb gewerkt en dus niet stil heb gezeten

• Ik moet dan een nieuwe invulling in mijn leven gaan zoeken
• Ik zal eerst met die gedachte moeten spelen voordat ik weet wat het met me doet
• Maar ik sta er niet om te juichen!!

28 november 2008

Opdracht van Gert-Jan van de Wel van het Riagg.
Uitgevoerd op initiatief en onder nadrukkelijke sturing van Anna.

Scenario 1:
Wat betekent het voor mij als ik zo snel mogelijk weer beter word?

• dat ik zo snel mogelijk weer bijna-voltijds aan mijn proefschrift ga werken
• dat ik ook andere dingen wat meer ga doen, zoals muziek-maken / bij mensen op bezoek / vaker naar mijn oude werkplek
• dat ik nog anderhalf jaar mijn uitkering krijg en daarna is het afgelopen
• het idee dat ik nog anderhalf jaar een uitkering heb, is prettig
• ik heb een reëel beeld van de financiën op dit moment:
• het is te weinig om van te leven, maar ik ga er niet aan dood
• het huis kunnen we aanhouden (aan een huur-huis zouden we dezelfde onkosten hebben, omdat we niet in aanmerking komen voor een kleine woning)
• de auto kunnen we in principe aanhouden (die heeft mij na het ongeluk weer lekker aan het rijden gekregen, maar een andere auto zou nu ook in aanmerking kunnen komen
• de consumptieruimte is weinig. Maar als we steeds onze uitgaven bijhouden, zijn we zuiniger dan als we het niet doen.
  Extra dingen kunnen hier niet van af, zullen dus van het spaargeld afmoeten. Bijvoorbeeld: vakantie, kleding, hobby, uitgaan, enz.
  Alles wat ik er dan bijverdien is mooi meegenomen en geeft ons wat financiële armslag
Dit reële beeld geeft mij wel een stuk rust maar geen tevredenheid.

Najaar 2008

Hij dwingt me na te denken over wat ik wil door me een aantal scenario's te laten uitwerken: hoe zal de toekomst er uit zien als...

Daarnaast stelt hij voor om me gedurende een half jaar te laten opnemen in 'Veluweland'. Dat kan via een dagtherapie, zodat ik 's avonds gewoon thuis ben. Deze therapie is wel zwaar. Het gaat om het achterhalen van de oorzaak van het vastlopen in mijn leven en het experimenteren met alternatief gedrag, zodat ik daar in de toekomst beter mee overweg kan.

18 oktober 2008

DE DURF-THEORIE

ENIGE BESCHOUWINGEN OVER
DE THEORIE VAN FREUD

Door:		Gerard Jansen
Datum:		18 oktober

1.	Inleiding
2.	Projectie versus spiegelen
2.1.	Projectie in de ouders
2.2.	Projectie in de kinderen"
2.3.	Het nut van 'spiegelen'
2.4.	Spiegelen in ouders
2.5.	Spiegelen in de kinderen
2.6.	Spiegelen in autoriteit
2.7.	Spiegelen in weerlozen
2.8.	De ontwikkeling van het streven naar perfectie versus de spiegeling van de mislukking
3.	Ontwikkeling van een eigenbeeld
3.1.	Gebrek aan "ik"
3.2.	Schijnbaar gebrek aan zelfbeeld
3.3.	De kracht van toeval
3.4.	De kracht van de illusie
4.	Kennis als oplossing
4.1.	Het zoeken naar kennis
4.2.	Het vasthouden aan privé-theorieën versus het openstaan voor algemeen inzicht
4.3.	Het nut van theorievorming
4.4.	Het bagatelliseren van theorievorming
4.5.	Het nut van vakmanschap
5.	Wetenschap
5.1.	De inzichten van Einstein
5.2.	Het dilemma van Marx
5.3.	Politiek versus Wetenschap
5.4.	Natuurwetenschappelijke normen
5.5.	De ontwikkeling van de 'sociale wetenschap- pen' als product van de natuurwetenschappen
5.6.	De kracht van de incrementele aanpak
5.7.	Het nut van de holistische aanpak
5.8.	Kwaliteit
5.9.	Kwantititeit
5.10.	Het bijverschijnsel 'theorievorming'
5.11.	Het bijverschijnsel 'waardering'
5.12.	Het bijverschijnsel 'vooruitgang'
5.13.	Het bijverschijnsel 'netwerken'
5.14.	De plaats van de wetenschap in de maatschappij
6.	Kennis als spiegel

Najaar 2008

Ik ben perplex. Ik leg uit, dat ik zolang ik in de ziektewet ben, ik financieel het langer kan uitzingen, maar dat ik niet ziek wil blijven. Zijn conclusie is onherroepelijk en Anna is het er eigenlijk wel mee eens. Zij wil bovendien hulp om mij te kunnen begeleiden. Degene van het Riagg die dat doen moet, wil eigenlijk haar zelf onder de loep nemen, omdat je een geval niet geïsoleerd van de partner kunt bekijken. Dat vindt ze absurd: zij heeft geen persoonlijke hulp nodig, alleen bij het begeleiden van mij.

Daarom heeft ze uiteindelijk gesprekken met dezelfde psychiater die mij 'helpt'. In ieder geval hebben zij hetzelfde beeld van mij. Daar hebben ze mij niet meer voor nodig.

Achteraf weet ik, door therapieën, dat ook het 'niets doen' gedrag is, dat ook het opschrijven van dingen, die voor een ander onbelangrijk lijken aanknopingspunten zijn om gevoel en gedachten onder woorden te brengen. Toen ik stuurloos was, wist ik niet waarheen ik moest. Dat uitleggen als 'je wilt niet beter worden' is eigenlijk onmenselijk, want ik kon het tegendeel niet bewijzen. Door mijn stuurloosheid werd ik door de psychiater de grond in getrapt.

Najaar 2008

Hij wil dat ik een dag in drieën opschrijf: ten eerste wat ik op een dag wil gaan doen, ten tweede wat ik werkelijk doe en ten derde wat ik er bij voel. Blijkbaar zit daar het probleem in.

Ik heb er niet veel zin in. Het is niet fijn om op te schijven dat ik me eigenlijk continu leeg, moedeloos en rot voel, alles is me te veel. Daardoor kom ik tot niets en voel ook niet de behoefte iets echt te willen gaan doen. Ik doe hoogstens dat wat 'moet'. En dat dan ieder dag planmatig opschrijven....

Ik beschrijf één en ander op mijn eigen manier en niet op de voorgeschreven manier. Dat is dus fout. Maar hij vraagt er niet eens naar. Er wordt werkelijk nergens op ingegaan. De psych vraagt enkel hoe het nu gaat. Dat gaat een aantal weken zo voort."

September 2008

Ik veronderstelde dat de eerste drie dimensies de ruimtelijke dimensies zijn.
Maar ik ben nu geneigd om te zeggen:

De vier dimensies van wezen zijn:
  Plaats - Tijd - Energie - Gevoel

Plaats:		Daar ben je nu eenmaal
Tijd:		Idemdito
Energie:		Afhankelijk van je mentale en fysieke reserves
Gevoel:		Het resultaat van de eerste drie

Marx had volgens deze afleiding dus gelijk met zijn stelling, dat een mens niets meer is, dan het kruispunt van de maatschappelijke omstandigheden.
(Moet je Maatschappelijke omstandigheden wel gelijk stellen aan Plaats / Tijd / Energie)

September 2008

Echter mijn gevoel bijvoorbeeld omtrent mijn plek hier, mijn relaties, mijn kleine plaatsje in de geschiedenis, mijn -op dat moment- gebrek aan doorzetting, waren terecht.

Ik voelde dat ik geen ongelijk had, maar kon het toch niet beredeneren.

Mijn psychose werd gestopt met medicijnen.
Daarna werd ook mijn denken gestopt. Ik kwam in een depressie terecht.
Daarmee hield alles op.

Ik merkte dat ik op de PAAZ weer enigszins mezelf hervond.
Regelmaat, niet verder hoeven kijken dan vandaag en dit moment en een leuke groep om mezelf te hervinden, hielpen me weer wat overeind. Ik kon de stap weer aan om naar thuis te gaan.

Nu, september [JAAR_202], begint mijn leven weer enigszins in het gereel te lopen.

Ik heb inmiddels weer een voorlichtingsavond over de gemeentelijk beleid georganiseerd. Het kostte me heel veel energie, maar was wel geslaagd.

Ik heb me verdiept in de "Usui System of Natural Healing" (Reiki).
Naar aanleiding van het lezen van het boek van Hay "Je kunt je leven helen" denk ik: in feite heb ik al vele ideeën over het leven zoals zij ze promoot.

Februari 2008

Maandag blijk ik te kunnen worden overgeplaatst naar mijn 'eigen' ziekenhuis. Ik eet alvast de warme maaltijd vooruit, ik word al aardig gehospitaliseerd. Anna haalt me op en rijdt me erheen. Opnieuw een intake, opnieuw vertellen van psychose, geen werk, geen uitzicht, depressie. Kunnen ze er wat mee??

Meedraaien in de groep. 's Ochtends om 8 uur eten, om half tien 'therapie' (knutselen, of tekenen/schilderen, dat helpt je de tijd doorkomen.....) om 12 uur warm eten, om 2 uur weer therapie, om 5 uur eten en vanaf 6 uur tv-kijken, bezoek van half acht tot ongeveer half tien. Dan nog een appeltje eten, wat drinken, slaappilletje en dan slapen.

Structuur om de dag door te komen, om tot rust te komen. 'Collega-patiënten' hebben veel kritiek op de aanpak, ik merk, dat ik graag opga in de vastigheid die het me biedt. Het helpt me weer wat op de been te komen

28 januari 2008

Ik blijk depressief en krijg passende medicijnen, maar die slaan pas na zo'n 2 weken aan.

Ik ben rusteloos. Ik kan niet eens stil zitten op een stoel, mijn voeten moeten verschuiven, mijn bovenlichaam beweegt heen en weer. Ik red het niet en moet worden opgenomen, alsnog.

Een afspraak wordt gemaakt, maar een week wachten op de intake is te lang. Vrijdagavond kan ik niet meer stil zitten, ik beweeg en beweeg. De rust is helemaal weg. Ik kan niets meer, het denken zit helemaal vast. Iemand van het Riagg komt.

Het vele bewegen is een bijwerking van de medicijnen. Ik krijg een contramedicijn. Het wordt niet minder.

Later komt de avonddienst van het Riagg. Ik kan niet meer. Er wordt toch maar gebeld naar het ziekenhuis: het gaat zo niet langer. Het ziekenhuis is vol, er is geen plaats, wel is er plaats in een ander ziekenhuis, 30 km verderop.

Pyama en tandenborstel gepakt. Wezenloos stap ik in de auto. Ik ga weg, weg uit mijn leven. Alles houdt op.

De stap is al gezet, maar de rit duurt zo vreselijk lang. Blijkbaar kom ik aan in het ziekenhuis, blijkbaar word ik meegeleid naar een kamer, blijkbaar worden mij en Anna vragen gesteld maar er wordt ook verteld, dat ik hier absoluut niet geholpen word, omdat ik een gast-opname ben. Blijkbaar krijg ik een bed toegewezen. Een kamergenoot wijst me de weg. De meeste mensen zijn weg, met weekend-verlof. Het lijkt onwezenlijk, maar toch: ik voel een zekere bescherming, de rust van zijn op de PAAZ (psychatrische afdeling van het algemeen ziekenhuis) .

Mijn leven, buiten, houdt op. Hier binnen heb ik geen buitenleven, dat geeft rust.

21 januari 2008

21 januari 2008

Waar moet het toch heen

Als ik iedere dag wakker word in de cirkel van:
Ik heb geen werk, over 1,5 jaar valt mijn inkomen weg
en kunnen we niet meer rondkomen

Waar moet het toch heen
Het verlamt mijn gevoel en mijn herstel
En nu verlamt het ook mijn relatie
Ik voel me zo onzeker

Waar moet het toch heen
Wat kan ik doen

Niets denk ik - het gebeurt vanzelf

Eind januari 2008

19 januari
Gelopen met m'n vader bij het hotel boven op de berg. Een klein uur gelopen.
Door de koude wind ging mijn linker oog wat tranen.
We hebben de grondwaterzuivering gezien. Er liep ook nog een ruiter met paard.

Het is wel plezierig, mijn vader houdt het gesprek wel gaande over wat we zien en niet zien. Na afloop nog thuis thee gedronken.

21 januari
Hier in de buurt gelopen, ongeveer een half uur.

Bedacht dat ik me duidelijker voor ogen moet houden:"

• Eerst beter worden, met name door weer met m'n proefschrift bezig te gaan.
• Dan heb ik anderhalf jaar om werk te vinden.
• Lukt dat niet, ga ik via een uitzendbureau werk zoeken. Dat moet toch lukken.
• Nu dus richten op afmaken proefschrift.

19 januari 2008

Daarnaast moet ik iedere dag tenminste 15 minuten fietsen of lopen en daarna opschrijven wat ik er van vond.

En ik moet iedere avond iets leuks verzinnen voor Anna en mij om de volgende dag te doen

• Ik wil schrijven, mijn inzichten overdragen met behulp van tekst
• Ik wil muziek maken op een manier dat ik er weer plezier in ga krijgen.
• Ik wil hoofdstuk 4 van mijn proefschrift op de rails zetten (maar dat is een zware klus waar ik tegen op zie)
• Ik wil het commentaar op de eerste 3 hoofdstukken inzien en verwerken
• Ik wil op een zinnige manier met politiek bezig zijn (maar is dat wel op lokaal niveau?)
• Misschien wil ik wel te veel zinnige dingen
• Ik wil lachen met Anna
• Ik wil weer plezier hebben in autorijden
• Ik wil leuke boeken lezen (Wat is leuk?)
• Ik wil ontdekken hoe ik me ontspannen kan

Als ik dit 9 maanden later teruglees, heb ik dit allemaal verwezenlijkt, behalve het punt van commentaar op hoofdstukken 1 / 3. Maar daar had ik al wel om gebeld, de afgelopen vrijdag. Het bleek echter dat begeleider Pieter in het buitenland zat. Dat komt dus nog wel. (Hèhè)

• Opstaan en eten
• lezen
• wandelen/fietsen
• schrijven
• lezen
• eten
• lezen/schrijven
• muziek
• proefschrift
• lezen
• eten

Verhaal

Adam en Eva
De symboliek
De appel en de slang symboliseren de zondeval

Maar dat kan toch niet zo gebeurd zijn
De slang kan niet praten
De appel was niet giftig

Wat dan wel
Ze symboliseren de sex
De slang is het fallus-symbool
De mens ontdekt de lusten van de sex, de appel
Dit is verslavend en dus gevaarlijk

De moraal is:
Laat je niet door sex bepalen: er is meer in het leven
Sex als verslaving is slecht
Echter in de christelijke moraal is sex in het algemeen afgewezen,
terwijl het een gewoon onderdeel van het leven is.

Verhaal

's Morgens: het heeft gevroren. Ik ga Ria ophalen.
Ik zeg nog: het is glad.
Vervolgens rij ik de vertrouwde binnendoorroute.
We zullen niet aankomen.

De eerste brug gaat goed.
Bij de tweede rem ik iets bij. De auto gaat iets slippen.
Ria gilt. Ik trek aan het stuur de auto gaat naar links - te ver.
Ik trek aan het stuur de auto gaat naar rechts - te ver.
We gaan de weg af en komen op het schuine gedeelte -de talud-.
Ik hou de auto niet recht denk ik. Ik probeer nog goed te sturen.

Blijkbaar staan de wielen verkeerd we draaien om de as en liggen op de kop.

Dat moment van omslaan lijkt eeuwen te duren.
Ik vloek uit onmacht.
Langzaam maar zeker drukt het dak in.
Ik weet het zal me niet raken.
En dan stopt het. We liggen op de kop.
Ik kruip er uit en zie de strooiwagen langskomen.
Ze roepen de politie op.

Het is mijn schuld ik reed daar en ben in een slip geraakt.

Waarom reed ik daar. Immers, normaal als het glad weer is neem ik de grote weg.

De eerste dag blijf ik bezig met die vraag: Waarom reed ik daar - ik was in feite vermoeid en reed zonder bewust te zijn van de verkeerde keuze de weg die ik altijd reed uit gewoonte.

De dagen daarna hield ik me bezig met de vraag waarom kwam ik in een slip? Immers de auto voor me reed gewoon door.
Ik remde bij daardoor moeten de wielen geblokkeerd hebben.

De volgende dagen heb ik me bezig gehouden met de vraag hoe ben ik van de weg geraakt.
Ik ben aan het stuur gaan trekken: eerst naar links en toen naar rechts.
Daar heeft de auto op gereageerd.

Vervolgens vroeg ik me af hoe ben ik over de kop gegaan.
We zijn over de rechter kant gedraaid en door de snelheid heeft de auto op de kop nog een kwart slag uit de richting gedraaid. Vandaar dat we met de neus de andere kant op lagen.
Ria dacht dat we diagonaal waren gedraaid, maar dat is niet zo gezien de deuken aan de auto.

De politie was vrij snel ter plaatse. Ze hebben de sleepdienst opgeroepen. Die was die morgen al eerder op dezelfde plek geweest.

Volgens de politie en volgens Ria had ik niet te hard gereden.

Ik ben nog dagen van slag.

Ik krijg een leenauto van de garage.
Na uitgebreid speurwerk kopen we een andere auto. Dat blijkt geen succes.
Vanwege achterwielaandrijving voel ik me niet prettig in die auto.
Na enkele lange ritten besluiten we: 'we ruilen 'm in voor een andere'.
Ook dat is geen succes: een auto met steeds weer mankementen. Er is te veel mee geraust door de eerste rijder.
Op het einde van de garantietermijn ruilen we hem in voor eenzelfde als we oorspronkelijk reden.

Verhaal

Het was nog vroeg maar er werd al gesjouwd. Deze dag was belangrijk voor de jongens: de eerste confrontatie als band met publiek. Hier hadden ze voor geoefend.
En het was niet zo maar een optreden: Het zou de hele middag duren. Ze hadden er zin in. Naast allerlei andere activiteiten vandaag was er op de bazar op school voor het goede doel 'life-muziek'.

De vraag was natuurlijk of de leerlingen net zo enthousiast zouden zijn als de paar klasgenoten die tijdens een van de oefensessies al iets gehoord hadden.
Uiteindelijk was niemand verplicht om te komen luisteren maar werd er wel een bijdrage van een gulden gevraagd om binnen te mogen. Die gulden ging naar het goede doel.

Ben had zijn vader gecharterd om de apparatuur te rijden. Hij was zelf al wel bezig met rijlessen dus in de toekomst zou dat niet meer nodig zijn. Hij had er zin in. Dirk was er al met zijn gitaar. Samen laadden ze de aanhanger vol met boxen en standaards en dergelijke. Wim zou ook door zijn vader gebracht worden. Voor de nieuwe drum had je een hele auto nodig. Gerard zou op de fiets naar school komen met zijn gitaar.

De timing was perfect. Ongeveer tegelijkertijd kwamen ze op school aan. Wat voelden ze zich belangrijk: Vandaag was hun grote dag, nu kon iedereen zien wat ze konden en vooral: dat ze er schik in hadden.

Met behulp van het karretje van de conciërge werd alle apparatuur naar lokaal 23 gereden. Daar werd onder toeziend oog van ome Kees, zoals de vader van Ben genoemd werd, alles geïnstalleerd. Je kon al merken dat ze zenuwachtig werden: er werd op elkaar gefit, maar dat hoorde erbij.

Om twaalf uur was het installeren gereed. De 'soundtest' kon beginnen. Nu werd het heel ernstig: Hiermee werd het geluid bepaald.
Onderling moest het zo op elkaar zijn afgestemd, dat het voor het publiek als één geheel klinkt.
Gelukkig was Ome Kees daar ervaren in. Samen met zoon Ben werd er druk aan de zanginstallatie gedraaid en moesten de gitaren van Dirk en Gerard zachter respectievelijk harder. De drum hoefde niet verstrekt: dit was het basisvolume, waar aan de rest werd aangepast. De bas van Ben completeerde vervolgens de sound.
Na enkele nummers uit het repertoir gespeeld te hebben waren de jongens tevreden en was er tijd voor een boterham. Nog een uur, dan zou de show losbarsten.

Om twee uur precies begon het. Het lokaal was behoorlijk vol. Al na de eerste nummers was het publiek enthousiast aan het meeswingen. Het ging goed. De stemming zat er in.
Hoewel je toegangskaartje kon kopen per serie van ongeveer twintig minuten, hadden velen een passe-partout genomen. Daarmee konden ze de hele middag in en uit. De nummers zaten er goed in en het repertoir zat goed in elkaar: de nummers wisselden elkaar in goede harmonie af.
Natuurlijk werd er nog wel eens een foutje gespeeld, maar dat mocht de pret niet drukken.

Op het eind van de middag wisten ze het zeker: Het optreden was succesvol.
Daar kwam Peter binnen, degene bij wie al de oude rock'n'roll platen stonden. Peter begroette de groep en daarop zei Gerard tegen Dirk: Kijk daar heb je onze manager. Peter hoorde dat en was zo als gewoonlijk enthousiast. Immers rock'n'roll is zijn lust en zijn leven.
De opmerking van Gerard was niet tegen dovemans oren gezegd. Peter werd de manager. Na dit succesvolle begin zou hij optredens gaan regelen. Ook zou hij zich met de presentatie op het podium bemoeien ("Er moet meer 'show' komen").

Peter was precies datgene wat de jongens nog nodig hadden.
Bovendien reed Peter auto en dat kwam goed uit.

Op het eind van de dag kon de balans opgemaakt worden. Er waren enkele honderden guldens verdiend voor het goede doel, er was steeds veel publiek geweest en de mening over de muziek was goed.
De band was in één middag gegroeid tot een echte band.

15 januari 2008

Mogelijke thema's zijn:"

• Optreden van de schoolband waarbij Peter onze manager werd
• Beschrijving van mijn interpretatie van het zondeval-verhaal in de bijbel
• Mijn lopen door Washington op de zaterdag dat ik 's middags vrij nam
• Beschrijving van een bestuursvergadering inclusief alle personages
• Beschrijving van het omgaan met een verborgen liefde
• Persoon die afschaffen van geld als oplossing van alle kwaad ziet

Januari 2008

Een beetje liggen is voldoende, als het maar behaaglijk is.
Ik loop of fiets omdat mijn vader zegt dat het goed is om te bewegen.
Ik doe soms iets aan mijn proefschrift, omdat Gert-Jan van de Wel zegt dat dat goed is om op te pakken.
Ik lees wat, omdat Anna boeken voor me organiseert.
Ik maak muziek uit een soort gewoonte, omdat het altijd mijn hobby was.
Ik schrijf dit omdat Anna zegt dit op te schrijven.

Waar ben ik gebleven, ik die zelf wat wil en gemotiveerd is om dingen te doen.
Aan de activiteiten die ik doe leid ik af, dat ik mezelf kwijt ben.
Moet ik mezelf weer ontdekken - hoe doe ik dat?

Waarom ben ik zo gefocussed op het feit dat ik geen werk heb, immers het gaat er nu om weer gezond te worden en daarbij past niet het kniezen over de toekomst-over-anderhalf-jaar maar daarbij gaat het om het nu.

Maar wat heb ik nu?
Ik kan nog niet genieten van een niemendalletje op de tv
of van het feit straks muziek te gaan maken.
Eigenlijk is het me allemaal te veel.

Ik ben mijn richting kwijt. Waarheen ga ik? Wat is mijn doel? Anna kan me wel steunen maar niet helpen, ik moet het alleen doen.

Waar is mijn goede gevoel gebleven. Ik weet het niet meer.

Iedere dag is een worsteling met de tijd
Hoe houd ik mezelf bezig
Dit kan toch niet door blijven gaan
Eens moet ik toch weer ritme vinden

Ik baal, ik kan wel vloeken
Waar moet ik toch telkens de energie vandaan halen
en de zin om weer iets op te pakken
De tijd tikt zo langzaam
Was de dag maar voorbij
Was jij er maar weer dan gaat het gemakkelijker

Ik voel me rot
de rest heb ik al reeds gezegd
Ik val in herhaling
Misschien moet ik toch proberen om weer mijn proefschrift op te pakken, dan ben ik in ieder geval weer bezig iedere dag
Maar dat is zo'n grote klus, waar moet ik beginnen?

Januari 2008

a	-	staat voor het aaah gevoel (kijk eens zo is het het)
e	-	staat voor het eeeh gevoel: zie je wel zo is het (herkenning)
i	-	staat voor de verwondering (inderdaad dat is zo, maar dat wist ik al)
o	-	is de overtreffende trap (o, o) als er grapjes mee gedaan worden, die eigenlijk te voorspellen zijn

Associatie lijkt op hypermedia
Je kunt alles aan elkaar plakken
Voordeel van lineaire media: het verhaal, dus de boodschap is duidelijk. Oplossing in een te veel aan informatie is dus: ongeveer de informatieroute bepalen, enkele zijwegen aangeven.

In de wereld van de vrije associatie is dus de voorgestructureerde route het middel om van boven de 'volgende zone van ontwikkeling' in een (te) grote omgeving aan te wijzen.
Structurering is dus het middel om 'lost in cyberspace' te voorkomen.

Het moet 'm niet zitten in sneller, maar in beter, want meermedia dus meer wijzen van inzien; beter aansluiten op individuele behoeften

December 2007

Het leven gaat wel verder. Anna blijft wel lachen. Wanneer ga ik weer eens lachen?
Is dit de tol die ik betaal voor het ouder worden, dat hoop ik niet.
Ik ben nog lang niet de oude.

"  Wie meer dan een halve eeuw op deze aarde rondsjouwt, heeft zich automatisch het recht verworven tot vergelijking. En uit de vergelijking wordt de kritiek geboren. Wie heden beoordeelt moet over voldoende verleden beschikken.  "

Wim de Bie, Het geheime leven van Walter de Rochebrune, Derde gesprek. In: Wim de Bie, Schoftentuig. Amsterdam: De Harmonie. 1988. p.105.

26 december 2007

Maar wat is wel reëel? Ik weet het niet. Mijn angst hen te kwetsen is reëel. Dat wil ik niet. Dus is het goed dat Anna mee gaat om hen tegen mij te beschermen.
Ik hoop dat het gewoon gezellig wordt.
Hopelijk is hoop genoeg.

Er is duidelijk meer met me aan de hand. Om daar weer evenwicht in te brengen heb ik duidelijk meer tijd nodig dan ik zou willen dat nodig is.

Wat is er eigenlijk precies aan de hand. Als ik mijn teksten herlees denk ik: Wist ik dat allemaal nog niet? Of kan ik het nu pas duidelijker overzien?
Vraagtekens, vraagtekens, vraagtekens.

December 2007