| |
26 juli 2010
Ik kon geen grip krijgen op Anna's pijn, ik verdiepte me er wel in en kwam alternatieve geneeswijzen tegen. Daar ging ik me verder in verdiepen en pastte het toe op mezelf. Mijn klacht, die zich erger en erger manifesteerde, was spanning. Het werd erger door de situatie van geen werk, te veel nog te doen voor het proefschrift en de voortdurende klachten van Anna: Waar ging het heen met me? Mijn eigen levensscript hield in feite op..... Met behulp van technieken van Reiki kon ik me ontspannen. Zozeer zelfs dat ik dacht een totale ontspanning aan te voelen komen. Ik dacht dat ik dood ging. Kan dat? Kan dat niet? Ik was in paniek. Mijn psychose was in volle gang. Ik raakte de realiteit kwijt, probeerde alles te verklaren wat er gebeurde met mij, om me heen en in de wereld. Ik had daarvoor alle uithoeken van mijn denkvermogen nodig, de verst mogelijk weggestopte onkennis kwam naar boven. Ik raakte mezelf kwijt en uiteindelijk degene die ik dacht lief te hebben en die voor mij de stabiliteit in mijn toenmalige leven was. Uiteindelijk raakte ik dat leven kwijt.
En toen? Een deel 2 levensscript heb ik niet (nog niet?). Echt draaien-zoals-het-hoort in deze samenleving lukt me (nog?) niet. Ik probeer de dag te plukken, te genieten, mijn doen mijn denken te laten volgen, maar ik weet niet waar dat uitkomt. Ik weet wel dat dit de weg is voor mij. Is dat karma? Dan komt liefde vanzelf op mijn pad. Laat ik mij leiden door dat wat spanning oproept als negatief te beschouwen. Ik voel me immers prettig als ik vrij en redelijk ontspannen ben. In die situaties kan ik de beste keuzen maken. In een gespannen situatie maak ik een gespannen, geforceerde keus en dat is niet eerlijk tegenover mezelf. Maar daarbij moet ik ook leren om spannende zaken te relativeren, bijvoorbeeld door erom te kunnen lachen. Als ik me vrij voel, lukt dat. Lastig: spanning - relativeren - luchtig - vrij voelen.
|
|
|